MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Stille getuigen

Lieve lotgenoten,

14 maanden nu bijna...14 maanden is het geleden dat mijn dierbare Wim plotseling voor altijd uit mijn leven verdween.

Ik had gedacht dat het enorme verdriet van zijn onverwachte dood na 14 maanden wel wat minder enorm zou zijn geworden. Ok, ik heb af en toe wel een "beter" moment .... maar dat staat in geen enkele verhouding met de immens verdrietige momenten....

Ik zit hier  met om me heen honderden stille getuigen van wat ooit een leven samen was.... gevuld met lief , soms een beetje leed (goh, wáár maakte ik me toen druk over?), gesprekken, grapjes, kusjes...kortom het leven samen met die ene van wie je zoveel houdt....en die van jou houdt....

En al die stille getuigen lijken allemaal op hun beurt tegen me te zeggen: "ja meid, het is allemaal voorbij.....hij komt echt nooit meer terug".

14 maanden.....en ondanks al het lezen, schrijven , praten, fietsen, huilen, bevriende honden uitlaten, zwemmen, slapen, staren, "leuke dingen" doen, lieve mensen opzoeken en nog meer staren, lijkt het nog steeds alsof het nooit meer goed komt met mijn leven....

Simpel.....Wim is er niet bij. Bij alles dat ik doe, beleef en zal ervaren is Wim er niet bij. Tja, dat maakt alles behoorlijk vlak en leeg..... en dat is precies zoals ik me voel: vlak en leeg.

Dank je voor je aandacht. Ik wens een ieder veel kracht en veel liefs,

Marianne

Hartjes 2

Er zijn 22 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve MarianneM , ..

Ik voel enorm,  met jou mee !

Na een jaar, en nog geen twee maanden,..zal het zeker nog wel even doorbijten worden,..

Ik weet het zelf zo goed , wat jij nu doormaakt..

en, het is verschrikkelijk...

verschrikkelijk hard,..dat je dit als, lief mens,  moet meemaken,..

Het leven is wreed, en hard...tenminste,...niet het leven zelf ,  natuurlijk...

maar het einde...de dood...

De meeste mensen die rouwen,..ervaren het 2de jaar,..als het zwaarste jaar,..

dat komt, vaak, doodat je zo uitgeput raakt,.. van al dat denken,...

al dat piekeren,...terwijl de situatie,..zo oneerlijk.. nooit meer zal veranderen,...

dat besef , komt dat 2de jaar,..enorm hard binnen,...het nooit meer...

Dat besef,..hoe moeilijk ook,..en hoe weinig je er nu van kunt begrijpen misschien,..

is het begin van heling,...

echt waar !,..je weet nooit hoelang je nog nodig hebt, om echt tot die heling te komen,...

maar, je erbij neerleggen,..dat de situatie , niet meer zal veranderen,...hoort (helaas)

bij dit zeer pijnlijke proces.

Men noemt het,..de weg naar acceptatie vinden,..en de duur is voor iedereen anders.

wat je wel al , waarschijnlijk is opgevallen is,..dat het continue Denken,..je totaal  uitput..

je haast geen seconde met rust laat,..en jouw wereld nu bepaald.

ik kan jou alleen maar zeggen,..dat, nu ik bijna 1,5 jaar verder ben, er een kentering , heeft plaats gevonden, in , hoe ik het beleef,.en voel...

puur en alleen, omdat ik mij , totaal gefocused heb, op dat denken,..om te ontdekken,..hoe ik het kon veranderen,..

ik werd gek van mezelf,..de gedachtes "nooit meer", " waarom"  pfff,..ach, ik hoef jou zeker niks te vertellen,..

want je kent ze allemaal,..ondertussen.

Het is,..en dat zeg ik dus , heel stellig,.. Het Denken,..wat de grote boosdoener is...

Het Denken,..gaat je leven beheersen,..terwijl het eigenlijk, andersom moet zijn,.

ik bedoel,..het moet geen baas spelen over jou,..toch..?

jij, hoort de baas te zijn, over jouw gedachten,....

ik begon met,....mijn gedachten, te ondervragen,...zo van,..is wat ik nu denk..? een waarheid..?

of..? proberen mijn gedachten nu , de overhand te nemen..?

ja,..het klinkt zo simpel,...en,.. het goede nieuws is,...het is ook simpel !...het belangrijkste is,...

het werkt ! en werkt ook, echt !

ik zal hier nooit beweren dat dit de remedie, voor iedereen is,,.. want, ieder mens is uniek,..en heeft een andere weg te bewandelen,..

toch heeft het mij bevrijdt,..

en niet van mijn geliefde ,..maar van mijn afschuwelijke gedachtes..

ik ben nog dagelijks bezig, met haar, zelfs vele uren, ..en ik mis haar nog altijd enorm , ...

en toch,..toch, kan ik ook verder,..

Zodra je dat mechanisme, leert herkennen, van het Denken,...hoe meer je de controle kunt terugpakken,..zodat het niet je hele leven , hoeft te beheersen.

ik val soms ook weer, een dag , of een dag of 2 terug,..maar het merendeel van de tijd, functioneer ik best goed,..terwijl ik dat , een jaar geleden niet eens had kunnen verzinnen,..

ik dacht, er echt aan onderdoor te gaan..

ik wil jou er graag alles over vertellen,..zodat jij er, hopelijk ook iets aan hebt...

en weet je wat nou het mooiste is,...?? tenminste dat vind ik dus,...

je hoeft nooit los te laten,..er zit geen ontkennen in, van wat er is gebeurd,..nee,..alles blijft gewoon zoals het is,..met dat verschil,..dat je echt verder komt,..zodra je doorkrijgt,..Hoe het Denken,,...macht over jou uitoefend.

nogmaals, ik zeg niet dat het "De" oplossing is,..ik geloof ook niet dat "De" oplossing bestaat,..voor zon intens verdriet,...niemand kan jou immers je geliefde teruggeven,...

ja,..kon het maar,..

maar,..ik denk wel,..dat het jou een stuk kan bevrijden,,..van de pijn,..en, de leegte, die jij nu,  zo intens ervaard..

Jouw Wim,..is nog altijd bij jou,...zelfs heel dichtbij,...

het is, alleen in jouw gedachte,..dat er nu, zon grote afstand,..lijkt te zijn,...

en, hoe meer je denkt,..hoe groter de afstand lijkt...

We zijn allemaal,..een stroom van energie,..een energie die  nooit ophoud ...

en nee, ik ben totaal niet religieus,..

het Denken,..wat wij, als mens zoveel en graag doen,..brengt je niks...

zelfs,..helemaal niks,..op de uitzondering na,..van rationeel, beslissingen nemen,..

daarnaast bestat de wereld van, het voelen,..het voelen, waar je rust kunt vinden,..

helemaal, los van het denken,..

tuurlijk, denk ik , netzo,  als jij,...aan degene die ik zo ontzettend mis,..

maar ik heb nu, merendeel van de tijd,..haar vooral dichtbij, gevoeld,..ipv over haar gedacht,..

en dat, maakt nu, ..een enorm groot verschil

Veel Sterkte, & Liefs, 

van,..

Fade Out,..

 

 

 

 

 

 

 

Loves 3
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2

Lieve Fade Out,

Grote dank je wel !!!

Je hebt geen idee, of misschien ook wel, hoe goed je woorden me doen!

Dat je het gevoel had "er aan onderdoor te gaan"..... klinkt raar, maar het is fijn om dat te lezen, die herkenning. En meteen , na het lezen, creëert dat meer rust in mijn hoofd..... 

En dan dat Denken. Allemachtig, ik denk wat af....inderdaad doodmoe word je ervan....gesloopt. De momenten dat het wat "beter" gaat, zijn inderdaad de momenten dat het denken "stil" is.....

Mooie vragen die je jezelf stelt....dat voelt goed, ze zijn heel duidelijk en in feite, vrij eenvoudig..... Daar kan en wil ik wel wat mee....daar geloof ik ook wel in.....

Het tweede jaar.....

Nogmaals dank je wel voor je uitgebreide en steunende reactie.... 

liefs, Marianne

Loves 2
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#3

Ach Marianne zo is het precies!

En die stille getuigen.........geven toch ook een bepaalde houvast.

Wat Fade Out schrijft is mooi en waar. Ja dat denken hè, best moeilijk om daar een andere vorm aan te geven, los te laten.

Liefs en sterkte,

Ank

 

 

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#4

Hoi lieve Marianne M, 

Het was gisteren erg laat , toen ik jouw bericht las. maar ik kon het niet nalaten , 

om toch even te reageren. omdat ik zo goed weet waar je mee zit en doorheen gaat nu.

Het Denken is.. echt waar,.."de" grote boosdoener . 

maar ook de sleutel,, naar bevrijding...

het mooie is,..dat je niet passief hoeft zitten af te wachten,..tot de storm voorbij is,...maar dat je er 

op elk moment van de dag actief iets mee kunt...

Er is ook geen.. geloven in,..voor nodig...

Het denken over alles is ons aangeleerd,...en, eigenlijk,..alleen zinvol bij rationeel, keuzes of beslissingen maken .

De mens is evolutionair gezien,..eigenlijk pas heel kort, een intelligent wezen.

we zijn, niet gebouwd op, de hele dag , denken malen en piekeren.

we willen overal antwoorden op vinden,...omdat we "denken" dat daar bevrediging te vinden is.

maar,..wat dan als iets zo,.."on-begrijpelijk" is....?

zo onbegrijpelijk...als de dood...

moeten we het dan wel willen begrijpen..?

Zelfs de beste wetenschappers, hebben geen antwoorden voor je...als het gaat om...

wat is de dood..? waar gaan we naar toe..?  waar is hij/ zij nu..? zie ik hem/ haar ooit terug...? etc

Denken en voelen  zijn 2 werelden,...

Het ene (het denken ) verteld je de hele dag door kleine en grote leugentjes...

houd je vast in je angst pijn en verdriet...

Het andere , (het voelen),..is waarachtig...liegt nooit...en is ookwel ,..het hart,..het gevoel of

wat we noemen,..intuitie....

Het is verbluffend eenvoudig om even niet te denken,...(soms wel midden in rouw)

Hoe..? nou, denk maar bv aan een moment terug,..dat je heerlijk in het zonnetje zat...

met dat "gevoel",..van alleen de zon op je huid voelen,....en voor de rest even lekker niks..

waar was je denken toen..?...precies,...!...die was er niet...

je was bezig met het gevoel...er bestond geen pijn, angst of verdriet, in dat moment.

het was een ervaren,...los van het denken...

als je jezelf oefend , in te herkennen,..dat jouw gedachtes , de hele dag door,..de baas willen spelen,...over jou,...kun je ze , ontkrachten....en het leren omdraaien...

je gedachten , bevragen,.op  wat is waarheid/ wat is onzin,...werkt erg goed...

Hoe meer je je "bewust" word van dit mechanisme achter het denken,..

hoe eerder je weer, een gevoel van vrijheid zal ervaren...

acceptatie,..van wat er gebeurd is,..vind je ook,  in "het gevoel" ,...

niet in het verstand...

O ja,..ik wist wel heel zeker,...dat ik dit niet zou gaan overleven,...

of,..? dacht ik dat te weten,,?

daar ligt hem nou juist,..dat grote verschil...

We zijn niet dat, waar we , de hele dag, over denken,...

We zijn zelfs veel complexer...

Alles waar je energie in stopt, "groeit"....

dus andersom,...waar je geen energie in stopt,...word zachter,..meer hanteerbaar,...kleiner...

Symbolen , krijgen weer, hun ware "gevoels"waarde. terug...

los van pijn, verdriet of angst....(het denken )

Heel Veel Kracht toegewenst MarianneM

Een Lieve Groet, 

van,..

Fade Out,.....

 

 

 

 

 

 

Loves 2
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#5
AnkNiek schreef op Donderdag 9 mei 2019 12:00
Ach Marianne zo is het precies!

En die stille getuigen.........geven toch ook een bepaalde houvast.

Wat Fade Out schrijft is mooi en waar. Ja dat denken hè, best moeilijk om daar een andere vorm aan te geven, los te laten.

Liefs en sterkte,

Ank

Lieve Ank,

"houvast"..... ik kan me met m'n verstand wel voorstellen dat ze (de stille getuigen) een houvast vormen.... Mijn gevoel heeft nog wat meer tijd nodig...

Lief dat je reageert, ik hoop dat het jou , binnen de mogelijkheden, niet slecht gaat.... Maar moeilijk en zwaar blijft het, hé?

Liefs, Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
Fade Out schreef op Donderdag 9 mei 2019 15:36
Hoi lieve Marianne M, 

Het was gisteren erg laat , toen ik jouw bericht las. maar ik kon het niet nalaten , 

om toch even te reageren. omdat ik zo goed weet waar je mee zit en doorheen gaat nu.

Het Denken is.. echt waar,.."de" grote boosdoener . 

maar ook de sleutel,, naar bevrijding...

het mooie is,..dat je niet passief hoeft zitten af te wachten,..tot de storm voorbij is,...maar dat je er 

op elk moment van de dag actief iets mee kunt...

Er is ook geen.. geloven in,..voor nodig...

Het denken over alles is ons aangeleerd,...en, eigenlijk,..alleen zinvol bij rationeel, keuzes of beslissingen maken .

De mens is evolutionair gezien,..eigenlijk pas heel kort, een intelligent wezen.

we zijn, niet gebouwd op, de hele dag , denken malen en piekeren.

we willen overal antwoorden op vinden,...omdat we "denken" dat daar bevrediging te vinden is.

maar,..wat dan als iets zo,.."on-begrijpelijk" is....?

zo onbegrijpelijk...als de dood...

moeten we het dan wel willen begrijpen..?

Zelfs de beste wetenschappers, hebben geen antwoorden voor je...als het gaat om...

wat is de dood..? waar gaan we naar toe..?  waar is hij/ zij nu..? zie ik hem/ haar ooit terug...? etc

Denken en voelen  zijn 2 werelden,...

Het ene (het denken ) verteld je de hele dag door kleine en grote leugentjes...

houd je vast in je angst pijn en verdriet...

Het andere , (het voelen),..is waarachtig...liegt nooit...en is ookwel ,..het hart,..het gevoel of

wat we noemen,..intuitie....

Het is verbluffend eenvoudig om even niet te denken,...(soms wel midden in rouw)

Hoe..? nou, denk maar bv aan een moment terug,..dat je heerlijk in het zonnetje zat...

met dat "gevoel",..van alleen de zon op je huid voelen,....en voor de rest even lekker niks..

waar was je denken toen..?...precies,...!...die was er niet...

je was bezig met het gevoel...er bestond geen pijn, angst of verdriet, in dat moment.

het was een ervaren,...los van het denken...

als je jezelf oefend , in te herkennen,..dat jouw gedachtes , de hele dag door,..de baas willen spelen,...over jou,...kun je ze , ontkrachten....en het leren omdraaien...

je gedachten , bevragen,.op  wat is waarheid/ wat is onzin,...werkt erg goed...

Hoe meer je je "bewust" word van dit mechanisme achter het denken,..

hoe eerder je weer, een gevoel van vrijheid zal ervaren...

acceptatie,..van wat er gebeurd is,..vind je ook,  in "het gevoel" ,...

niet in het verstand...

O ja,..ik wist wel heel zeker,...dat ik dit niet zou gaan overleven,...

of,..? dacht ik dat te weten,,?

daar ligt hem nou juist,..dat grote verschil...

We zijn niet dat, waar we , de hele dag, over denken,...

We zijn zelfs veel complexer...

Alles waar je energie in stopt, "groeit"....

dus andersom,...waar je geen energie in stopt,...word zachter,..meer hanteerbaar,...kleiner...

Symbolen , krijgen weer, hun ware "gevoels"waarde. terug...

los van pijn, verdriet of angst....(het denken )

Heel Veel Kracht toegewenst MarianneM

Een Lieve Groet, 

van,..

Fade Out,.....

Lieve Fade Out,

ontroert door je betrokken betoog....dank je!

Weet je.....ik zat vanmiddag op het Piazza Duomo, had net een kaarsje aangestoken ín de Duomo voor Wim.....

terras, wijntje, zonnetje, mooi stadje... Idyllisch hé? Met de tranen achter, onder en tegen mijn zonnebril....vreselijk Wim te missen....

En toen ineens dacht ik:"waarom niet nu? Ondanks alle schoonheid om me heen, voel ik me hondsberoerd...."

Jouw, inmiddels vorige, bericht er bij gepakt en er maar een soort "studiemiddag" van gemaakt..... Het vereist natuurlijk wat oefening .... Het bleef vreselijk verdrietig dat Wim er niet was, maar dat wanhopige scherpe verdriet, was veel milder....

Hoopgevend .... is fijn.

liefs, Marianne

Loves 1
Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018
afbeelding van Vandak
Licht bewolkt
Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018
#7

Hallo lieve MarianneM,

Wat ik hier lees, ervaar enz. enz. is het ook voor mij één en al herkenning.

Het doet "gewoon" vreselijk zeer dit allemaal te lezen, te voelen en te ervaren................., maar toch ook weer heel bijzonder!!!!!!
Soms denk ik wel eens: zo uniek ben ik dus niet...........
Velen maken die emoties mee in vergelijkbare omstandigheden.
Natuurlijk ieder beleeft het op zijn eigen manier, maar toch............

Vandaag is het op de dag naukeurig 14 maanden geleden, dat mijn vrouw na een heel kort ziekbed is overleden, we waren toen 49 jaar getrouwd en "kenden" elkaar 55 jaar.
Ik zeg express niet "ben kwijt geraakt", wat zo probeer ik er niet tegen aan te kijken.
Probeer te beseffen, dat ze niet meer "hier is", maar nog zeker wel in mijn leven.....!!!

Ook ik heb een huis vol stille getuigen en word daar ieder moment mee geconfronteerd.
Die confrontatie ga ik niet uit de weg, maar probeer er mee om te gaan en van veel dingen probeer na te gaan, hoe de historie was van die stille getuigen, hoe kwamen we er aan , hoelang hebben we dat al enz. enz.
Zoals b.v. die trui, hebben we volgens mij ooit nog eens samen uitgekozen en daar en gekocht......
Ook nu weer blijkt, dat toen heel gewoon, nu in eens heel bijzonder geworden is.

De berichten die geplaatst worden, kan ik helemaal onderschrijven en niet echt iets aan voegen.

En ja dat denken, ik denk (dacht) mij helemaal suf en iets oplossen ho maar..................

Ik kan alleen maar spreken uit eigen ervaring en er zijn enkele sinpele dingetjes die mij toch wel wat "lucht" geven.

Meerdere keren per dag, focus ik mij op mijn ademhaling, oftewel bewust ingedachten in- en uitademen, kan altijd en overal.
Ik doe dat tijdens het fietsen, lopen, boodschappen doen enz. enz.
En ineens merk ik: "he ik heb er even niet aan gedacht"...........

Daarnaast een "dingetje" te simpel voor woorden, maar toch.............. geef jezelf de kans.
Word je je gewaar dat er overuren gemaakt "in de bovenkamer", begin onmiddellijk in gedachten bewust terug te tellen van 50 naar 0.
Probeer het en je zal versteld van het resultaat, ook dan weer is er even het gevoel van "he ik heb er even niet aan gedacht"...........

Ik wens jou (en ook alle Lotgenoten en berichten plaatsers(-sters) ) heel veel sterkte, positieve energie, kracht en vooral veel "lucht".

Liefs Vandak

Loves 2
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#8

Lieve Marianne 

Zo herkenbaar,  het is voor mij slechts 3  maanden geleden. 

Kleine "onbenullige " dingen kan je niet even delen. 

Zo moeilijk 

Jose

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#9
Vandak schreef op Donderdag 9 mei 2019 17:55
Hallo lieve MarianneM,

Wat ik hier lees, ervaar enz. enz. is het ook voor mij één en al herkenning.

Het doet "gewoon" vreselijk zeer dit allemaal te lezen, te voelen en te ervaren................., maar toch ook weer heel bijzonder!!!!!!
Soms denk ik wel eens: zo uniek ben ik dus niet...........
Velen maken die emoties mee in vergelijkbare omstandigheden.
Natuurlijk ieder beleeft het op zijn eigen manier, maar toch............

Vandaag is het op de dag naukeurig 14 maanden geleden, dat mijn vrouw na een heel kort ziekbed is overleden, we waren toen 49 jaar getrouwd en "kenden" elkaar 55 jaar.
Ik zeg express niet "ben kwijt geraakt", wat zo probeer ik er niet tegen aan te kijken.
Probeer te beseffen, dat ze niet meer "hier is", maar nog zeker wel in mijn leven.....!!!

Ook ik heb een huis vol stille getuigen en word daar ieder moment mee geconfronteerd.
Die confrontatie ga ik niet uit de weg, maar probeer er mee om te gaan en van veel dingen probeer na te gaan, hoe de historie was van die stille getuigen, hoe kwamen we er aan , hoelang hebben we dat al enz. enz.
Zoals b.v. die trui, hebben we volgens mij ooit nog eens samen uitgekozen en daar en gekocht......
Ook nu weer blijkt, dat toen heel gewoon, nu in eens heel bijzonder geworden is.

De berichten die geplaatst worden, kan ik helemaal onderschrijven en niet echt iets aan voegen.

En ja dat denken, ik denk (dacht) mij helemaal suf en iets oplossen ho maar..................

Ik kan alleen maar spreken uit eigen ervaring en er zijn enkele sinpele dingetjes die mij toch wel wat "lucht" geven.

Meerdere keren per dag, focus ik mij op mijn ademhaling, oftewel bewust ingedachten in- en uitademen, kan altijd en overal.
Ik doe dat tijdens het fietsen, lopen, boodschappen doen enz. enz.
En ineens merk ik: "he ik heb er even niet aan gedacht"...........

Daarnaast een "dingetje" te simpel voor woorden, maar toch.............. geef jezelf de kans.
Word je je gewaar dat er overuren gemaakt "in de bovenkamer", begin onmiddellijk in gedachten bewust terug te tellen van 50 naar 0.
Probeer het en je zal versteld van het resultaat, ook dan weer is er even het gevoel van "he ik heb er even niet aan gedacht"...........

Ik wens jou (en ook alle Lotgenoten en berichten plaatsers(-sters) ) heel veel sterkte, positieve energie, kracht en vooral veel "lucht".

Liefs Vandak

Lieve Vandak,

dank je voor je reactie.... ik zie dat het vandaag voor jou precies 14 maanden is.....

Het is fijn die herkenning te lezen, tegelijk is het een erkenning...iets dat mij keer op keer weer heel goed doet....

En ook dank voor jouw "suggesties"... ik sta overal open voor, alles om maar dat enorme verdrietige gevoel ietsje dragelijker te maken....

Ik wens je veel kracht en liefs,

Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#10
Jose Scholma schreef op Donderdag 9 mei 2019 19:28
Lieve Marianne 

Zo herkenbaar,  het is voor mij slechts 3  maanden geleden. 

Kleine "onbenullige " dingen kan je niet even delen. 

Zo moeilijk 

Jose

Lieve José ,

Dank je voor je reactie.

Ik ga nu iets zeggen dat tegen mij ook is gezegd :" 3 maanden is nog maar zo kort geleden"... Ik weet nog dat ik toen dacht : " kort geleden? Weet je wel hoeveel minuten dat zijn?"

Helaas weet ik nu dat men destijds gelijk had..... 3 maanden is kort geleden...en nu blijken 14 maanden dus ook nog niet eens zo lang geleden....

Het donkere dal van rouw is kennelijk groot.....en dan blijkt ieders dal ook nog eens heel persoonlijk....enige houvast omtrent de tijd dat je je zo verdrietig voelt is dus niet voor handen.....

Ik wens je kracht en veel liefs , Marianne

Loves 1

Pagina's