MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Steek door mijn hart

Lieve lotgenoten,

Het is nu 9 weken dat Wim niet meer bij me is.... De wereld waarin ik leef is donker, triest en ook wel makkelijk....ik wind me nergens meer over op....geen interesse.

De tafel ligt vol met brieven  van allerlei instellingen en bedrijven. Met gekleurde post-itjes met mijn aantekeningen probeer ik zicht te krijgen op de enorme lading administratieve rompslomp .... 

Elke bankrekening die ik ophef, elke verzekering die wordt stopgezet, is steeds weer een steek door mijn hart....Wim is weg, telt niet meer mee, einde, finito....

"Rouw is de hoge prijs voor een diepe liefde"..... De betekenis van die zin voel ik in heel mijn wezen.      Wát hield (hou ) ik van Wim.....Wát rauw is de rouw......

Ik wens jullie, net als mezelf, de kracht om te rouwen.....

Dikke knuffel, Marianne

Hartjes 3

Er zijn 18 reacties op dit bericht

Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#1

Marianne,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Frans had al een rekening toen ik hem, ruim dertig jaar geleden leerde kennen en dat nummer kende ik ook uit mijn hoofd. Toen ik contact met de bank had om deze op te zeggen, werd mij verteld dat ik deze ook op mijn naam kon zetten, dat heb ik dus gedaan en mijn eigen nummer opgezegd. Misschien "raar" maar het voelt goed dit nummer te zien als ik mijn afschriften bekijk.

Lieve Marianne, 9 weken is ook nog maar heel kort dat je jouw Wim missen moet. Neem je tijd voor alles, want inderdaad er is niets rauwer dan rouw.

Stekteknuffel,

Hilde

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2
Hilde schreef op Woensdag 9 mei 2018 06:38
Marianne,

Heel herkenbaar wat je schrijft. Frans had al een rekening toen ik hem, ruim dertig jaar geleden leerde kennen en dat nummer kende ik ook uit mijn hoofd. Toen ik contact met de bank had om deze op te zeggen, werd mij verteld dat ik deze ook op mijn naam kon zetten, dat heb ik dus gedaan en mijn eigen nummer opgezegd. Misschien "raar" maar het voelt goed dit nummer te zien als ik mijn afschriften bekijk.

Lieve Marianne, 9 weken is ook nog maar heel kort dat je jouw Wim missen moet. Neem je tijd voor alles, want inderdaad er is niets rauwer dan rouw.

Stekteknuffel,

Hilde

Lieve Hilde,

Wat mooi.....om van Frans' rekeningnummer het jouwe te maken. Snap ik heel goed.....lijkt net of je hem op die manier nog een heel klein beetje bij je hebt.... 

"En 9 weken is nog maar heel kort"....ik hoor dat vaker. Mijn verstand beaamt dat wel, maar mijn gevoel sputtert tegen ;"kort? Het is een vreselijk lange tijd!"

Lieve Hilde, ik zal mijn tijd nemen, er is geen alternatief helaas, dank je voor je lieve reactie.

Ook voor jou veel kracht toegewenst, liefs, Maranne

Loves 1
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3

Beste Marianne,de regel    "wim is weg"

Toen ik dat las;werd ik verschrikjelijk geraakt

De uitspraak van die zin heeft zo een pijnlijk en intens verdrietige lading,om het met een ontembare onmacht te doorvoelen.

MARINA IS WEG

WAT hebben ze haar pijn gedaan,haar in de dood te trekken

Ja Marianne,die steeds weer opnieuw komende steken van telkens weer in je ziel verwondt te raken,kan ik mij bij je heel goed voorstellen en tevens aanvoelen

Ik zou het iedere dag willen uitschreeuwen wat ze ons hebben aangedaan

Ik ben ZOOOOOOOOOOOOOOO

VERDRIETIG EN VERBITTERD GEWORDEN

Weet je,ik ga elke zondag,en nu al om 07.00 uur 16km snel wandelen,bergop en af in limburg en dan door naar de kapel van pater Karel in Munstergeleen om een noveenkaars voor Marina te laten branden,elke week.

Onderweg schreeuw ik heeeeeel luid haar naam richting blauwe hemel

Ik daar onder alleen, dwalend en verlatend,lopend zonder geluksgevoel en waarneming van de natuur om mij heen,en me steeds afvragende,waarom toch,waarom moest mijn liefste schat alle vreugde ontnomen worden.

Ik heb zoooooo erg met haar te doen,meer als dat mijn eigen leven waard is.

Op de weg staat een geschreven naam, met witte kalk  "JEZUS"

Bij benadering ervan een moment van stilte blik naar boven              en zoveel gedachtes      en zoekend naar steun

Een mysterie waarvan ik  de waarheid niet ken,des te groter de Onmacht in mij,de pijn en het verdriet

Ze zijn weg,maar waar zijn ze?

Zomaar weg,helemaal weg,nooit meer hier,nooit meer te vinden,zoeken heeft geen zin meer,weg,verdwenen in het (NIETS)?

Telt niet meer mee,einde

Ja,dat slaat je gevoelsziel te pletter

De persoon die ALLES VOOR JE WAS,ALLES voor jouw betekende,die ALLES voor jou deed,de persoon die zooooooooo WAARDEVOL EN DIERBAAR EN BIJZONDER,DIE JOUW GELUK VORM GAF,OMDAT JIJ JE ERIN MOCHT BEHAGEN EN JEZELF MOCHT ZIJN ,ONVOORWAARDELIJK EN OPRECHT

     Zomaar voor ALTIJD WEG

     Telt niet meer mee,einde ,finito

Ja,de HARDE REALITEIT

wat is dan nog een mensenleven waardig,als die constatering het enige is wat rest

Ik zal haar blijven EREN,

ZIJ is mijn KONINGIN DER koninginnen

En ik weet dat jullie dat ook doen,omdat zij bewaard mogen blijven in het voor ons meest dierbare

 

Warme troost

Martien Mols

 

Loves 0
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#4

Ach Martien zoveel tranen!

Ook hier na het lezen van je bericht.

Lieve groet,

Ank

 

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#5
Martien schreef op Woensdag 9 mei 2018 15:20
Beste Marianne,de regel    "wim is weg"

Toen ik dat las;werd ik verschrikjelijk geraakt

De uitspraak van die zin heeft zo een pijnlijk en intens verdrietige lading,om het met een ontembare onmacht te doorvoelen.

MARINA IS WEG

WAT hebben ze haar pijn gedaan,haar in de dood te trekken

Ja Marianne,die steeds weer opnieuw komende steken van telkens weer in je ziel verwondt te raken,kan ik mij bij je heel goed voorstellen en tevens aanvoelen

Ik zou het iedere dag willen uitschreeuwen wat ze ons hebben aangedaan

Ik ben ZOOOOOOOOOOOOOOO

VERDRIETIG EN VERBITTERD GEWORDEN

Weet je,ik ga elke zondag,en nu al om 07.00 uur 16km snel wandelen,bergop en af in limburg en dan door naar de kapel van pater Karel in Munstergeleen om een noveenkaars voor Marina te laten branden,elke week.

Onderweg schreeuw ik heeeeeel luid haar naam richting blauwe hemel

Ik daar onder alleen, dwalend en verlatend,lopend zonder geluksgevoel en waarneming van de natuur om mij heen,en me steeds afvragende,waarom toch,waarom moest mijn liefste schat alle vreugde ontnomen worden.

Ik heb zoooooo erg met haar te doen,meer als dat mijn eigen leven waard is.

Op de weg staat een geschreven naam, met witte kalk  "JEZUS"

Bij benadering ervan een moment van stilte blik naar boven              en zoveel gedachtes      en zoekend naar steun

Een mysterie waarvan ik  de waarheid niet ken,des te groter de Onmacht in mij,de pijn en het verdriet

Ze zijn weg,maar waar zijn ze?

Zomaar weg,helemaal weg,nooit meer hier,nooit meer te vinden,zoeken heeft geen zin meer,weg,verdwenen in het (NIETS)?

Telt niet meer mee,einde

Ja,dat slaat je gevoelsziel te pletter

De persoon die ALLES VOOR JE WAS,ALLES voor jouw betekende,die ALLES voor jou deed,de persoon die zooooooooo WAARDEVOL EN DIERBAAR EN BIJZONDER,DIE JOUW GELUK VORM GAF,OMDAT JIJ JE ERIN MOCHT BEHAGEN EN JEZELF MOCHT ZIJN ,ONVOORWAARDELIJK EN OPRECHT

     Zomaar voor ALTIJD WEG

     Telt niet meer mee,einde ,finito

Ja,de HARDE REALITEIT

wat is dan nog een mensenleven waardig,als die constatering het enige is wat rest

Ik zal haar blijven EREN,

ZIJ is mijn KONINGIN DER koninginnen

En ik weet dat jullie dat ook doen,omdat zij bewaard mogen blijven in het voor ons meest dierbare

 

Warme troost

Martien Mols

Martien,

Elke keer raken jouw berichten mij, al schrijf ik dat niet altijd. Maar deze keer wil ik wel reageren.

Jij schrijft: Wat hebben ze haar pijn gedaan, haar in de dood te trekken. Eigenlijk hoop ik juist dat Frans geen pijn meer heeft en als dat dan betekent dat ik de pijn van zijn overlijden dragen moet, dan is dat zo. Ik had het nog erger gevonden als het andersom was geweest en dat hij in deze hel had moeten leven.

Waar ze zijn? Ik weet het ook niet. Soms ben ik weleens jaloers op diegene die geloven dat als zij komen te overlijden zij hun partner weer terug zullen zien, ik kan dat niet. 

Sterkteknuffel, 

Hilde

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
Martien schreef op Woensdag 9 mei 2018 15:20
Beste Marianne,de regel    "wim is weg"

Toen ik dat las;werd ik verschrikjelijk geraakt

De uitspraak van die zin heeft zo een pijnlijk en intens verdrietige lading,om het met een ontembare onmacht te doorvoelen.

MARINA IS WEG

WAT hebben ze haar pijn gedaan,haar in de dood te trekken

Ja Marianne,die steeds weer opnieuw komende steken van telkens weer in je ziel verwondt te raken,kan ik mij bij je heel goed voorstellen en tevens aanvoelen

Ik zou het iedere dag willen uitschreeuwen wat ze ons hebben aangedaan

Ik ben ZOOOOOOOOOOOOOOO

VERDRIETIG EN VERBITTERD GEWORDEN

Weet je,ik ga elke zondag,en nu al om 07.00 uur 16km snel wandelen,bergop en af in limburg en dan door naar de kapel van pater Karel in Munstergeleen om een noveenkaars voor Marina te laten branden,elke week.

Onderweg schreeuw ik heeeeeel luid haar naam richting blauwe hemel

Ik daar onder alleen, dwalend en verlatend,lopend zonder geluksgevoel en waarneming van de natuur om mij heen,en me steeds afvragende,waarom toch,waarom moest mijn liefste schat alle vreugde ontnomen worden.

Ik heb zoooooo erg met haar te doen,meer als dat mijn eigen leven waard is.

Op de weg staat een geschreven naam, met witte kalk  "JEZUS"

Bij benadering ervan een moment van stilte blik naar boven              en zoveel gedachtes      en zoekend naar steun

Een mysterie waarvan ik  de waarheid niet ken,des te groter de Onmacht in mij,de pijn en het verdriet

Ze zijn weg,maar waar zijn ze?

Zomaar weg,helemaal weg,nooit meer hier,nooit meer te vinden,zoeken heeft geen zin meer,weg,verdwenen in het (NIETS)?

Telt niet meer mee,einde

Ja,dat slaat je gevoelsziel te pletter

De persoon die ALLES VOOR JE WAS,ALLES voor jouw betekende,die ALLES voor jou deed,de persoon die zooooooooo WAARDEVOL EN DIERBAAR EN BIJZONDER,DIE JOUW GELUK VORM GAF,OMDAT JIJ JE ERIN MOCHT BEHAGEN EN JEZELF MOCHT ZIJN ,ONVOORWAARDELIJK EN OPRECHT

     Zomaar voor ALTIJD WEG

     Telt niet meer mee,einde ,finito

Ja,de HARDE REALITEIT

wat is dan nog een mensenleven waardig,als die constatering het enige is wat rest

Ik zal haar blijven EREN,

ZIJ is mijn KONINGIN DER koninginnen

En ik weet dat jullie dat ook doen,omdat zij bewaard mogen blijven in het voor ons meest dierbare

 

Warme troost

Martien Mols

Je verwoordt dat goed, lieve Martien....in je ziel verwond te raken

En och, ik zie je voor me, terwijl je daar intens verdrietig loopt in die Limburgse heuvels....

Het móet toch mogelijk zijn, voor ons liefdevolle achterblijvers hier op aarde, om op den duur aan onze afwezige liefsten te kunnen denken zonder die rauwe pijn? Jouw en jullie berichten raken me zeer! Wát leeft er een verdriet, een intens gemis en wat doet iedereen zijn verschrikkelijke best om hiermee om te gaan.....

Ik heb het antwoord niet, ik sleep me ook maar van de ene dag naar de volgende, praat tegen Wim, brand kaarsjes bij zijn foto's , schrijf hem brieven.....

Veel liefs, veel kracht,

Marianne

Loves 2
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#7
MarianneM schreef op Woensdag 9 mei 2018 19:48
Martien schreef op Woensdag 9 mei 2018 15:20
Beste Marianne,de regel    "wim is weg"

Toen ik dat las;werd ik verschrikjelijk geraakt

De uitspraak van die zin heeft zo een pijnlijk en intens verdrietige lading,om het met een ontembare onmacht te doorvoelen.

MARINA IS WEG

WAT hebben ze haar pijn gedaan,haar in de dood te trekken

Ja Marianne,die steeds weer opnieuw komende steken van telkens weer in je ziel verwondt te raken,kan ik mij bij je heel goed voorstellen en tevens aanvoelen

Ik zou het iedere dag willen uitschreeuwen wat ze ons hebben aangedaan

Ik ben ZOOOOOOOOOOOOOOO

VERDRIETIG EN VERBITTERD GEWORDEN

Weet je,ik ga elke zondag,en nu al om 07.00 uur 16km snel wandelen,bergop en af in limburg en dan door naar de kapel van pater Karel in Munstergeleen om een noveenkaars voor Marina te laten branden,elke week.

Onderweg schreeuw ik heeeeeel luid haar naam richting blauwe hemel

Ik daar onder alleen, dwalend en verlatend,lopend zonder geluksgevoel en waarneming van de natuur om mij heen,en me steeds afvragende,waarom toch,waarom moest mijn liefste schat alle vreugde ontnomen worden.

Ik heb zoooooo erg met haar te doen,meer als dat mijn eigen leven waard is.

Op de weg staat een geschreven naam, met witte kalk  "JEZUS"

Bij benadering ervan een moment van stilte blik naar boven              en zoveel gedachtes      en zoekend naar steun

Een mysterie waarvan ik  de waarheid niet ken,des te groter de Onmacht in mij,de pijn en het verdriet

Ze zijn weg,maar waar zijn ze?

Zomaar weg,helemaal weg,nooit meer hier,nooit meer te vinden,zoeken heeft geen zin meer,weg,verdwenen in het (NIETS)?

Telt niet meer mee,einde

Ja,dat slaat je gevoelsziel te pletter

De persoon die ALLES VOOR JE WAS,ALLES voor jouw betekende,die ALLES voor jou deed,de persoon die zooooooooo WAARDEVOL EN DIERBAAR EN BIJZONDER,DIE JOUW GELUK VORM GAF,OMDAT JIJ JE ERIN MOCHT BEHAGEN EN JEZELF MOCHT ZIJN ,ONVOORWAARDELIJK EN OPRECHT

     Zomaar voor ALTIJD WEG

     Telt niet meer mee,einde ,finito

Ja,de HARDE REALITEIT

wat is dan nog een mensenleven waardig,als die constatering het enige is wat rest

Ik zal haar blijven EREN,

ZIJ is mijn KONINGIN DER koninginnen

En ik weet dat jullie dat ook doen,omdat zij bewaard mogen blijven in het voor ons meest dierbare

 

Warme troost

Martien Mols

Je verwoordt dat goed, lieve Martien....in je ziel verwond te raken

En och, ik zie je voor me, terwijl je daar intens verdrietig loopt in die Limburgse heuvels....

Het móet toch mogelijk zijn, voor ons liefdevolle achterblijvers hier op aarde, om op den duur aan onze afwezige liefsten te kunnen denken zonder die rauwe pijn? Jouw en jullie berichten raken me zeer! Wát leeft er een verdriet, een intens gemis en wat doet iedereen zijn verschrikkelijke best om hiermee om te gaan.....

Ik heb het antwoord niet, ik sleep me ook maar van de ene dag naar de volgende, praat tegen Wim, brand kaarsjes bij zijn foto's , schrijf hem brieven.....

Veel liefs, veel kracht,

Marianne

                Lieve

        Ank          Hilde        Marianne

Dankjewel voor jullie Lieve reactie

             Liefs,        martien mols

Loves 1
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#8

Omdat we het er nu toch over hebben wil ik jullie een verhaal vertellen,mijn verhaal

Ik ben vroeger foto lasser geweest op een groot chemisch bedrijf in Limburg

Alle soorten materiaal lassen ,constructies en leidingen,benzineleidingen,olie,aardgas,stikstofleidingen etc.

Altijd veel overwerken en je kon ook wel eens iets voor jezelf maken onder voorbehoud  en toestemming

Toen ik met mijn Marina zoooooooooo gelukkig was,echt helemaal;en omdat ik ook gelovig was,en Marina ook,en ik zooooo dankbaar was ,dat ik Marina had ontmoet in mijn leven en wij van elkander hielden(en altijd),wilde ik een heeel groot kruis maken van chroomnikkel pijpen,10 meter hoog,uit dankbaarheid naar de ALMACHT,met ledlichtjes er in voor s'avonds,en dit laten plaatsen op een stukje driehoek grond die ik vooraf zou kopen.Dat grote kruis kon ik in de avonduren op het bedrijf na mijn dienst maken ,van resterend materiaal wat over was van andere projecten,en tegen een vergoeding.

Ik droomde en lag vaker wakker in bed met deze gedachten en plannen,en Marina sliep haar slaap naast mij

Dat maken ging mij wel lukken;ik moest alleen de funderingen door een bedrijf laten  maken en een grote hijskraan inhuren om het grote kruis op zijn plaats te zetten

Dit alles  was zo rond  2015

De plaats  was op de kruising van 3 veldwegen,die gingen naar de kapel van de zaligverklaarde Pater Karel,en iederren die daar langs zou komen kon het kruis niet ontgaan en een moment van gedachten geboren laten;dankbaar te kunnen en mogen zijn voor de allerdaagse eenvoudige rijkdom die wij beleven en mogen ontvangen,hoe klein ook

En ik was zoooooo dankbaar voor mijn Marina

Er ging een tijd voorbij dat ik niet meer langs die plek kwam,omdat Marina stierf in juli 2016

Na de zeswekendienst ben ik de kapel gaan opzoeken om noveenkaarsen te laten branden voor Marina,en kwam ik langs het bewuste kruispunt

Er stond een smeedijzeren klein veldkruis op het driepunt kruising

En ****

Mijn Allerliefste Marina was er niet meer

Zij was weg,ergens in de eeuwigheid

Ik deed het om HEM te Behagen

Nu Draag ik het Grote Kruis

Ja,ik DRAAG HET

JA;alle pijn en verdriet,omdat ik Haar ALTIJD MAG VOELEN,ALTIJD,EN IK ALTIJD MET HAAR VERBONDEN MAG BLIJVEN EN ZIJN

Een voorteken ?

Alles blijft een mysterie

Toch wil ik blijven geloven,omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat,

Een ergens aanwezige Almacht,die puurheid en oprecht,harmonie en vrede en acceptatie,versmolten in onvoorwaardelijke liefde ,

zou verwerpen en straffen

Kan ik mij niet voorstellen

Dus zal ik blijven bidden voor haar zielerust en dat zij ,waar ze ook mag zijn ,mijn meisje,geen pijn,geen verdriet

Maar rust en vrede voelt 

              En omringd

         Door pure Liefde

Zo heeft iedereen zijn of haar eigen verhaal

Dit was mijn/ons verhaal

Warme groet

Martien Mols

 

 

 

Loves 1
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#9
Martien schreef op Woensdag 9 mei 2018 22:05
Omdat we het er nu toch over hebben wil ik jullie een verhaal vertellen,mijn verhaal

Ik ben vroeger foto lasser geweest op een groot chemisch bedrijf in Limburg

Alle soorten materiaal lassen ,constructies en leidingen,benzineleidingen,olie,aardgas,stikstofleidingen etc.

Altijd veel overwerken en je kon ook wel eens iets voor jezelf maken onder voorbehoud  en toestemming

Toen ik met mijn Marina zoooooooooo gelukkig was,echt helemaal;en omdat ik ook gelovig was,en Marina ook,en ik zooooo dankbaar was ,dat ik Marina had ontmoet in mijn leven en wij van elkander hielden(en altijd),wilde ik een heeel groot kruis maken van chroomnikkel pijpen,10 meter hoog,uit dankbaarheid naar de ALMACHT,met ledlichtjes er in voor s'avonds,en dit laten plaatsen op een stukje driehoek grond die ik vooraf zou kopen.Dat grote kruis kon ik in de avonduren op het bedrijf na mijn dienst maken ,van resterend materiaal wat over was van andere projecten,en tegen een vergoeding.

Ik droomde en lag vaker wakker in bed met deze gedachten en plannen,en Marina sliep haar slaap naast mij

Dat maken ging mij wel lukken;ik moest alleen de funderingen door een bedrijf laten  maken en een grote hijskraan inhuren om het grote kruis op zijn plaats te zetten

Dit alles  was zo rond  2015

De plaats  was op de kruising van 3 veldwegen,die gingen naar de kapel van de zaligverklaarde Pater Karel,en iederren die daar langs zou komen kon het kruis niet ontgaan en een moment van gedachten geboren laten;dankbaar te kunnen en mogen zijn voor de allerdaagse eenvoudige rijkdom die wij beleven en mogen ontvangen,hoe klein ook

En ik was zoooooo dankbaar voor mijn Marina

Er ging een tijd voorbij dat ik niet meer langs die plek kwam,omdat Marina stierf in juli 2016

Na de zeswekendienst ben ik de kapel gaan opzoeken om noveenkaarsen te laten branden voor Marina,en kwam ik langs het bewuste kruispunt

Er stond een smeedijzeren klein veldkruis op het driepunt kruising

En ****

Mijn Allerliefste Marina was er niet meer

Zij was weg,ergens in de eeuwigheid

Ik deed het om HEM te Behagen

Nu Draag ik het Grote Kruis

Ja,ik DRAAG HET

JA;alle pijn en verdriet,omdat ik Haar ALTIJD MAG VOELEN,ALTIJD,EN IK ALTIJD MET HAAR VERBONDEN MAG BLIJVEN EN ZIJN

Een voorteken ?

Alles blijft een mysterie

Toch wil ik blijven geloven,omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat,

Een ergens aanwezige Almacht,die puurheid en oprecht,harmonie en vrede en acceptatie,versmolten in onvoorwaardelijke liefde ,

zou verwerpen en straffen

Kan ik mij niet voorstellen

Dus zal ik blijven bidden voor haar zielerust en dat zij ,waar ze ook mag zijn ,mijn meisje,geen pijn,geen verdriet

Maar rust en vrede voelt 

              En omringd

         Door pure Liefde

Zo heeft iedereen zijn of haar eigen verhaal

Dit was mijn/ons verhaal

Warme groet

Martien Mols

Martien,

Wat een verhaal. Ontroerend, mooi, bijzonder.

Dank voor het delen.

Lieve groet,

Ank

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#10
Martien schreef op Woensdag 9 mei 2018 22:05
Omdat we het er nu toch over hebben wil ik jullie een verhaal vertellen,mijn verhaal

Ik ben vroeger foto lasser geweest op een groot chemisch bedrijf in Limburg

Alle soorten materiaal lassen ,constructies en leidingen,benzineleidingen,olie,aardgas,stikstofleidingen etc.

Altijd veel overwerken en je kon ook wel eens iets voor jezelf maken onder voorbehoud  en toestemming

Toen ik met mijn Marina zoooooooooo gelukkig was,echt helemaal;en omdat ik ook gelovig was,en Marina ook,en ik zooooo dankbaar was ,dat ik Marina had ontmoet in mijn leven en wij van elkander hielden(en altijd),wilde ik een heeel groot kruis maken van chroomnikkel pijpen,10 meter hoog,uit dankbaarheid naar de ALMACHT,met ledlichtjes er in voor s'avonds,en dit laten plaatsen op een stukje driehoek grond die ik vooraf zou kopen.Dat grote kruis kon ik in de avonduren op het bedrijf na mijn dienst maken ,van resterend materiaal wat over was van andere projecten,en tegen een vergoeding.

Ik droomde en lag vaker wakker in bed met deze gedachten en plannen,en Marina sliep haar slaap naast mij

Dat maken ging mij wel lukken;ik moest alleen de funderingen door een bedrijf laten  maken en een grote hijskraan inhuren om het grote kruis op zijn plaats te zetten

Dit alles  was zo rond  2015

De plaats  was op de kruising van 3 veldwegen,die gingen naar de kapel van de zaligverklaarde Pater Karel,en iederren die daar langs zou komen kon het kruis niet ontgaan en een moment van gedachten geboren laten;dankbaar te kunnen en mogen zijn voor de allerdaagse eenvoudige rijkdom die wij beleven en mogen ontvangen,hoe klein ook

En ik was zoooooo dankbaar voor mijn Marina

Er ging een tijd voorbij dat ik niet meer langs die plek kwam,omdat Marina stierf in juli 2016

Na de zeswekendienst ben ik de kapel gaan opzoeken om noveenkaarsen te laten branden voor Marina,en kwam ik langs het bewuste kruispunt

Er stond een smeedijzeren klein veldkruis op het driepunt kruising

En ****

Mijn Allerliefste Marina was er niet meer

Zij was weg,ergens in de eeuwigheid

Ik deed het om HEM te Behagen

Nu Draag ik het Grote Kruis

Ja,ik DRAAG HET

JA;alle pijn en verdriet,omdat ik Haar ALTIJD MAG VOELEN,ALTIJD,EN IK ALTIJD MET HAAR VERBONDEN MAG BLIJVEN EN ZIJN

Een voorteken ?

Alles blijft een mysterie

Toch wil ik blijven geloven,omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat,

Een ergens aanwezige Almacht,die puurheid en oprecht,harmonie en vrede en acceptatie,versmolten in onvoorwaardelijke liefde ,

zou verwerpen en straffen

Kan ik mij niet voorstellen

Dus zal ik blijven bidden voor haar zielerust en dat zij ,waar ze ook mag zijn ,mijn meisje,geen pijn,geen verdriet

Maar rust en vrede voelt 

              En omringd

         Door pure Liefde

Zo heeft iedereen zijn of haar eigen verhaal

Dit was mijn/ons verhaal

Warme groet

Martien Mols

Lieve Martien,

Ik heb het een paar keertjes gelezen....en ik weet natuurlijk inmiddels van jouw enorme pijn en verdriet .....toch zo langzaamaan begint bij mij  het gevoel te overheersen van : "Wát bijzonder! Een heel intens verhaal over een belangrijk stuk uit het leven van twee mensen.....en vooral een verhaal over pure liefde" .

Dank je voor het delen van jullie verhaal, van Marina en jou...

liefs, Marianne

Loves 1

Pagina's