MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Vreemd soort pijn

lieve lotgenoten,

De eerste 18 maanden zitten er op....18 maanden zonder Wim, 18 maanden van leegte, van verdriet, van slapeloze nachten, van ongeloof, van pijn....

Ik vind het een vreemd soort pijn....heel anders dan wanneer je je hoofd stoot aan het keukenkastje of wanneer je morgen een examen hebt en weet dat je eigenlijk harder had moeten studeren....

Deze pijn is er altijd, voor de buitenwacht niet zichtbaar.... “Je ziet er goed uit, het gaat al beter met je, ik kan het zien”.... 

Deze pijn laat zich even “in de wacht zetten” bij de afleidende en bewegende plaatjes van een film.... Om dan na de film zich weer meedogenloos te laten voelen. Ik heb oa. het gehele oevre van Steven Seagal bekeken, wat op zich een indicatie is  dat het niet zo goed met me gaat....

34 jaar mijn Liefste en nu al 18 maanden zónder Wim..... maar wel mét die pijn....die vreemde pijn.....Ik hoop nog steeds dat de dag komt waarop de pijn verdwenen is voor altijd.... 

Veel liefs , Marianne

 

Hartjes 1

Er zijn 15 reacties op dit bericht

Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#1

Marianne,

Zo herkenbaar wat je schrijft, het is inderdaad en met niets anders te vergelijken pijn. De films van Steven Seagal heb ik niet bekeken ;-). Wat ik het moeilijke vind is dat die pijn soms zomaar weer tevoorschijn kan komen, als er een reden is, een situatie of iets dat gezegd wordt, begrijp ik het nog, maar hij kan soms zomaar uit het niets er zijn.

34 jaar mijn liefste en nu al 25 maanden zonder Frans. Ik hoop niet meer dat de pijn verdwijnen zal, maar wel dat hij minder vaak en minder heftig worden zal.

Liefs en een sterkteknuffel,

Hilde

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2
Hilde schreef op Zondag 15 september 2019 19:39
Marianne,

Zo herkenbaar wat je schrijft, het is inderdaad en met niets anders te vergelijken pijn. De films van Steven Seagal heb ik niet bekeken ;-). Wat ik het moeilijke vind is dat die pijn soms zomaar weer tevoorschijn kan komen, als er een reden is, een situatie of iets dat gezegd wordt, begrijp ik het nog, maar hij kan soms zomaar uit het niets er zijn.

34 jaar mijn liefste en nu al 25 maanden zonder Frans. Ik hoop niet meer dat de pijn verdwijnen zal, maar wel dat hij minder vaak en minder heftig worden zal.

Liefs en een sterkteknuffel,

Hilde

Lieve Hilde,

voor jou al 25 maanden...ongelooflijk, hoe de tijd “gewoon maar” doorgaat.... 

En aan Steven Seagal mis je weinig, kennelijk had het voor mij even een functie: simpel verhaaltje, nog simpelere teksten....

en inderdaad zo herkenbaar zoals die pijn “zomaar ineens” er weer kan zijn....

Voor jou ook een sterkte knuffel, meis...

liefs, Marianne

Loves 0
afbeelding van monique11
Licht bewolkt
#3

Ben nu bijna 10 mnd zonder mijn Josje, voelt een eeuwigheid en alsof het gisteren gebeurd is, zo raar.

Aan steven Segal waag ik me maar niet, echter draait de tv hier overuren met van alles en nog wat, beetje geluid in een stil huis. Hersenen kraken zolangzamerhand over wat nu.. maar probeer me vast te houden aan de mooie 26 jaren die ik wel met hem heb gedeeld, Zou zo graag magische woorden voor iedereen hier willen schrijven zodat bij iedereen de pijn een beetje weggaat maar dat moet ik helaas schuldig blijven... Wel vanaf deze kant een hele warme knuffel en heel veel liefs, xxxx

 

Monique

Loves 0
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#4
Ach Marianne, 18 Maanden zonder jouw Wim! Maar het blijft gisteren hè. De pijn het gemis, niet te beschrijven. Het is vandaag 2 jaar geleden dat wij met familie en vrienden afscheid namen van Niek. En het missen dringt steeds meer en pijnlijker door. In iets wat je ziet, leest of hoort. Dat wat je samen had, nog samen zou doen, nooit meer samen zal doen. Waar hij van hield, van genoot, zijn hobby's. Zooooo moeilijk. Laatst zei ik iets heel bizars, lag hij nog maar hier dan was hij er nog. (Niek lag tot het afscheid hier in de huiskamer naast zijn drumstel). Slaat natuurlijk nergens op maar het idee hem nooit meer aan te kunnen raken vind ik ook zo'n enorm gemis. Dat zal ook wel komen doordat er, omdat ik gelijk (en eigenlijk tegen beter weten in) ben gaan handelen, geen echt fysiek afscheid is geweest. Dat fb juist vandaag een foto van ons samen plaatst als leuke herinnnering. Die er natuurlijk veel zijn, mooie herinneringen, maar die wegen zeker (nog) niet op tegen het vele wat er niet meer is. En zo worstelen we door ......... Lieve Marianne en lotgenoten ik wens jullie het vertrouwen dat het ooit beter zal gaan. Liefs, Ank
Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#5
monique11 schreef op Zondag 15 september 2019 23:29
Ben nu bijna 10 mnd zonder mijn Josje, voelt een eeuwigheid en alsof het gisteren gebeurd is, zo raar.

Aan steven Segal waag ik me maar niet, echter draait de tv hier overuren met van alles en nog wat, beetje geluid in een stil huis. Hersenen kraken zolangzamerhand over wat nu.. maar probeer me vast te houden aan de mooie 26 jaren die ik wel met hem heb gedeeld, Zou zo graag magische woorden voor iedereen hier willen schrijven zodat bij iedereen de pijn een beetje weggaat maar dat moet ik helaas schuldig blijven... Wel vanaf deze kant een hele warme knuffel en heel veel liefs, xxxx

 

Monique

Dank je , Monique....

tja, die magische woorden, hé?        Bestonden ze maar....

 

liefs, Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
AnkNiek schreef op Maandag 16 september 2019 18:23
Ach Marianne,

18 Maanden zonder jouw Wim! Maar het blijft gisteren hè.
De pijn het gemis, niet te beschrijven.

Het is vandaag 2 jaar geleden dat wij met familie en vrienden afscheid namen van Niek. En het missen dringt steeds meer en pijnlijker door. In iets wat je ziet, leest of hoort. Dat wat je samen had,  nog samen zou doen, nooit meer samen zal doen.  Waar hij van hield, van genoot, zijn hobby's. Zooooo moeilijk.

Laatst zei ik iets heel bizars, lag hij nog maar hier dan was hij er nog. (Niek lag tot het afscheid hier in de huiskamer naast zijn drumstel). Slaat natuurlijk nergens op maar het idee hem nooit meer aan te kunnen raken vind ik ook zo'n enorm gemis. Dat zal ook wel komen doordat er,  omdat ik gelijk (en eigenlijk tegen beter weten in) ben gaan handelen, geen echt fysiek afscheid is geweest. 

Dat fb juist vandaag een foto van ons samen plaatst als leuke herinnnering. Die er natuurlijk veel zijn, mooie herinneringen, maar die wegen zeker (nog) niet op tegen het vele wat er niet meer is.

En zo worstelen we door .........

Lieve Marianne en lotgenoten ik wens jullie het vertrouwen dat het ooit beter zal gaan.

Liefs, Ank

Lieve Ank,

ja, het lijkt gisteren....

En wat je schrijft over “lag hij nog maar hier, dan was hij er nog”..... och zeg, die kwam behoorlijk binnen!

Ik begrijp deze uitspraak van jou zó goed.... Soms ga ik bewust naar de tuinkamer en beeld me in dat Wim daar nog ligt....dan kan ik hem nog aanraken..... Inderdaad; zo worstelen we door.  En niets is gek als je rouwt....wat wel weer geruststellend is, want we (of laat ik maar voor mezelf spreken, dus) ík doe rare dingen....

Liefs, Marianne

Loves 0
CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018
afbeelding van CGO
Licht bewolkt
CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018
#7
Hilde schreef op Zondag 15 september 2019 19:39
Marianne,

Zo herkenbaar wat je schrijft, het is inderdaad en met niets anders te vergelijken pijn. De films van Steven Seagal heb ik niet bekeken ;-). Wat ik het moeilijke vind is dat die pijn soms zomaar weer tevoorschijn kan komen, als er een reden is, een situatie of iets dat gezegd wordt, begrijp ik het nog, maar hij kan soms zomaar uit het niets er zijn.

34 jaar mijn liefste en nu al 25 maanden zonder Frans. Ik hoop niet meer dat de pijn verdwijnen zal, maar wel dat hij minder vaak en minder heftig worden zal.

Liefs en een sterkteknuffel,

Hilde

Marianne,

Het is inderdaad een vreemd soort pijn. Een bal in je buik die je een soort van zenuwachtig maakt, de druk wordt soms wat minder door een huilbui.

Mijn man Rob is vorig jaar 3 september overleden na 7 jaar ziekte. Er is nu een jaar voorbij en ik mis hem verschrikkelijk in alles wat ik doe. Soms wil je niet dat mensen lachen, de vogeltjes fluiten, maar het leven gaat door. Ik merk dat mijn kinderen, collega’s en familie verder gaan, en niet snappen dat ik nog niet zover ben. Tuurlijk ik werk weer, maar dan thuiskomen in een leeg huis en niet kunnen vertellen hoe je dag was is een van de voorbeelden van gemis. Op het moment ben ik thuis, werken ging even niet meer. Volgens de huisarts moet ik stoppen met te proberen voor de tsunami uit te zwemmen. Dit probeer ik niet te doen, maar je hebt dan zo het gevoel dat je verdrinkt in je verdriet. Ik ga nu maar weer even lopen met mijn hondje! Hij krijgt gewoon kortere pootjes, want zijn baasje moet weer met haar hoofd in de wind!

Lieve groetjes,

Cora

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#8

Hallo Marianne,

Ik las jouw schrijven zonet onder t ontbijt.Ja.een te laat ontbijt.maar ach,wat maakt dat nog uit.

De pijn,ja

De buitenwereld ervaart niet en voelt niet en begrijpt niet jouw pijn,en velen kijken weg van jouw pijn.

T is een vreemd soort pijn ,voor iedereen toch weer anders,en die pijn wordt ook steeds persoonlijker en intiemer,steeds en steeds meer.

Vooral die momenten wanneer je verstand,t weten    samenvalt met t voelen

       Ik zie hem/haar NOOIT meer

ja,de wereld en t leven gaat voor iedereen door

Maar jouw  en Jullie wereld en beleving is TOEN GESTOPT  en BLIJFT STILSTAAN

Hoeveel pijn voel jij,wanneer je nu een andere weg en wereld inslaat,en doet omkijken naar die doodlopende weg,waar jullie leven is gestopt

IK VIND HET VERSCHRIKKELIJK PIJNVOL

Daar ga ik vanbinnen helemaal aan STUK

ik schrok een beetje van jouw laatste zin,en dacht naderhand,

Dat zal Marianne niet zo bedoeld hebben,of ik begrijp t niet

"ik hoop nog steeds op de dag dat de pijn zal verdwijnen voor altijd"

dan ben je dood,Marianne

en dan kan je Jouw allerliefste Wim niet meer voelen in jouw pijn,en herinnering

want dat is de enigste beleving aan en van hen die wij liefhebben

die pijn is nooit weg te denken

Pijn komt voort,wanneer er iets is wat je geest en lichaam ontbeert

       en in dit geval je Allerliefste

 

ik wil niet zonder die pijn zijn

t is een uiting van onbeantwoordt verlangen naar hereniging in de vorm van lichamelijke emotie

ik denk ook,Marianne dat je jouw lieve Wim altijd wil blijven voelen

en ja,herinneringen

Ze doen zoveel pijn

waar kun je je aan vasthouden he?

dat is voor iedereen erg verschillend

Ik zelf geloof niet zozeer in sprookjesverhalen,en tovernaars

verder leven in de gedachte van mijn Marina,haar blijven eren en respecteren en in haar blijven geloven

zij is de enige die mij kan troosten

en of er iets is hierboven ?????????

ik kijk heel vaak naar boven en de sterrenhemel,en t blik verwatert door mijn tranen 

waar ben je nou,waar

uiteindelijk is zij in mij,en ik in haar

en zolang ik kan ademhalen en denken,zal ik haar ontzettend lief gezicht blijven zien en blijft zij voortleven in mij

  

    en ik denk dat dit ook bij jou zo is

 

dat t niet zo goed met je gaat

verwacht niet teveel en zoooooveel van jezelf Marianne

Dit is geen examen of kortlopend project

Dit neem je de rest van je leven mee onder je armen en in je hart en ziel

Het intregeert in jou en is en behoort aan jou

Je kunt er je hele leven over doen

Verliezen      Herstellen   en weer opnieuw

t herhaalt zich steeds opnieuw

en ergens weet jij dat ook heel goed

Er zonder te zijn gaat niet

t is er altijd wel,soms terzijde,en soms frontaal

maar t heeft een plaats in jou

Lieve Marianne

warme troost en kracht toegewenst

 

martien mols

 

Loves 0
#9

Lieve Marianne .

Ik voel wat jij voelt , wordt het ooit minder , ja dat geloof ik , als ik ik kijk naar wat allemaal al alleen doe en zeker het kost mij best veel energie maar ik geef mij een schouderklopje , want ik doe het toch maar . Ik huil nog veel en ik denk dat het milder wordt. Ik was 47 jaar getrouwd met Cees dat neemt tij in beslag .

Ik denk aan je . Groetjes Jetty 

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#10
CGO schreef op Dinsdag 17 september 2019 10:40
Hilde schreef op Zondag 15 september 2019 19:39
Marianne,

Zo herkenbaar wat je schrijft, het is inderdaad en met niets anders te vergelijken pijn. De films van Steven Seagal heb ik niet bekeken ;-). Wat ik het moeilijke vind is dat die pijn soms zomaar weer tevoorschijn kan komen, als er een reden is, een situatie of iets dat gezegd wordt, begrijp ik het nog, maar hij kan soms zomaar uit het niets er zijn.

34 jaar mijn liefste en nu al 25 maanden zonder Frans. Ik hoop niet meer dat de pijn verdwijnen zal, maar wel dat hij minder vaak en minder heftig worden zal.

Liefs en een sterkteknuffel,

Hilde

Marianne,

Het is inderdaad een vreemd soort pijn. Een bal in je buik die je een soort van zenuwachtig maakt, de druk wordt soms wat minder door een huilbui.

Mijn man Rob is vorig jaar 3 september overleden na 7 jaar ziekte. Er is nu een jaar voorbij en ik mis hem verschrikkelijk in alles wat ik doe. Soms wil je niet dat mensen lachen, de vogeltjes fluiten, maar het leven gaat door. Ik merk dat mijn kinderen, collega’s en familie verder gaan, en niet snappen dat ik nog niet zover ben. Tuurlijk ik werk weer, maar dan thuiskomen in een leeg huis en niet kunnen vertellen hoe je dag was is een van de voorbeelden van gemis. Op het moment ben ik thuis, werken ging even niet meer. Volgens de huisarts moet ik stoppen met te proberen voor de tsunami uit te zwemmen. Dit probeer ik niet te doen, maar je hebt dan zo het gevoel dat je verdrinkt in je verdriet. Ik ga nu maar weer even lopen met mijn hondje! Hij krijgt gewoon kortere pootjes, want zijn baasje moet weer met haar hoofd in de wind!

Lieve groetjes,

Cora

Lieve Cora,

Och dat thuis komen in een leeg huis....en dan niets over je dag kunnen vertellen of vragen hoe zijn dag is geweest.....ja, dat blijft toch wel meedogenloos....

 

En dank je voor “mijn grinnik”...... over de korte pootjes van je hondje.... haha, herkenbaar....hoewel ik geen hond heb, wij hebben katten..... en die worden de laatste 18 maanden helemaal suf geknuffeld....

 

Veel sterkte, Meis ....

liefs, Marianne

Loves 0

Pagina's