Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)

Stil schreeuwen

Stil schreeuwen is eigenlijk niet schreeuwen, en ik zou het zo graag willen, het zit vast, ontneemt me soms letterlijk mijn stem, klink alsof ik voortdurend verkouden ben. Het verdriet zit als een soort prop in mijn keel en borst, beklemmend en angstig.

Gisteren precies 20 weken geleden dat mijn Jan het leven moest loslaten, en inmiddels heb ik zijn verjaardag op 7 april ook overleefd. Hoe vreemd dat de dagen per dag zo lang duren, zo lang dat je er doorheen moet worstelen, en dan ineens dat alweer 20 weken geleden..... dat je leven in een nachtmerrie veranderde, het leven raast gewoon door maar langs mij heen.

De tijd klopt niet meer, en eigenlijk klopt er niets meer. 

Ik hoor regelmatig, wat ben je sterk en wat zie je er goed uit, dan wil ik gillen en zeggen dat ik helemaal niet sterk wil zijn, dat het meer een soort gelatenheid is, het over je heen laten komen omdat er niets anders op zit dan dat. En het er goed uitzien, ja zeg ik dan, dat is de buitenkant, van binnen is alles stuk. En niemand die mij ziet als ik alleen zit of ijsberend door het huis loop, denkend, wat moet ik nou......niemand die je hand vastpakt en zegt, kom maar, ik leer je opnieuw leven. Want ik weet niet meer wat en hoe of welke kant op.

Ik heb er nog niet aan toe gegeven, maar bijna dagelijks denk ik, ik ga weer terug naar bed, het dekbed over mijn hoofd en weg zijn, letterlijk en figuurlijk. Oh kon dat maar eens zo.

Ik kan me zelf nu ook nergens toe aanzetten, blijf veel binnen, alles is teveel moeite en waarom zou ik. Zoveel *vlucht gedachten* maar je kan nergens heen om de vreselijke pijn en de eenzaamheid te ontlopen.

Ik probeer wel zoveel mogelijk het doemdenken niet toe te laten en enkel bij mijn gevoel te blijven, denken aan de vele mooie dingen die ik deelde met mijn Jan. Maar allemachtig, wat is dat zwaar, ik wordt er radeloos van.

Eigenlijk hoeft het voor mij allemaal niet meer, alles waar ik ooit plezier aan beleefde, het gevoel is er niet meer.

Schilderen, fotograferen, beeldhouwen, een paar dingen waar ik altijd veel plezier aan had, maar dat was ook verbonden aan het delen. Foto's bekijken SAMEN, een nieuw schilderwerk, Jan gaf zijn mening, beeldhouwen in de tuin, vond er vorige een foto van, had Jan van me gemaakt zonder dat ik dat wist. 

Alles hangt samen met SAMEN en SAMEN  is voorbij en komt nooit weer terug.

 

 

 

 

 

 

Hartjes 3

Er zijn 20 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 16:33
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 15:03
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

Lieve Fade Out,

Je laat me telkens weer terug gaan naar de basis om vanuit daar weer proberen verder te gaan. 

Ik weet dat het denken ons begrensd, en desondanks verlies ik mezelf telkens weer als alles in 1 keer op je naar lijkt te vallen. Soms gewoon even toe willen geven aan wat je voelt, aan je zwakte en gewoon opgeven. Maar adem halen gaat vanzelf, en er zit geen knop die je aan of uit kunt zetten om alles te stoppen in de breedste zin.

Vandaag voeld iets anders gelukkig, en zeker na jouw reactie gelezen te hebben, kon ik weer met enkel liefde naar een foto van Jan kijken. Dat is wat ik ook vanaf zijn overlijden probeer, leven vanuit je hart, vanuit je liefde en empathie naar anderen.

Net als jij ben ik niet religieus, wel spiritueel en daar mijn weg toch wel in gevonden.  En je hebt gelijk, stoppen met vechten geeft meer helderheid.

Zo mooi ook weer wat je schrijft over alles aan Jan vertellen en een wereld van niet HOEVEN begrijpen. Zo waar, niet HOEVEN begrijpen.

En dan bij het lezen van je laatste zinnen

*Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3 *

dan lopen de tranen over mijn gezicht, zo'n mooie gedachte en het is waar.

Dank je wel lieve Fade Out

Een warme knuffel van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Natuurlijk blijven gedachten opkomen,...maar, ze gaan ook altijd weer...

ik denk dat toegeven aan wat er is...aan wat er voorbij komt...zonder er tegen in te gaan...

juist jouw "sterke kant" laat zien....jouw.(veer)kracht...

Het toe durven geven, aan die wereld, van "niet hoeven begrijpen"....

Zoals ik net al tegen Eveline zei..middenin de storm...van Rouw...is het net of je op een stuurloos schip ronddobberd op een zee, van tranen en pure onmacht....

het is niet te stoppen of te remmen,...noch te overzien....

Pas als de storm uiteindelijk gaat liggen,...wat "echt gebeurd"...kun je het stuurwiel weer in eigen handen nemen..om koers bij te zetten....

Het word dragelijker,...hou daar maar aan vast. voor nu.....

Er is geen einde,...tenminste niet in de wereld van "niet hoeven begrijpen"...

Er is geen hoeven loslaten,..alleen ,. een andere manier, van  leren  vasthouden....

Te "Voelen" is weten,...dat "Samen" , blijft bestaan..

even als "De Liefde"

Laat het jou maar dragen....naar lichtere dagen..

Veel Veer-kracht, 

Veel Liefs,...

Fade Out,......

....

 

 

Loves 1
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#2
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 17:15
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 16:33
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 15:03
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

Lieve Fade Out,

Je laat me telkens weer terug gaan naar de basis om vanuit daar weer proberen verder te gaan. 

Ik weet dat het denken ons begrensd, en desondanks verlies ik mezelf telkens weer als alles in 1 keer op je naar lijkt te vallen. Soms gewoon even toe willen geven aan wat je voelt, aan je zwakte en gewoon opgeven. Maar adem halen gaat vanzelf, en er zit geen knop die je aan of uit kunt zetten om alles te stoppen in de breedste zin.

Vandaag voeld iets anders gelukkig, en zeker na jouw reactie gelezen te hebben, kon ik weer met enkel liefde naar een foto van Jan kijken. Dat is wat ik ook vanaf zijn overlijden probeer, leven vanuit je hart, vanuit je liefde en empathie naar anderen.

Net als jij ben ik niet religieus, wel spiritueel en daar mijn weg toch wel in gevonden.  En je hebt gelijk, stoppen met vechten geeft meer helderheid.

Zo mooi ook weer wat je schrijft over alles aan Jan vertellen en een wereld van niet HOEVEN begrijpen. Zo waar, niet HOEVEN begrijpen.

En dan bij het lezen van je laatste zinnen

*Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3 *

dan lopen de tranen over mijn gezicht, zo'n mooie gedachte en het is waar.

Dank je wel lieve Fade Out

Een warme knuffel van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Natuurlijk blijven gedachten opkomen,...maar, ze gaan ook altijd weer...

ik denk dat toegeven aan wat er is...aan wat er voorbij komt...zonder er tegen in te gaan...

juist jouw "sterke kant" laat zien....jouw.(veer)kracht...

Het toe durven geven, aan die wereld, van "niet hoeven begrijpen"....

Zoals ik net al tegen Eveline zei..middenin de storm...van Rouw...is het net of je op een stuurloos schip ronddobberd op een zee, van tranen en pure onmacht....

het is niet te stoppen of te remmen,...noch te overzien....

Pas als de storm uiteindelijk gaat liggen,...wat "echt gebeurd"...kun je het stuurwiel weer in eigen handen nemen..om koers bij te zetten....

Het word dragelijker,...hou daar maar aan vast. voor nu.....

Er is geen einde,...tenminste niet in de wereld van "niet hoeven begrijpen"...

Er is geen hoeven loslaten,..alleen ,. een andere manier, van  leren  vasthouden....

Te "Voelen" is weten,...dat "Samen" , blijft bestaan..

even als "De Liefde"

Laat het jou maar dragen....naar lichtere dagen..

Veel Veer-kracht, 

Veel Liefs,...

Fade Out,......

....

Zo mooi weer Fade Out, dank je wel uit het diepst van mijn hart.  Ik bekijk je woorden van alle kanten, zie en ervaar de diepte ervan.

heel veel liefs,

Andrea

Loves 2
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#3

Hallo

Hoe herkenbaar,  moet  van alles maar het is gewoon niet te doen. 

Heel veel sterkte 

Loves 1
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#4
Jose Scholma schreef op Woensdag 17 april 2019 16:00
Hallo

Hoe herkenbaar,  moet  van alles maar het is gewoon niet te doen. 

Heel veel sterkte

Jij ook heel veel sterkte Jose, er komt heel veel op je af en je kan niet anders dan er door heen gaan.

liefs,

Andrea

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#5

Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem. 

Loves 1
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#6
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 22:46
Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem.

Ja ik weet dat dat besef hard aan komt, ook wij deden alles samen en daarom is alles nu zo moeilijk om te doen, omdat je het alleen moet doen. 

Er is natuurlijk ook een deel van jou weg gevallen, datis ook best angstig, je weet op dit moment eigenlijk niet wie en wat je zelf bent, dat moet je opnieuw ontdekken, wie je bent of kan zijn zonder jouw Jan. En dat is heel heftig, want eigenlijk is niets meer zoals je het kende.

Bij mij gaat het ongeveer 3 dagen redelijk, dan lijk ik in een soert roes te bewegen, om dan ineens weer in het ongelooflijk zware gemis te vallen en dan doe ik niets anders dan huilen en voel me dan zelfs lichamelijk ziek.

Waar ik echt voor waak, omdat ik de valkuil ken, echt hard proberen om niet te denken aan morgen, overmorgen of de rest van de toekomst, want dan slaat de paniek toe. Zodra de gedachte begint zeg ik hardop tegen mezelf * stop daarmee* Het klinkt misschien kinderachtig, maar het is voor mij nodig, anders kun je me gewoon opvegen en ben ik niets meer.

Ik begrijp je angst, herken het ook zeker maar het is ook weer zo dubbel, want dan denk ik , waar zou ik bang voor moeten zijn, want het allerergste wat mij kon overkomen is al gebeurt.......begrijp je.

 

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#7
AndreaJ schreef op Woensdag 17 april 2019 23:05
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 22:46
Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem.

Ja ik weet dat dat besef hard aan komt, ook wij deden alles samen en daarom is alles nu zo moeilijk om te doen, omdat je het alleen moet doen. 

Er is natuurlijk ook een deel van jou weg gevallen, datis ook best angstig, je weet op dit moment eigenlijk niet wie en wat je zelf bent, dat moet je opnieuw ontdekken, wie je bent of kan zijn zonder jouw Jan. En dat is heel heftig, want eigenlijk is niets meer zoals je het kende.

Bij mij gaat het ongeveer 3 dagen redelijk, dan lijk ik in een soert roes te bewegen, om dan ineens weer in het ongelooflijk zware gemis te vallen en dan doe ik niets anders dan huilen en voel me dan zelfs lichamelijk ziek.

Waar ik echt voor waak, omdat ik de valkuil ken, echt hard proberen om niet te denken aan morgen, overmorgen of de rest van de toekomst, want dan slaat de paniek toe. Zodra de gedachte begint zeg ik hardop tegen mezelf * stop daarmee* Het klinkt misschien kinderachtig, maar het is voor mij nodig, anders kun je me gewoon opvegen en ben ik niets meer.

Ik begrijp je angst, herken het ook zeker maar het is ook weer zo dubbel, want dan denk ik , waar zou ik bang voor moeten zijn, want het allerergste wat mij kon overkomen is al gebeurt.......begrijp je.

Zo probeer ik ook te denken,het ergste is mij al inderdaad overkomen. Jan wist overal raad op. Ik weet niet bijvoorbeeld als er met iets een probleem zich voordeed, hij lostte het op. Ik mis gewoon mijn nuchtere deel zeg maar. Jan kon zo nuchter denken in dat opzicht

Loves 1
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#8
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 23:47
AndreaJ schreef op Woensdag 17 april 2019 23:05
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 22:46
Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem.

Ja ik weet dat dat besef hard aan komt, ook wij deden alles samen en daarom is alles nu zo moeilijk om te doen, omdat je het alleen moet doen. 

Er is natuurlijk ook een deel van jou weg gevallen, datis ook best angstig, je weet op dit moment eigenlijk niet wie en wat je zelf bent, dat moet je opnieuw ontdekken, wie je bent of kan zijn zonder jouw Jan. En dat is heel heftig, want eigenlijk is niets meer zoals je het kende.

Bij mij gaat het ongeveer 3 dagen redelijk, dan lijk ik in een soert roes te bewegen, om dan ineens weer in het ongelooflijk zware gemis te vallen en dan doe ik niets anders dan huilen en voel me dan zelfs lichamelijk ziek.

Waar ik echt voor waak, omdat ik de valkuil ken, echt hard proberen om niet te denken aan morgen, overmorgen of de rest van de toekomst, want dan slaat de paniek toe. Zodra de gedachte begint zeg ik hardop tegen mezelf * stop daarmee* Het klinkt misschien kinderachtig, maar het is voor mij nodig, anders kun je me gewoon opvegen en ben ik niets meer.

Ik begrijp je angst, herken het ook zeker maar het is ook weer zo dubbel, want dan denk ik , waar zou ik bang voor moeten zijn, want het allerergste wat mij kon overkomen is al gebeurt.......begrijp je.

Zo probeer ik ook te denken,het ergste is mij al inderdaad overkomen. Jan wist overal raad op. Ik weet niet bijvoorbeeld als er met iets een probleem zich voordeed, hij lostte het op. Ik mis gewoon mijn nuchtere deel zeg maar. Jan kon zo nuchter denken in dat opzicht

Idd,  met simpele dingen kan je niet even overleggen. 

Dingen in elkaar zetten,  ging met zijn tweeën een stuk makkelijker. Nu moet je alles vragen, en dat is ook niet mijn sterkste punt. 

Ik mis hem zo erg, dat het allemaal nutteloos is.

Ik hoef niet meer zonodig. En dan maar iedereen zeggen dat ik door moet,  nou als het aan mij ligt is het klaar!!

Ik begrijp zo goed wat je voelt.

Liefs

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#9
Jose Scholma schreef op Donderdag 18 april 2019 07:59
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 23:47
AndreaJ schreef op Woensdag 17 april 2019 23:05
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 22:46
Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem.

Ja ik weet dat dat besef hard aan komt, ook wij deden alles samen en daarom is alles nu zo moeilijk om te doen, omdat je het alleen moet doen. 

Er is natuurlijk ook een deel van jou weg gevallen, datis ook best angstig, je weet op dit moment eigenlijk niet wie en wat je zelf bent, dat moet je opnieuw ontdekken, wie je bent of kan zijn zonder jouw Jan. En dat is heel heftig, want eigenlijk is niets meer zoals je het kende.

Bij mij gaat het ongeveer 3 dagen redelijk, dan lijk ik in een soert roes te bewegen, om dan ineens weer in het ongelooflijk zware gemis te vallen en dan doe ik niets anders dan huilen en voel me dan zelfs lichamelijk ziek.

Waar ik echt voor waak, omdat ik de valkuil ken, echt hard proberen om niet te denken aan morgen, overmorgen of de rest van de toekomst, want dan slaat de paniek toe. Zodra de gedachte begint zeg ik hardop tegen mezelf * stop daarmee* Het klinkt misschien kinderachtig, maar het is voor mij nodig, anders kun je me gewoon opvegen en ben ik niets meer.

Ik begrijp je angst, herken het ook zeker maar het is ook weer zo dubbel, want dan denk ik , waar zou ik bang voor moeten zijn, want het allerergste wat mij kon overkomen is al gebeurt.......begrijp je.

Zo probeer ik ook te denken,het ergste is mij al inderdaad overkomen. Jan wist overal raad op. Ik weet niet bijvoorbeeld als er met iets een probleem zich voordeed, hij lostte het op. Ik mis gewoon mijn nuchtere deel zeg maar. Jan kon zo nuchter denken in dat opzicht

Idd,  met simpele dingen kan je niet even overleggen. 

Dingen in elkaar zetten,  ging met zijn tweeën een stuk makkelijker. Nu moet je alles vragen, en dat is ook niet mijn sterkste punt. 

Ik mis hem zo erg, dat het allemaal nutteloos is.

Ik hoef niet meer zonodig. En dan maar iedereen zeggen dat ik door moet,  nou als het aan mij ligt is het klaar!!

Ik begrijp zo goed wat je  bedoeld
Loves 0
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#10
Jose Scholma schreef op Donderdag 18 april 2019 07:59
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 23:47
AndreaJ schreef op Woensdag 17 april 2019 23:05
Eveline schreef op Woensdag 17 april 2019 22:46
Ik ga nu beseffen,dat ik alles alleen moet doen,zelf mijn dingen regelen ,alleen eten,slapen. En dat maakt me bang. Vooral als er iets geregeld moest worden,daar was mijn Jan beter in als ik. Als het om zijn diabetes ging, zorgde ik voor hem. We deden alles samen. We konden bijna niks apart doen,dat wilde wij nooit. Dingen die samen gedaan konden worden,deden wij samen. Ik heb het gevoel of er een deel van mij weggevallen is. Ik kan op dit moment nauwelijks huilen,terwijl ik dat zo graag wil,ik voel alleen maar angst zonder hem.

Ja ik weet dat dat besef hard aan komt, ook wij deden alles samen en daarom is alles nu zo moeilijk om te doen, omdat je het alleen moet doen. 

Er is natuurlijk ook een deel van jou weg gevallen, datis ook best angstig, je weet op dit moment eigenlijk niet wie en wat je zelf bent, dat moet je opnieuw ontdekken, wie je bent of kan zijn zonder jouw Jan. En dat is heel heftig, want eigenlijk is niets meer zoals je het kende.

Bij mij gaat het ongeveer 3 dagen redelijk, dan lijk ik in een soert roes te bewegen, om dan ineens weer in het ongelooflijk zware gemis te vallen en dan doe ik niets anders dan huilen en voel me dan zelfs lichamelijk ziek.

Waar ik echt voor waak, omdat ik de valkuil ken, echt hard proberen om niet te denken aan morgen, overmorgen of de rest van de toekomst, want dan slaat de paniek toe. Zodra de gedachte begint zeg ik hardop tegen mezelf * stop daarmee* Het klinkt misschien kinderachtig, maar het is voor mij nodig, anders kun je me gewoon opvegen en ben ik niets meer.

Ik begrijp je angst, herken het ook zeker maar het is ook weer zo dubbel, want dan denk ik , waar zou ik bang voor moeten zijn, want het allerergste wat mij kon overkomen is al gebeurt.......begrijp je.

Zo probeer ik ook te denken,het ergste is mij al inderdaad overkomen. Jan wist overal raad op. Ik weet niet bijvoorbeeld als er met iets een probleem zich voordeed, hij lostte het op. Ik mis gewoon mijn nuchtere deel zeg maar. Jan kon zo nuchter denken in dat opzicht

Idd,  met simpele dingen kan je niet even overleggen. 

Dingen in elkaar zetten,  ging met zijn tweeën een stuk makkelijker. Nu moet je alles vragen, en dat is ook niet mijn sterkste punt. 

Ik mis hem zo erg, dat het allemaal nutteloos is.

Ik hoef niet meer zonodig. En dan maar iedereen zeggen dat ik door moet,  nou als het aan mij ligt is het klaar!!

Ik begrijp zo goed wat je voelt.

Liefs

Ik moet vanmiddag naar de psycholoog,als hij vraagt wil je medicijnen van de psychiater,dan heb ik kans,dat ik er uitflap "geef mij maar 1 pilletje. Zo 1 waar van gaat slapen tot in de eeuwigheid. Ik trek het niet. De hele dag hoor ik zijn stem. De lieve goed bedoelde adviezen waar ik altijd wat aan had. Ik zie hem de hele dag voor mij. Waar ik ook ben. GEK maakt mij dat. En dan denk ik,ik wil niks meer ondernemen. Mijn leven is toch al voorbij. Voorgoed.

Liefs.

Loves 0

Pagina's