Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.

Tweestrijd

Mijn grote liefde had diabetes. Maar dan wel in de zwaarste vorm. Hij klaagde ook de laatste weken,dat zijn insuline niet meer optimaal werkte. Maar hij ging er niet mee naar de huisarts of ziekenhuis. Ook ik had vlak voor zijn dood,het één en ander te verwerken op psychisch vlak.  Ik heb ook een tijdje in een rustoord in de Belgische Ardennen gezeten. Terwijl mijn liefste gewoon thuis was. Ruim 300km bij mij vandaan. 6 maanden lang. (Ik kwam eind februari dit jaar weer thuis). Terwijl hij al lichamelijk aan het aftakelen was. Toch stond hij op alle mogelijke manieren voor mij klaar. En heeft hij zich waarschijnlijk sterker voor mij gehouden,dan hij eigenlijk al was. Puur uit liefde voor mij. Na 3 weken,toen ik eindelijk weer bij mijn zielsverwant was,overleed hij. Aan nierfalen. Daarom pakte waarschijnlijk zijn insuline niet meer goed.Hij zorgde over het algemeen slecht voor zijn ziekte. Zo eigenwijs als hij kon zijn. Maar hij was mijn eigenwijs. Ik ben het tenslotte ook. Eigenwijs . Onze liefde was echt onvoorwaardelijk. Toch kamp ik met een hartverscheurend schuldgevoel, was ook mijn zware tijd hem niet fataal geworden. Waarom bleef hij dat laatste weekend in bed liggen. Waarom is hij niet naar mij toe gekomen,of van mijn part help me geroepen. Het ene moment denk ik,was ik fout,had ik niet meer voor hem moeten doen,dat lastste weekend, en dan kort erna,denk ik,waarom heb je niet wat beter voor je zelf gezorgd? Waarom heb jij mij hier mee in de steek gelaten? Had beter voor je zelf gezorgd rotzak. Het continu met deze gevoelens in tweestrijd zitten. Ik mis hem zo erg,en dan nog dat tweestrijdige gevoel er nog bij. Daar door is het verdriet zo erg,dat het van mij ook allemaal niet meer hoeft. Mijn held,steun en toeverlaat  is er niet meer. Wat heb ik nog te verliezen nu. We waren 6 jaar onafscheidelijk .Het verscheurd mij. Elke avond denk ik,voor ik ga proberen te slapen,ik hoop dat ik er morgenochtend ook niet meer ben. 

Hartjes 1

Er zijn 10 reacties op dit bericht

AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#1

Lieve Eveline,

Wat herkenbaar ook weer dat terugkerende schuldgevoel. Maar geloof me, zelfs al zouden juist die dingen anders zijn gelopen, had je wel de gelegenheid gehad of gekregen, dan zou er weer iets anders zijn waarover je nu spijt zou hebben.

Ik heb die gedachten en gevoelens toch ook regelmatig, maar je kunt er niets mee, dus probeer ik dit soort gedachten te overstemmen met bv iets wat mijn Jan in de laatste uren tegen mij zei........ *ik ben zo blij dat je er bent* en dat draag ik bij me als een soort sieraad en laat me vergeten wat er allemaal anders had gekund of misschien zelfs gemoeten.

Focus op de mooie dingen die jullie samen hebben meegemaakt, zijn liefde en wat hij voor jou deed uit liefde, hou hier aan vast. 

liefs,

Andrea

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#2
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 16:37
Lieve Eveline,

Wat herkenbaar ook weer dat terugkerende schuldgevoel. Maar geloof me, zelfs al zouden juist die dingen anders zijn gelopen, had je wel de gelegenheid gehad of gekregen, dan zou er weer iets anders zijn waarover je nu spijt zou hebben.

Ik heb die gedachten en gevoelens toch ook regelmatig, maar je kunt er niets mee, dus probeer ik dit soort gedachten te overstemmen met bv iets wat mijn Jan in de laatste uren tegen mij zei........ *ik ben zo blij dat je er bent* en dat draag ik bij me als een soort sieraad en laat me vergeten wat er allemaal anders had gekund of misschien zelfs gemoeten.

Focus op de mooie dingen die jullie samen hebben meegemaakt, zijn liefde en wat hij voor jou deed uit liefde, hou hier aan vast. 

liefs,

Andrea

Weet je Andreaj, toen ik terug kwam,uit de Ardennen waar ik een paar maanden in een rustoord heb gezeten,zei mijn Jan dat ook. Ik ben zo blij dat je weer thuis bent. Ik weet niet of ik dit tegen je mag zeggen Andreaj, maar wat lijken onze Jannen op elkaar.  Maar over dat verscheurende schuldgevoel, ik weet dat je gelijk hebt. En voor ik mijn bed in ga s'avonds,zeg ik,sorry schat,inde hoop dat ik dat gevoel een beetje op zij kan zetten. En inderdaad,je gaat er van alles bij halen,om je zelf een schuldgevoel aan te praten. Bedankt voor die woorden Andreaj,als ik weer zo'n schuldgevoel heb,ga ik jou woorden nog eens doorlezen. 

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#3

Fijn dat mijn gedeelde gedachten iets voor jou kunnen betekenen, en je mag alles zeggen hoor, als jij dat zo voelt is het prima.

Voor mezelf probeer ik steeds te bedenken wat Jan trots gemaakt zou hebben, en zo zoeken we allemaal iets waarmee we door kunnen denk ik. 

liefs,

Andrea

Loves 2
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#4

Idd zo probeer ik ook te denken 

Ik hoor hem dan bijna zeggen 

"Niet doen, dat zou ik anders doen"

Dat houdt mij ook op de been momenteel 

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#5
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 20:53
Fijn dat mijn gedeelde gedachten iets voor jou kunnen betekenen, en je mag alles zeggen hoor, als jij dat zo voelt is het prima.

Voor mezelf probeer ik steeds te bedenken wat Jan trots gemaakt zou hebben, en zo zoeken we allemaal iets waarmee we door kunnen denk ik. 

liefs,

Andrea

Klopt helemaal. Zijn broer zei van het weekend nog,dat Jan zo trots op mij was,hoe ik mijn schade door trauma's die in het leven heb opgelopen, en hoe ik ermee omging. En zo blij met mij was dat ik hem ook nog kon helpen met zijn ziekte. Dat maakt mij aan de ene kant blij,maar ook verdrietig. Daar door ga ik nog meer van hem houden. Heb jij dat gevoel niet? Dat sinds je grote liefde er niet meer is,dat je alleen maar nog meer van hem gaat houden? Ik krijg het gevoel,dat het komt omdat Jan er niet meer is. In combinatie met de gedachte gang van nooit meer. (Het NOOIT meer) Gek maakt mij dat.

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#6

Nooit meer is inderdaad af en toe gek makend, onbegrijpelijk zelfs, want hoe kan dat, zo bizar soms.

Toch een fijne gedachte dat jouw Jan trots op je was en blij dat je hem zo kon helpen met zijn ziekte. Koester dit soort gedachten.

 

groet,

Andrea

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#7
AndreaJ schreef op Dinsdag 16 april 2019 19:53
Nooit meer is inderdaad af en toe gek makend, onbegrijpelijk zelfs, want hoe kan dat, zo bizar soms.

Toch een fijne gedachte dat jouw Jan trots op je was en blij dat je hem zo kon helpen met zijn ziekte. Koester dit soort gedachten.

 

groet,

Andrea

Dat doe ik zeker,geloof me. Maar heb jij dat niet,ook de goede herinneringen soms zo hartverscheurend kunnen zijn? Wel heb ik afgelopen nacht redelijk goed geslapen. Ik heb nog kleding die Jan als laatste gedragen heeft. Zijn geur zit er nog aan. Voor mij dus het medicijn op dit moment om redelijk te kunnen slapen. Wat doe jij om toch nog redelijk te kunnen slapen. Want ook die rotte nachten,verzuipen me.

Loves 0
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#8
Eveline schreef op Dinsdag 16 april 2019 20:09
AndreaJ schreef op Dinsdag 16 april 2019 19:53
Nooit meer is inderdaad af en toe gek makend, onbegrijpelijk zelfs, want hoe kan dat, zo bizar soms.

Toch een fijne gedachte dat jouw Jan trots op je was en blij dat je hem zo kon helpen met zijn ziekte. Koester dit soort gedachten.

 

groet,

Andrea

Dat doe ik zeker,geloof me. Maar heb jij dat niet,ook de goede herinneringen soms zo hartverscheurend kunnen zijn? Wel heb ik afgelopen nacht redelijk goed geslapen. Ik heb nog kleding die Jan als laatste gedragen heeft. Zijn geur zit er nog aan. Voor mij dus het medicijn op dit moment om redelijk te kunnen slapen. Wat doe jij om toch nog redelijk te kunnen slapen. Want ook die rotte nachten,verzuipen me.

Ja zeker, maar alles is dubbel heb ik gemerkt. Ik heb zo ontzettend veel mooie herinnerigen met en aan Jan en dat is fijn om naar terug te kijken, maar dat maakt het juist ook zo moeilijk om te weten dat dat voorbij is. Ik heb heel veel moeite met de laatste uren van Jan, aan zijn sterven heb ik toch een soort trauma overgehouden denk ik.  De kleding die hij als laatst gedragen heeft, zit in een plastic tas, en laat ik voorlopog ook zo. Laatst pakte ik een overhemd uit de kast, één die ik hem graag zag dragen, hield dat tegen mij aan en toen rook ik hem zo ongelooflijk sterk, alsof hij naast me stond. En ergens was dat fijn maar op dat moment ging ik behoorlijk stuk. Nooit meer, nooit meer galmde het.

Om te slapen, hm, laat ik het zo zeggen, Jan had een zeldzame vorm van kanker en we hadden samen besloten niet regulier te behandelen, maar met de Rick Simpson oil, dit is niet legaal verkrijgbaar en aangezien ik nog wat in huis heb, gebruik ik daar een paar druppels van, voor het slapen gaan, en ik slaap daar goed op. Het niet of slecht slapen, sloopt je, ik weet er alles van.

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#9

Lieve Andrea,ik ben blij dat jij ook iets hebt gevonden,om te kunnen slapen. Zo vind ieder zijn ding om te kunnen slapen gelukkig. Nu mijn eetlust nog terug krijgen. In een maand tijd ben ik bijna 10 kilo afgevallen. Ik heb vandaag van mijn huisarts,eet opwekkende medicijnen gekregen. Ik ben benieuwd.

Liefs,Eveline

 

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#10

Lieve lotgenoten. Ik geloof dat ik door mijn verdriet,mijn immuunsysteem achteruit gaat. En hard ook. Net of dat ik zwaar verkouden begin te worden. Ook zware spierpijn over mijn hele lijf, en doodmoe. Dan denk als ik naar Jan zijn foto kijk,waarom liefste. En dan zeg ik dan tegen mij zelf,kan mij het schelen dat mijn lichaam het op gaat geven. Dat mij het zelfde gaat gebeuren als met mijn gezonde moeder,toen mijn vader overleed,ook na 4 maanden door verdriet is overleden. Tenslotte heb ik haar karakter. Ik zie het wel. Het verdriet neem dagelijks de overhand,en dan door intensiteit van het verdriet,gaat mijn lichaam ook nog is een keer beginnen. Ik trok het zo al niet meer,en nu al helemaal niet meer. Sorry lotgenoten. Maar ik heb hier door vandaag weer het gevoel van "was ik ook maar dood)

Loves 0