Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
afbeelding van Irene Leurink
Bewolkt
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.

Val in een gat

Hoi allemaal.

Ik ben nieuw hier. 1 januari ben ik mijn partner verloren aan kanker. Hij heeft maar een zeer kort ziektebed gehad, 2 maanden.

Zijn hier ook mensen rond mijn leeftijd die hun partner zijn verloren? 

Ik voel mij elke dag somber en uitzichtloos. Alles en iedereen gaat verder maar ik vind het moeilijk om mee te komen.

Groetjes Irene

Hartjes 4

Er zijn 14 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Irene,

Ik kan me goed voorstellen dat het somber en uitzichtloos voelt. Zo snel en op zo'n jonge leeftijd... Kun je er goed over praten met vrienden en vriendinnen? Of ouders? Schoonfamilie? 

Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik weet niet of hier veel mensen van jouw leeftijd zijn, maar wel aardig wat mensen die ook hun partner hebben verloren en hun verhaal hier delen. Daarnaast plaatsen we regelmatig artikelen over dit onderwerp op ons blog.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

 

Loves 0
afbeelding van Rene21
Zonnig
#2

Hallo Irene,ik ben Rene en wordt dit jaar 52 jaar.Het is inmiddels bijna 3 jaar geleden dat ik mijn vrouw verloor aan longkanker en ook na een kort ziekbed van 2,5 maand.Ik kan me heel erg goed inleven hoe je momenteel in het leven staat en hoe je het idee hebt in een gat te vallen.De aandacht van anderen vervaagd en je staat er vrijwel op alle vlakken alleen voor,ik ervaar dit ook heel erg vaak.Je omgeveving gaan er snel als vanzelfsprekend vanuit dat het alweer snel goed gaat omdat je dagelijks positief het leven weer probeert te hervatten,en om niet in emotionele gesprekken te raken zeggen we al snel dat het goed gaat.

Ik wens je veel sterkte en kracht om je leven samen met je zoontje te hervatten,gr.Rene.

Loves 1
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#3

Nog gecondoleerd,  begrijp dat het nog veel te jong is.

Mijn was 62 dus iets ouder,  maar ook aan die rot ziekte. 

Heel herkenbaar wat je schrijft. 

Heel veel sterkte en liefs 

José 

Loves 1
#4

Hi Irene,

Ik ben 33 jaar en heb afgelopen november mijn vriendin verloren aan leverkanker. Tussen de dag dat we het te horen kregen en dat ze overleed zaten ook ongeveer 2 maanden. En dat klinkt langer dan het is. Ik heb nog steeds vragen over die laatste maanden.. heb ik genoeg gegaan, hebben we genoeg gepraat.. heb ik echt duidelijk genoeg gemaakt hoe onbeschrijfbaar veel ik van dr hield? Want eigenlijk ging het zo snel ineens.

Nu ruim 6 maanden verder kan ik zeggen dat de dagelijkse normale dingen als werk, huis, hond, boodschappen eindelijk wel gaan. Niet zoals het was, maar het gaat. Bij mij zijn het juist de 'leuke' dingen waar ik nog kapot aan ga. Juist de uitjes met vrienden of de leuke dingen die ik meemaak, maken het gemis echt enorm. Want ik zou niets liever willen dan ze met haar te delen. 

En ja, ik herken volledig dat gevoel dat iedereen doorgaat en jij denkt.. hoe dan?

Soms voelt het zelfs een beetje als op vakantie. Dat je er bent en je dingen doet maar dat het niet 'echt' is en je straks weer gewoon naar huis moet. Dat echte gevoel van thuis is volledig weg. Ik hoop het ooit weer terug te vinden want ik mis het. Heel soms na een vermoeiende dag ben ik echt blij weer thuis te zijn bij mijn hondje, mijn kind. En dat voelt dan fijn. Ik hoop dat jij dat gevoel ook soms hebt of straks krijgt want dat geeft weer een beetje rust in de storm. 

Veel sterkte, liefs Alexandra

 

Loves 1
edith de Winter 18 mei ben ik mijn man verloren aan slokdarm kanker. Hij was 56 jaar en maar 3 maanden ziek. Zelf ben ik 58 jaar en was 5,5 samen met Paul
afbeelding van edith de Winter
edith de Winter 18 mei ben ik mijn man verloren aan slokdarm kanker. Hij was 56 jaar en maar 3 maanden ziek. Zelf ben ik 58 jaar en was 5,5 samen met Paul
#5

Tjeetje veel te jong zeg. Ik wens je heel veel sterkte. 

Loves 2
afbeelding van Slis
Licht bewolkt
#6

Mijn man was 46 ... nu bijna 8 mnd geleden ... soms zou ik zo hard willen schreeuwen hoe verschrikkelijk dit is en om mijn omgeving te laten weten hoe moeilijk ik het heb..met gewoon  doorgaan. Ik doe het wel want ik ben heel goed in.. nee hoor het gaat prima.. soms gaat het ook prima ... maar die dagen dat het niet goed gaat slaan ook steeds harder toe... hij is gewoon echt weg... hoe dan ..waarom ... waar ben je .. ik mis je.. heb je nodig...maar dat komt nooit meer terug...zo hard Woest

Loves 2
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#7
Slis schreef op Zaterdag 1 juni 2019 22:53
Mijn man was 46 ... nu bijna 8 mnd geleden ... soms zou ik zo hard willen schreeuwen hoe verschrikkelijk dit is en om mijn omgeving te laten weten hoe moeilijk ik het heb..met gewoon  doorgaan. Ik doe het wel want ik ben heel goed in.. nee hoor het gaat prima.. soms gaat het ook prima ... maar die dagen dat het niet goed gaat slaan ook steeds harder toe... hij is gewoon echt weg... hoe dan ..waarom ... waar ben je .. ik mis je.. heb je nodig...maar dat komt nooit meer terug...zo hard

Ooh wat jong!

Heeel veel sterkte 

Liefs

Jose 

Loves 0
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
afbeelding van Irene Leurink
Bewolkt
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
#8
Alexandra schreef op Zaterdag 1 juni 2019 21:17
Hi Irene,

Ik ben 33 jaar en heb afgelopen november mijn vriendin verloren aan leverkanker. Tussen de dag dat we het te horen kregen en dat ze overleed zaten ook ongeveer 2 maanden. En dat klinkt langer dan het is. Ik heb nog steeds vragen over die laatste maanden.. heb ik genoeg gegaan, hebben we genoeg gepraat.. heb ik echt duidelijk genoeg gemaakt hoe onbeschrijfbaar veel ik van dr hield? Want eigenlijk ging het zo snel ineens.

Nu ruim 6 maanden verder kan ik zeggen dat de dagelijkse normale dingen als werk, huis, hond, boodschappen eindelijk wel gaan. Niet zoals het was, maar het gaat. Bij mij zijn het juist de 'leuke' dingen waar ik nog kapot aan ga. Juist de uitjes met vrienden of de leuke dingen die ik meemaak, maken het gemis echt enorm. Want ik zou niets liever willen dan ze met haar te delen. 

En ja, ik herken volledig dat gevoel dat iedereen doorgaat en jij denkt.. hoe dan?

Soms voelt het zelfs een beetje als op vakantie. Dat je er bent en je dingen doet maar dat het niet 'echt' is en je straks weer gewoon naar huis moet. Dat echte gevoel van thuis is volledig weg. Ik hoop het ooit weer terug te vinden want ik mis het. Heel soms na een vermoeiende dag ben ik echt blij weer thuis te zijn bij mijn hondje, mijn kind. En dat voelt dan fijn. Ik hoop dat jij dat gevoel ook soms hebt of straks krijgt want dat geeft weer een beetje rust in de storm. 

Veel sterkte, liefs Alexandra

Dank je wel Alexandra,

Jij ook gecondoleerd. Lief dat je reageert. Het is heel moeilijk te bevatten, dat van alles opeens naar niks is gegaan. Ik herken veel van wat je schrijft en ook zo jong nog.... Hoe lang waren jullie bij elkaar?

Ik zeg ook altijd tegen mensen dat het goed gaat en hoe meer je dat zegt des de meer mensen het al snel weer zijn vergeten of verwachten dat je weer op je oude functioneren zit, terwijl het in je hoofd nog stil staat. Vriendinnen kunnen die leegte ook niet vullen terwijl ze wel hun best doen. Ik vraag me af hoelang het ongeveer duurt voordat de scherpe randjes eraf zijn. Was je er ook bij toen ze stierf? Ik wel bij me vriend en blijf maar die beelden voor me zien.. Echt verschrikkelijk.

Wens jou ook heel veel sterkte!

 

Liefs Irene

Loves 0
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
afbeelding van Irene Leurink
Bewolkt
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
#9
Rene21 schreef op Vrijdag 31 mei 2019 16:07
Hallo Irene,ik ben Rene en wordt dit jaar 52 jaar.Het is inmiddels bijna 3 jaar geleden dat ik mijn vrouw verloor aan longkanker en ook na een kort ziekbed van 2,5 maand.Ik kan me heel erg goed inleven hoe je momenteel in het leven staat en hoe je het idee hebt in een gat te vallen.De aandacht van anderen vervaagd en je staat er vrijwel op alle vlakken alleen voor,ik ervaar dit ook heel erg vaak.Je omgeveving gaan er snel als vanzelfsprekend vanuit dat het alweer snel goed gaat omdat je dagelijks positief het leven weer probeert te hervatten,en om niet in emotionele gesprekken te raken zeggen we al snel dat het goed gaat.

Ik wens je veel sterkte en kracht om je leven samen met je zoontje te hervatten,gr.Rene.

Dank je wel Rene,

Lief dat je schrijft. Voor jou natuurlijk ook veel sterte.

Het doet me goed om te weten dat ik niet de enige ben die deze emoties ervaart en soortgenoten heb.

Dank je voor je steun! Hoop dat je ook je weg kan vinden...uiteindelijk moet de zon toch een heel klein schijnen maar zoals die scheen wordt het natuurlijk niet meer...

Groetjes Irene

Loves 0
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
afbeelding van Irene Leurink
Bewolkt
Irene Leurink Hoi ik heet Irene en ben 34 jaar. Ik heb een zoontje van 9. Ik ben 1 januari mijn partner Fabian verloren aan kanker. Hij was nog maar 36 jaar.
#10
Slis schreef op Zaterdag 1 juni 2019 22:53
Mijn man was 46 ... nu bijna 8 mnd geleden ... soms zou ik zo hard willen schreeuwen hoe verschrikkelijk dit is en om mijn omgeving te laten weten hoe moeilijk ik het heb..met gewoon  doorgaan. Ik doe het wel want ik ben heel goed in.. nee hoor het gaat prima.. soms gaat het ook prima ... maar die dagen dat het niet goed gaat slaan ook steeds harder toe... hij is gewoon echt weg... hoe dan ..waarom ... waar ben je .. ik mis je.. heb je nodig...maar dat komt nooit meer terug...zo hard

Hoi Slis,

Ook veel sterkte gewenst en bedankt voor je reactie. 

Niemand uit je omgeving kan ook voelen wat jij voelt. Ik zou dat andersom ook niet kunnen en waarschijnlijk zelf ook zo doen als ik dit niet had meegemaakt. Helaas moeten wij deze last dragen. Het is zo hard en oneerlijk. 

Ik wens jou ook heel veel kracht om weer verder te gaan. Het doet me goed dat hier lieven mensen reageren op mijn bericht.

Groetjes Irene

Loves 1

Pagina's