afbeelding van Lisa91
Storm

Toekomst kapot, totaal onverwachts

Ik ben 24 september mijn vriend verloren, terwijl hij nog maar 33 jaar oud was. We waren al 8 jaar samen en waren enorm gelukkig. Net een huis gekocht, veel reizen en bezig met een gezin. In augustus was hij wel moe en last van zijn arm (sportblessure dacht men). Later had hij erg last van nachtzweten. Ik dacht dat hij teveel stress had door wat we hadden meegemaakt. Hij voelde zich ook fit genoeg om te werken. 23 augustus bij de huisarts kwam er niet echt iets uit. In de week van 13 september was zijn hartslag continue verhoogd. Bloedwaardes en hartfilmpje waren niet goed. Op SEH zeiden ze we denken aan infectie maar u moet blijven aangezien er een kleine verdenking is op kanker. Daarna zoveel onderzoeken.. men dacht acute leukemie en daarna weer niet. Wel was het duidelijk dat het kanker was. 23 september kregen we de uitslag.. laatste stadium en heel aggressiief maar goed te behandelen en op termijn poliklinisch. Dit voelde als een soort opluchting. "S avonds begonnen met behandeling. Daarna kreeg hij zo'n pijn en bleek zijn lever veelste groot. De volgende dag is hij aan leverfalen overleden. Ik zie nog steeds de laatste beelden dat hij zo ziek is voor me, ik voel me schuldig dat ik het niet eerder heb gezien, het doet pijn dat ik hem niet gered heb. Zijn jonge leven in 1x voorbij. We wilden volgend jaar aan kinderen beginnen. Soms kan ik niet meer huilen, maar van binnen doet het zoveel pijn. Ik weet niet meer wat ik met mijn leven moet, ook al moet ik blijven leven.. ik mag mijn jaren simpelweg niet weggooien, omdat hij het nooit gekregen heeft. Ik kan nog steeds niet bevatten wat er allemaal is gebeurd.

 

Hartjes 2

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Gecondoleerd met het verlies van je vriend, Lisa91. Wat een heftig verhaal, zo plotseling en snel... 

Ik kan me voorstellen dat het moeilijk te bevatten is wat er allemaal is gebeurd. Hopelijk kun je steun vinden bij jullie families? Of vrienden? Het is belangrijk om je verdriet en verhaal te delen.

Hopelijk kun je hier wat herkenning vinden in verhalen van anderen en troost en steun putten uit de reacties hier.

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
afbeelding van Klara
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
#2

Vreselijk wat jou is overkomen. Ik hoop, dat je veel steun krijgt van familie en vrienden.

Ik wens je veel kracht en moed.

Klara

Loves 0