Teruggegooid in de tijd

Laatste paar dagen van 2019 in ziekenhuis geweest op de eerste hulp met mijn zoon Eerste hulp afdeling was heel moeilijk. Dezelfde waar ik Esther heb achtergelaten dus hoop flashbacks gehad en bekend personeel gezien. Dus afgelopen dagen bij aan het komen  en uitrusten. Psycholoog had al gewaarschuwd dat 2de jaar moeilijker is. 
Ik hoop dat het beter wordt want zo is er niets meer aan. Zijn er meer mensen hier die dat ook ervaren? En tips om je beter te voelen zodat je door kunt ? 
 

ik wens iedereen hier het allerbeste voor 2020

Hartjes 1

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#1

Ach wat moet dat vreselijk geweest zijn, voor jullie allebei. Ik hoop dat het ondertussen al ietjes beter gaat? Voor mij is het allemaal nog heel kort, maar ik heb wel lichamelijke klachten door het verlies van mijn man.

Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte toe.

Liefs Marjan x

Loves 0
afbeelding van ErikV
Bewolkt
#2

Ja, zelfde ervaring. De kleur is er af en ik vraag me af of en wanneer dat beter wordt. Het tweede jaar is anders, niet per definitie moeilijker. De eerste maanden was ik een soort van verdoofd, na ongeveer een jaar was het zoiets van "het begint nu wel erg lang te duren" en nu (na anderhalf jaar) is het meer iets in de trant "ik moet het loslaten want anders wordt het sowieso niks meer". Dat loslaten is moeilijk en lukt voor geen meter.

Tips? Loop er nier voor weg, onderga het verdriet. Vlucht niet in drank, drugs of een nieuwe relatie. De praktijk van mijn psycholoog zat vol met mensen die dat wel gedaan hebben en nu last hebben van "verlate rouw". Blijf niet depri in je bed liggen. Zoek het in activiteiten die weinig denkarbeid vergen: een kastje schilderen, de schuur opruimen , wandelen in de natuur,, een stukje fietsen, wat rommelen in de tuin etc.

Loves 0
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg.
afbeelding van inge 1959
Licht bewolkt
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg.
#3

Beste Frank,

Ik kan je geen tips geven, want ik zit er zelf nog middenin. (eind oct. mijn man verloren, het is verschrikkelijk!!)

Die beelden (heb ik ook) staan als het ware op je netvlies gebrandt, en daardoor beleef je alles weer opnieuw.

Probeer rustig aan te doen, idd beetje rommelen in huis, even naar buiten , probeer de zinnen te verzetten.

Wees lief voor jezelf.

En ....luister naar je gevoel. Als je gevoel zegt "dit zou wel goed voor mij zijn", dan moet je dat vooral doen.

Ik ga er vanuit dat het met je zoon helemaal goed is gekomen, en dat is dan alweer iets om "blij" mee te zijn..

Blij...tussen aanhalingstekens.

Want hoe kan iemand ooit weer "blij" worden als je zoiets hebt meemaakt  ? Ook ik vraag me dat

serieus af.

Groet,

Inge.

 

 

 

 

Loves 0
#4
inge 1959 schreef op Donderdag 2 januari 2020 17:18
Beste Frank,

Ik kan je geen tips geven, want ik zit er zelf nog middenin. (eind oct. mijn man verloren, het is verschrikkelijk!!)

Die beelden (heb ik ook) staan als het ware op je netvlies gebrandt, en daardoor beleef je alles weer opnieuw.

Probeer rustig aan te doen, idd beetje rommelen in huis, even naar buiten , probeer de zinnen te verzetten.

Wees lief voor jezelf.

En ....luister naar je gevoel. Als je gevoel zegt "dit zou wel goed voor mij zijn", dan moet je dat vooral doen.

Ik ga er vanuit dat het met je zoon helemaal goed is gekomen, en dat is dan alweer iets om "blij" mee te zijn..

Blij...tussen aanhalingstekens.

Want hoe kan iemand ooit weer "blij" worden als je zoiets hebt meemaakt  ? Ook ik vraag me dat

serieus af.

Groet,

Inge.

Bedankt voor je bericht. 
met mijn zoon gaat het weer prima

Loves 0
#5
ErikV schreef op Donderdag 2 januari 2020 16:17
Ja, zelfde ervaring. De kleur is er af en ik vraag me af of en wanneer dat beter wordt. Het tweede jaar is anders, niet per definitie moeilijker. De eerste maanden was ik een soort van verdoofd, na ongeveer een jaar was het zoiets van "het begint nu wel erg lang te duren" en nu (na anderhalf jaar) is het meer iets in de trant "ik moet het loslaten want anders wordt het sowieso niks meer". Dat loslaten is moeilijk en lukt voor geen meter.

Tips? Loop er nier voor weg, onderga het verdriet. Vlucht niet in drank, drugs of een nieuwe relatie. De praktijk van mijn psycholoog zat vol met mensen die dat wel gedaan hebben en nu last hebben van "verlate rouw". Blijf niet depri in je bed liggen. Zoek het in activiteiten die weinig denkarbeid vergen: een kastje schilderen, de schuur opruimen , wandelen in de natuur,, een stukje fietsen, wat rommelen in de tuin etc.

Dank voor je reactie

Loves 0
Madonna Dan opeens vind je jezelf terug als 61 jarige weduwe. Mijn ergste nachtmerrie is uitgekomen, toen op 16 juli 2019 mijn geliefde Hans overleed.
afbeelding van Madonna
Bewolkt
Madonna Dan opeens vind je jezelf terug als 61 jarige weduwe. Mijn ergste nachtmerrie is uitgekomen, toen op 16 juli 2019 mijn geliefde Hans overleed.
#6
ErikV schreef op Donderdag 2 januari 2020 16:17
Ja, zelfde ervaring. De kleur is er af en ik vraag me af of en wanneer dat beter wordt. Het tweede jaar is anders, niet per definitie moeilijker. De eerste maanden was ik een soort van verdoofd, na ongeveer een jaar was het zoiets van "het begint nu wel erg lang te duren" en nu (na anderhalf jaar) is het meer iets in de trant "ik moet het loslaten want anders wordt het sowieso niks meer". Dat loslaten is moeilijk en lukt voor geen meter.

Tips? Loop er nier voor weg, onderga het verdriet. Vlucht niet in drank, drugs of een nieuwe relatie. De praktijk van mijn psycholoog zat vol met mensen die dat wel gedaan hebben en nu last hebben van "verlate rouw". Blijf niet depri in je bed liggen. Zoek het in activiteiten die weinig denkarbeid vergen: een kastje schilderen, de schuur opruimen , wandelen in de natuur,, een stukje fietsen, wat rommelen in de tuin etc.

Misschien helpt het een beetje als ik zeg dat je niet hoeft los te laten.
Dit heb ik niet zelf verzonnen. Een hele bekende Belgische rouwpsycholoog heeft gezegd 'verwerken is niet loslaten, maar anders leren vasthouden.' Ik vond dat ene zinnetje zo mooi, en precies wat ik nodig had.  Het geeft mij een beetje rust.

Groetjes,

Marianne

 

Loves 0
#7
Madonna schreef op Maandag 6 januari 2020 16:29
ErikV schreef op Donderdag 2 januari 2020 16:17
Ja, zelfde ervaring. De kleur is er af en ik vraag me af of en wanneer dat beter wordt. Het tweede jaar is anders, niet per definitie moeilijker. De eerste maanden was ik een soort van verdoofd, na ongeveer een jaar was het zoiets van "het begint nu wel erg lang te duren" en nu (na anderhalf jaar) is het meer iets in de trant "ik moet het loslaten want anders wordt het sowieso niks meer". Dat loslaten is moeilijk en lukt voor geen meter.

Tips? Loop er nier voor weg, onderga het verdriet. Vlucht niet in drank, drugs of een nieuwe relatie. De praktijk van mijn psycholoog zat vol met mensen die dat wel gedaan hebben en nu last hebben van "verlate rouw". Blijf niet depri in je bed liggen. Zoek het in activiteiten die weinig denkarbeid vergen: een kastje schilderen, de schuur opruimen , wandelen in de natuur,, een stukje fietsen, wat rommelen in de tuin etc.

Misschien helpt het een beetje als ik zeg dat je niet hoeft los te laten.
Dit heb ik niet zelf verzonnen. Een hele bekende Belgische rouwpsycholoog heeft gezegd 'verwerken is niet loslaten, maar anders leren vasthouden.' Ik vond dat ene zinnetje zo mooi, en precies wat ik nodig had.  Het geeft mij een beetje rust.

Groetjes,

Marianne

Is zeker een mooi zinnetje en zo had ik er nog niet naar gekeken. Dank je Marianne

 

groetjes Frank 

Loves 0
Anja Riket Ik ben op 4januari 2011 weduwe geworden op 37j met 3 kinderen ik probeer terug gelukkig te worden...ben wel gelukkig maar...
afbeelding van Anja Riket
Zonnig
Anja Riket Ik ben op 4januari 2011 weduwe geworden op 37j met 3 kinderen ik probeer terug gelukkig te worden...ben wel gelukkig maar...
#8

Spijtig genoeg staat daar geen tijd op bij mij is het 9j nu begin ik pas eindelijk los te laten nu dat mijn kinderen groter zijn daarvoor had ik geen tijd en moest ik er staan voor mijn kinderen maar wees gerust met veel ups en downs maar ooit komt die tijd dat het wat slijt maar volledig denk ik zeker niet en dat hoeft ook niet als je van iemand zoveel hebt gehouden ...

lieve groeten Anja

Loves 0