AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.

Stil schreeuwen

Stil schreeuwen is eigenlijk niet schreeuwen, en ik zou het zo graag willen, het zit vast, ontneemt me soms letterlijk mijn stem, klink alsof ik voortdurend verkouden ben. Het verdriet zit als een soort prop in mijn keel en borst, beklemmend en angstig.

Gisteren precies 20 weken geleden dat mijn Jan het leven moest loslaten, en inmiddels heb ik zijn verjaardag op 7 april ook overleefd. Hoe vreemd dat de dagen per dag zo lang duren, zo lang dat je er doorheen moet worstelen, en dan ineens dat alweer 20 weken geleden..... dat je leven in een nachtmerrie veranderde, het leven raast gewoon door maar langs mij heen.

De tijd klopt niet meer, en eigenlijk klopt er niets meer. 

Ik hoor regelmatig, wat ben je sterk en wat zie je er goed uit, dan wil ik gillen en zeggen dat ik helemaal niet sterk wil zijn, dat het meer een soort gelatenheid is, het over je heen laten komen omdat er niets anders op zit dan dat. En het er goed uitzien, ja zeg ik dan, dat is de buitenkant, van binnen is alles stuk. En niemand die mij ziet als ik alleen zit of ijsberend door het huis loop, denkend, wat moet ik nou......niemand die je hand vastpakt en zegt, kom maar, ik leer je opnieuw leven. Want ik weet niet meer wat en hoe of welke kant op.

Ik heb er nog niet aan toe gegeven, maar bijna dagelijks denk ik, ik ga weer terug naar bed, het dekbed over mijn hoofd en weg zijn, letterlijk en figuurlijk. Oh kon dat maar eens zo.

Ik kan me zelf nu ook nergens toe aanzetten, blijf veel binnen, alles is teveel moeite en waarom zou ik. Zoveel *vlucht gedachten* maar je kan nergens heen om de vreselijke pijn en de eenzaamheid te ontlopen.

Ik probeer wel zoveel mogelijk het doemdenken niet toe te laten en enkel bij mijn gevoel te blijven, denken aan de vele mooie dingen die ik deelde met mijn Jan. Maar allemachtig, wat is dat zwaar, ik wordt er radeloos van.

Eigenlijk hoeft het voor mij allemaal niet meer, alles waar ik ooit plezier aan beleefde, het gevoel is er niet meer.

Schilderen, fotograferen, beeldhouwen, een paar dingen waar ik altijd veel plezier aan had, maar dat was ook verbonden aan het delen. Foto's bekijken SAMEN, een nieuw schilderwerk, Jan gaf zijn mening, beeldhouwen in de tuin, vond er vorige een foto van, had Jan van me gemaakt zonder dat ik dat wist. 

Alles hangt samen met SAMEN en SAMEN  is voorbij en komt nooit weer terug.

 

 

 

 

 

 

Hartjes 3

Er zijn 20 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

 

 

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#2

Ik begrijp je zo goed Andreaj . Ik heb het alleen niet met hobby's. Ik heb het meer met de trauma's die ik in mijn leven heb opgedaan. Mijn partner (die ook Jan heette) kon ik altijd tegen aan praten,ik kon nukkig bij hem zijn,nooit werd hij boos op mij. Altijd als ik het weer te kwaad had,liet hij mij onredelijk en boos zijn. Door zijn ziekte,diabetes,kon hij ook soms flink tekeer gaan tegen mij en chagrijnig zijn.Meestal als zijn suiker te laag begon te worden. Dat schijnt een symptoom te zijn met mensen met diabetes. We konden het van elkaar hebben. Eigenlijk hadden wij nooit ruzie,omdat we zoveel op elkaar leken in dat opzicht. En dat mis ik nu zo. Ook als ik wat leuks zag bijvoorbeeld, in een winkel,en ik wou er geen geld aan uitgeven op dat moment,deed hij het alsnog zonder dat tegen mij te zeggen. Zo lief vond ik dat altijd. Ik moet het nu alleen doen,maar eigenlijk interesseert het mij allemaal niet meer. Nergens geen zin meer in. 25 april was zijn geboortedag en ook die van mij. Ik weet niet of ik ooit nog om die rede mijn verjaardag wil/kan vieren.Ik weet wat je voelt Andreaj. En ik wil je heel veel sterkte wensen ,met je machteloosheid en je intense verdriet. Want ik denk ook kon ik maar in bed liggen voorgoed. 

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#3
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#4
Eveline schreef op Maandag 15 april 2019 00:07
Ik begrijp je zo goed Andreaj . Ik heb het alleen niet met hobby's. Ik heb het meer met de trauma's die ik in mijn leven heb opgedaan. Mijn partner (die ook Jan heette) kon ik altijd tegen aan praten,ik kon nukkig bij hem zijn,nooit werd hij boos op mij. Altijd als ik het weer te kwaad had,liet hij mij onredelijk en boos zijn. Door zijn ziekte,diabetes,kon hij ook soms flink tekeer gaan tegen mij en chagrijnig zijn.Meestal als zijn suiker te laag begon te worden. Dat schijnt een symptoom te zijn met mensen met diabetes. We konden het van elkaar hebben. Eigenlijk hadden wij nooit ruzie,omdat we zoveel op elkaar leken in dat opzicht. En dat mis ik nu zo. Ook als ik wat leuks zag bijvoorbeeld, in een winkel,en ik wou er geen geld aan uitgeven op dat moment,deed hij het alsnog zonder dat tegen mij te zeggen. Zo lief vond ik dat altijd. Ik moet het nu alleen doen,maar eigenlijk interesseert het mij allemaal niet meer. Nergens geen zin meer in. 25 april was zijn geboortedag en ook die van mij. Ik weet niet of ik ooit nog om die rede mijn verjaardag wil/kan vieren.Ik weet wat je voelt Andreaj. En ik wil je heel veel sterkte wensen ,met je machteloosheid en je intense verdriet. Want ik denk ook kon ik maar in bed liggen voorgoed.

Dank je wel Eveline, de herkenning die wij hier allemaal vinden op het forum is zo ontzettend belangrijk merk ik. Het steunt.

Voor jou ook heel veel sterkte met de worsteling van het rauwe rouwen.

We geven niet op.

liefs, Andrea

Loves 0
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#5
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:43
Eveline schreef op Maandag 15 april 2019 00:07
Ik begrijp je zo goed Andreaj . Ik heb het alleen niet met hobby's. Ik heb het meer met de trauma's die ik in mijn leven heb opgedaan. Mijn partner (die ook Jan heette) kon ik altijd tegen aan praten,ik kon nukkig bij hem zijn,nooit werd hij boos op mij. Altijd als ik het weer te kwaad had,liet hij mij onredelijk en boos zijn. Door zijn ziekte,diabetes,kon hij ook soms flink tekeer gaan tegen mij en chagrijnig zijn.Meestal als zijn suiker te laag begon te worden. Dat schijnt een symptoom te zijn met mensen met diabetes. We konden het van elkaar hebben. Eigenlijk hadden wij nooit ruzie,omdat we zoveel op elkaar leken in dat opzicht. En dat mis ik nu zo. Ook als ik wat leuks zag bijvoorbeeld, in een winkel,en ik wou er geen geld aan uitgeven op dat moment,deed hij het alsnog zonder dat tegen mij te zeggen. Zo lief vond ik dat altijd. Ik moet het nu alleen doen,maar eigenlijk interesseert het mij allemaal niet meer. Nergens geen zin meer in. 25 april was zijn geboortedag en ook die van mij. Ik weet niet of ik ooit nog om die rede mijn verjaardag wil/kan vieren.Ik weet wat je voelt Andreaj. En ik wil je heel veel sterkte wensen ,met je machteloosheid en je intense verdriet. Want ik denk ook kon ik maar in bed liggen voorgoed.

Dank je wel Eveline, de herkenning die wij hier allemaal vinden op het forum is zo ontzettend belangrijk merk ik. Het steunt.

Voor jou ook heel veel sterkte met de worsteling van het rauwe rouwen.

We geven niet op.

liefs, Andrea

Jij ook bedankt Andreaj voor je steunende reactie. Het doet mij heel erg goed.Ik moet ook zo naar de woningbouwvereniging. Opnieuw het huurcontract ondertekenen. Ons huis gaat mijn huis worden. Weer een klap. Weer het keiharde besef dat wij nooit meer samen zullen zijn. En daarna ga ik lekker op de forums van lotgenoten zitten. Tenslotten,wij lotgenoten zijn de enigste die elkaar kunnen begrijpen.

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#6
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
afbeelding van Eveline
Storm
Eveline Ik ben een vrouw van 48 jaar. Mijn lieve zielsverwant Jan,is door de gevolgen van zware diabetes 2 maar 61 jaar oud geworden.
#7
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 15:03
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

Ik weet niet eens of ik door fases heen ga. Het is één grote chaotische bende in mijn hoofd. Één ding weet ik wel,dat als ik ga slapen,(als dat al lukt) dat ik hoop,nooit meer te ontwaken.Elke ochtend huilend wakker worden met het besef dat ik weer een dag zonder mijn liefste moet door zien te komen is zo ondragelijk. Ook jou wens ik heel veel moed en kracht toe Fade Out.

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#8
Eveline schreef op Maandag 15 april 2019 14:47
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:43
Eveline schreef op Maandag 15 april 2019 00:07
Ik begrijp je zo goed Andreaj . Ik heb het alleen niet met hobby's. Ik heb het meer met de trauma's die ik in mijn leven heb opgedaan. Mijn partner (die ook Jan heette) kon ik altijd tegen aan praten,ik kon nukkig bij hem zijn,nooit werd hij boos op mij. Altijd als ik het weer te kwaad had,liet hij mij onredelijk en boos zijn. Door zijn ziekte,diabetes,kon hij ook soms flink tekeer gaan tegen mij en chagrijnig zijn.Meestal als zijn suiker te laag begon te worden. Dat schijnt een symptoom te zijn met mensen met diabetes. We konden het van elkaar hebben. Eigenlijk hadden wij nooit ruzie,omdat we zoveel op elkaar leken in dat opzicht. En dat mis ik nu zo. Ook als ik wat leuks zag bijvoorbeeld, in een winkel,en ik wou er geen geld aan uitgeven op dat moment,deed hij het alsnog zonder dat tegen mij te zeggen. Zo lief vond ik dat altijd. Ik moet het nu alleen doen,maar eigenlijk interesseert het mij allemaal niet meer. Nergens geen zin meer in. 25 april was zijn geboortedag en ook die van mij. Ik weet niet of ik ooit nog om die rede mijn verjaardag wil/kan vieren.Ik weet wat je voelt Andreaj. En ik wil je heel veel sterkte wensen ,met je machteloosheid en je intense verdriet. Want ik denk ook kon ik maar in bed liggen voorgoed.

Dank je wel Eveline, de herkenning die wij hier allemaal vinden op het forum is zo ontzettend belangrijk merk ik. Het steunt.

Voor jou ook heel veel sterkte met de worsteling van het rauwe rouwen.

We geven niet op.

liefs, Andrea

Jij ook bedankt Andreaj voor je steunende reactie. Het doet mij heel erg goed.Ik moet ook zo naar de woningbouwvereniging. Opnieuw het huurcontract ondertekenen. Ons huis gaat mijn huis worden. Weer een klap. Weer het keiharde besef dat wij nooit meer samen zullen zijn. En daarna ga ik lekker op de forums van lotgenoten zitten. Tenslotten,wij lotgenoten zijn de enigste die elkaar kunnen begrijpen.

Lieve Eveline,

Ook al staan we volop in de rouwstand, rondom ons gaat alles gewoon door alsof er niets gebeurt.  

De rompslomp waarin je beland na het overlijden van je partner is echt niet normaal, en eigenlijk kan je dat er niet bij hebben,  maar je ontkomt er niet aan.

Net als jij ben ik de afgelopen maanden heel druk geweest met allerlei zaken te regelen en dat ging niet bepaald van een leien dakje, maar het begint er nu een beetje op te lijken. En zo stap voor stap krijg er iets toch wel weer wat vorm, al is het niet de vorm die wij zo graag zouden willen.

Ja, telkens weer ingehaald worden door de harde en bijna ondraagelijke werkelijkheid, ik ken het.

Het is zo fijn dat dit soort fora bestaan, je kunt even je ei kwijt en je vind er van steun tot als je geluk hebt, soms ook een bijzondere vriendschap.

Sterkte, ook met alle dagelijkse zaken en dingen die moeten worden afgehandeld.

liefs,

Andrea

Loves 0
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#9
Eveline schreef op Maandag 15 april 2019 15:24
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 15:03
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

Ik weet niet eens of ik door fases heen ga. Het is één grote chaotische bende in mijn hoofd. Één ding weet ik wel,dat als ik ga slapen,(als dat al lukt) dat ik hoop,nooit meer te ontwaken.Elke ochtend huilend wakker worden met het besef dat ik weer een dag zonder mijn liefste moet door zien te komen is zo ondragelijk. Ook jou wens ik heel veel moed en kracht toe Fade Out.

Lieve Eveline, 

Dankjewel !...

Ik denk dat ieder mens, door dezelfde fases heengaat,...als het gaat om rouwen.

alleen, soms, komen ze allemaal tegerlijkertijd......boosheid...onmacht.. frustratie ..leegte...eenzaamheid etc 

rouwen put vreselijk uit....je bent bijna continue aan het vechten...vechten tegen opkomende gedachten.

De chaos in je hoofd, laat je geen ruimte,...of pauze...om even op adem te kunnen komen,..en gedachten, als nooit meer te willen ontwaken,...lijkt de mooiste uitkomst.

ik heb het ook allemaal heel diep van binnen zo gevoeld, en zo beleefd...en heel soms,..lijk ik ook weer helemaal, terug bij af te zijn....

ik ging drinken,..sliep niet meer ..at bijna niks meer...en voelde de machteloosheid...alleen maar groter worden.

Je geliefde moeten missen, is een nachtmerrie...en het lijkt, een nachtmerrie, zonder einde....

zeker als je nog middenin het verdriet staat...en je geen uitweg ziet...

Je gaat verder , in een soort van overlevingsmodus...het is vechten...en, voor zover als het lukt,...slapen,  en, vervolgens weer vechten...

het is vechten, tegen je gedachten....en zolang je door dat rouwproces gaat,...haast onmogelijk, om af te remmen,. te stoppen...of, te overzien...

Toch,...De storm van rouw, gaat een keer liggen,...al kun je je dat nu heel moeilijk voorstellen...

Je hoeft niet te vechten,....om een uitweg te vinden....

De uitweg... vind jou....met de tijd....

Het gemis blijft, maar word dragelijker....Er is geen loslaten,...alleen,... een andere manier van vasthouden....

Wees maar mild tegen jezelf Eveline... en houd *moed....

Liefs, 

van,...

Fade Out,.....

 

Loves 1
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#10
Fade Out schreef op Maandag 15 april 2019 15:03
AndreaJ schreef op Maandag 15 april 2019 12:40
Fade Out schreef op Zondag 14 april 2019 13:52
Hoi Lieve Andrea, 

"Alles" wat jij hier schrijft, is zo herkenbaar. 

Ook ik, heb al die heftige emoties, gevoeld, doorleefd,...en soms , lijk ik ook weer even terug bij af.

Het heet, "rouw.en" al denk ik dat "rauw-en" een betere vertaling is,..van wat je dan meemaakt.

het vergt al je energie....van binnen sta je op ontploffen...je voelt je machteloos...troosteloos...verloren.

De tijd lijkt de ene keer stil te staan,..en het volgende moment besef je,..hoe uren /dagen voorbij zijn gevlogen,..

Een brok in je keel,.....je wil het uitschreeuwen...om je heen slaan....het is verschrikkelijk frustrerend..

Soms is het goed, om uiting te geven, aan je emoties....

je weet al, dat ik een voorstander ben van ,..proberen "je gedachten" te onderzoeken...en zo tot rust te brengen...maar soms lukt dat gewoon niet...

Schreeuw het maar eens uit !...en pak maar eens een groot kussen, om op te slaan...

Al die woede,...en frustratie,..gooi het er maar eens echt uit....je zal zien hoe dat oplucht..

De storm van rouw,..kun je (helaas) niet ontlopen,...je kunt er alleen doorheen...

pas als de storm weer gaat liggen,..zul je zien,..dat er weer kleine dingetjes,...veranderen...

en dat, wat je nu denkt,..nooit meer, te kunnen vinden...wat weg schijnt...

niet echt weg is....

Houd Moed, Lieve  Andrea...

Een Warme knuffel ,van een lotgenoot....

Fade Out,......

Lieve Fade Out,

Precies zoals je schrijft, even terug bij af zo voelt het wel. 

Het enige wat ik de afgelopen week deed, was huilen en aan de ene kant lucht het op, maar aan de andere kant......

Ik weet dat ik er doorheen moet, gewoon ik alleen en dat niemand je daar echt bij kan helpen.  En meestal red ik het aardig alleen, kan redelijk goed alleen zijn, maar de eenzaamheid is weer iets heel anders, die nekt mij vooral de laatste weken. Hoe vaak ik niet denk, oh moet ik even aan Jan vertellen, en dan bijna gelijk de schok van oh nee, dat kan nooit meer.

Dank je wel lieve Fade Out, voor je herkenning, erkenning en vooral je steun, ik doe mijn best om overeind te blijven.

Liefs van mij,

Andrea

Lieve Andrea, 

Ik begrijp jou zo goed.

huilen...je tranen laten stromen,...lucht even op....maar dan blijft er die andere kant...

het diepe gemis, en de onomkeerbaarheid, van de dood.

dat frustreerd, enorm...

.je voelt je ondergedompeld, in de "onmacht"....terwijl je zo naar lucht verlangd.

In Rouw, ga je door vele fases heen,... er zit geen logische volgorde in...of bepaalde tijdsduur, aan vast......het is voor ieder mens anders...

Toch zijn er wel kleine stapjes te zetten,..om de storm,..wat beter aan te kunnen,...

Onderzoek maar eens, of de gedachten, waar je nu , in je hoofd, tegen vecht.. ook werkelijk kloppen..

kijk, de dood,..wij zien het als, het einde... het is ook de (zo lijkt het) meest logische gedachte...

want waar een begin is(de geboorte)..is er ook ongetwijfeld,..een eindpunt...

Omdat wij er niet toe in staat zijn,..om een antwoord te vinden,...van wat er na de dood overblijft,....

blijft het frustratie , boosheid en gevoelens van onmacht ,oproepen...

Je vecht tegen iets,..maar eigenlijk weet je niet precies waar je tegen vecht....

Er is jou/jullie,vreselijk onrecht aangedaan...maar door wie..?

De controle uit handen moeten geven,..eigenlijk niet begrijpen...en daar berusting in vinden,...botst met ons verstand...

en is daardoor 1 van de allermoeilijkste feiten, om te kunnen accepteren.

Ikzelf hou graag de mogelijkheid open,..dat de dood,..niet het eindpunt betekend...maar meer,..een onderdeel van een ciclus,...ik zie het ook als een halve cirkel...(geboorte en dood) terwijl ik dus helemaal niet gelovig ben... 

voorbij aan wat wij denken...is de wereld zoveel complexer, dan wat wij ons maar kunnen voorstellen..

ons denken is "begrensd."..al wanen sommigen mensen alles te begrijpen...als het om de dood gaat,...weten wij eigenlijk allemaal even veel, als weinig.

Pas als je weer rust vind,....in jezelf,...en, niet meer vecht, tegen wat je niet begrijpt....

lijkt daar toch een soort van "antwoord" merkbaar/ voelbaar...

Jij kunt nogsteeds, alles aan jouw Jan vertellen,...onthou maar,..alleen onze gedachten, zijn begrensd...daaraan voorbij,..bestaat er nog een wereld...die van,..niet hoeven begrijpen...

Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3

*Veel Liefs, van mij

Fade Out,..

Lieve Fade Out,

Je laat me telkens weer terug gaan naar de basis om vanuit daar weer proberen verder te gaan. 

Ik weet dat het denken ons begrensd, en desondanks verlies ik mezelf telkens weer als alles in 1 keer op je naar lijkt te vallen. Soms gewoon even toe willen geven aan wat je voelt, aan je zwakte en gewoon opgeven. Maar adem halen gaat vanzelf, en er zit geen knop die je aan of uit kunt zetten om alles te stoppen in de breedste zin.

Vandaag voeld iets anders gelukkig, en zeker na jouw reactie gelezen te hebben, kon ik weer met enkel liefde naar een foto van Jan kijken. Dat is wat ik ook vanaf zijn overlijden probeer, leven vanuit je hart, vanuit je liefde en empathie naar anderen.

Net als jij ben ik niet religieus, wel spiritueel en daar mijn weg toch wel in gevonden.  En je hebt gelijk, stoppen met vechten geeft meer helderheid.

Zo mooi ook weer wat je schrijft over alles aan Jan vertellen en een wereld van niet HOEVEN begrijpen. Zo waar, niet HOEVEN begrijpen.

En dan bij het lezen van je laatste zinnen

*Doe maar vooral,...niet je best....vecht maar niet. ..

"Voel maar", hoe hij nog altijd, naast jou staat.

en, je kunt "alles"  aan <3 *

dan lopen de tranen over mijn gezicht, zo'n mooie gedachte en het is waar.

Dank je wel lieve Fade Out

Een warme knuffel van mij,

Andrea

 

Loves 1

Pagina's