CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018
afbeelding van CGO
Licht bewolkt
CGO Mijn naam is Cora, ik ben bijna 62. Ben werkzaam op een VO school als adm. medewerkster. 4 kinderen en 6 kleinkinderen. Weduwe sinds sept 2018

Troost zoeken

hallo,

ik heb me pas aangemeld, en zie dat ik echt niet de enige ben die verdriet heeft en ook niet weet hoe je hier mee om moet gaan. Dat alleen is al een steun.  Mijn allerliefst Rob is vorig jaar 3 september overleden aan de gevolgen van uitgezaaide prostaat kanker. Het gemis is enorm, en wat doet het zeer! Op dit moment zit ik thuis, want ik kreeg allerlei lichamelijke klachten, kon mijn hoofd er niet bij houden op het werk, vergeet dingen!

Kortom  het lijkt of mijn lichaam zegt, je ben lang genoeg “ sterk” geweest. Het verdriet moet eruit en dat doet het nu ook! Maar daar ga je je lichamelijk niet beter van voelen, is dit herkenbaar? De wereld om me heen gaat door, kinderen en kleinkinderen gaan naar hun werk, naar school en komen thuis en kunnen hun verhaal kwijt. Gelukkig heb ik natuurlijk genoeg mensen om me heen die tot steun voor me willen zijn, maar puntje bij paaltje moet ik het alleen doen. Dus vanmorgen mijn zoon gebeld , “ kom je me even vasthouden”. Nu gaat het wel weer .......even

lieve groetjes,

Cora

Hartjes 1

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Gecondoleerd met het verlies van je man Rob, Cora. Wat een gemis moet dat zijn.

Fijn om te lezen dat je veel mensen om je heen hebt en dat je een beroep kunt en durft te doen op je zoon, wanneer je daar echt behoefte aan hebt. 

Ik denk dat het voor andere forumleden herkenbaar is wat jij beschrijft: het verdriet moet er op een bepaald punt uit, maar het lijkt wel alsof je je daardoor nog leger gaat voelen. Je verwacht dat je opknapt ('huilen lucht op'), maar dan volgt de teleurstelling: het gemis blijkt nog groter.

Helaas lijkt dat iets te zijn waar we mee moeten dealen. Altijd draag je je verdriet bij je. De ene keer als een schaduw die je niet eens echt opmerkt, de andere keer als een backpack die bijna niet te tillen is, zo zwaar. Maar het is er altijd.

Misschien heb je iets aan dit artikel van vitaliteitscoach Wilma, een van onze gastbloggers: https://www.wietroostmij.nl/blog/emoties-doorleven-lucht-dat-op-...

Er staan wat handvatten in dit artikel, waar je praktisch mee aan de slag zou kunnen. Hopelijk heb je er wat aan... Al is het alleen maar doordat je leest dat je niet de enige bent die het moeilijk vindt.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#2

Lieve Cora,

Datgene wat jij schrijft ,is zo herkenbaar. Je kunt zoveel vrienden hebben. Je bent alleen. De wereld gaat door. Ieder heeft zijn eigen leven. Je bent geamputeerd. Mijn man is ruim 2 en een half jaar geleden overleden.  Het doet nog steeds zoveel pijn. Nog dagelijks moet ik om.hem huilen. Je houvast, je maatje ben je kwijt.

Je verstand kan zoveel zeggen. Je wilt aanvaarden. Hopen dat je liefste nu gelukkig is zonder lijden. Ben altijd bezig om niet te " voelen".

Wens je veel kracht en sterkte.

Een dikke knuffel.

Gerardverdriet

Loves 0