MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Onmogelijk !

Lieve lotgenoten,

een tijdje ben ik "stil" geweest op dit forum....

In een aantal van jullie berichten had ik al gelezen dat je van dat verdriet zó uitgeput raakt, dat alle weerstand weg is...kortom een ideale voedingsbodem om ziek te worden....en dat gebeurde dus bij mij ook, na die "gezellige decembermaand"..... 

Na weken van pijn en 18 uur slaap per dag,gaat het weer wat beter. "Gelukkig, dat je je weer goed gaat voelen", zei en buurvrouw.

Nou, eerlijk gezegd was al dat slapen wel prettig....het lijkt net of fysieke pijn beter te verdragen is dan die pijn in je hart ....

Dus nu moet/kan/zal ik al mijn aandacht weer richten op de komende zes weken; op naar 13 maart, verschrikkelijk...dan is Wim een jaar weg, dan ben ik dus een jaar verdrietig, leeg, stil en nog steeds verbijsterd.....

Ik wil me graag vasthouden aan de positieve berichten en boeken dat het leven ooit weer de moeite waard wordt.....

.......maar ik geloof er niets van.....

zonder Wim ???? Onmogelijk !

 

Ik wens jullie kracht en veel liefs, Marianne

Hartjes 0

Er zijn 22 reacties op dit bericht

AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#1

Ik geloof het ook niet Marianne.

Voor jou ook heel veel sterkte en wat warmte.

Andrea

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2
AndreaJ schreef op Vrijdag 1 februari 2019 22:21
Ik geloof het ook niet Marianne.

Voor jou ook heel veel sterkte en wat warmte.

Andrea

Dank je , Andrea

Het gemis is zó groot, hé?

liefs, Marianne

Loves 0
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#3
MarianneM schreef op Vrijdag 1 februari 2019 23:37
AndreaJ schreef op Vrijdag 1 februari 2019 22:21
Ik geloof het ook niet Marianne.

Voor jou ook heel veel sterkte en wat warmte.

Andrea

Dank je , Andrea

Het gemis is zó groot, hé?

liefs, Marianne

Ja Marianne, soms vraag ik me af, hoe het kan dat mensen dit verlies overleven.

liefs,

Andrea

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#4
AndreaJ schreef op Vrijdag 1 februari 2019 23:47
MarianneM schreef op Vrijdag 1 februari 2019 23:37
AndreaJ schreef op Vrijdag 1 februari 2019 22:21
Ik geloof het ook niet Marianne.

Voor jou ook heel veel sterkte en wat warmte.

Andrea

Dank je , Andrea

Het gemis is zó groot, hé?

liefs, Marianne

Ja Marianne, soms vraag ik me af, hoe het kan dat mensen dit verlies overleven.

liefs,

Andrea

Ja precies, dat heb ik me ook al zo vaak afgevraagd..... met daar dan op volgend de vraag: en als we dit overleven, hoe moeten we dan die , vroeger vanzelfsprekende, levensvreugde weer vinden.....als je Lief nooit meer bij je is ?

liefs en welterusten,

Marianne

Loves 0
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#5

Ik kan me niet voorstellen ooit weer vreugde te vinden in wat dan ook. Dat maakt het allemaal juist zo akelig, voor mijn lief stierf kon ik genieten van bv mijn vele hobby's zoals het maken van foto's gedichten schrijven, schilderen en beeldhouwen. Maar nu......het is allemaal zo zinloos geworden, met wie deel je dan als je een mooie foto hebt gemaakt, of wie kijkt met liefde naar jouw schlderij om maar iets te noemen. 

Zoals ik het bestaan nu zie en ervaar.

Zinloos, doelloos en waardeloos.

 

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
AndreaJ schreef op Zaterdag 2 februari 2019 08:33
Ik kan me niet voorstellen ooit weer vreugde te vinden in wat dan ook. Dat maakt het allemaal juist zo akelig, voor mijn lief stierf kon ik genieten van bv mijn vele hobby's zoals het maken van foto's gedichten schrijven, schilderen en beeldhouwen. Maar nu......het is allemaal zo zinloos geworden, met wie deel je dan als je een mooie foto hebt gemaakt, of wie kijkt met liefde naar jouw schlderij om maar iets te noemen. 

Zoals ik het bestaan nu zie en ervaar.

Zinloos, doelloos en waardeloos.

Lieve Andrea,

Goh, je verwoordt het precies zoals het voor mij ook geldt..... bijvoorbeeld het schilderen....een enorme hobby van me....en nu? Zonder betekenis nog.....inspiratie weg, motivatie weg....

Wat ik tegenwoordig doe, ik durf het bijna niet te bekennen, is een beetje ontspannend maar wel stompzinnig: Painting by Numbers . Met verstand op nul een beetje vakjes inkleuren.... 

Er is niet veel meer over van dat mens dat met groot plezier in het leven stond.....

Lieve meid, ik wens je kracht en liefs voor het weekend,

Marianne 

Loves 0
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#7
MarianneM schreef op Zaterdag 2 februari 2019 09:59
AndreaJ schreef op Zaterdag 2 februari 2019 08:33
Ik kan me niet voorstellen ooit weer vreugde te vinden in wat dan ook. Dat maakt het allemaal juist zo akelig, voor mijn lief stierf kon ik genieten van bv mijn vele hobby's zoals het maken van foto's gedichten schrijven, schilderen en beeldhouwen. Maar nu......het is allemaal zo zinloos geworden, met wie deel je dan als je een mooie foto hebt gemaakt, of wie kijkt met liefde naar jouw schlderij om maar iets te noemen. 

Zoals ik het bestaan nu zie en ervaar.

Zinloos, doelloos en waardeloos.

Lieve Andrea,

Goh, je verwoordt het precies zoals het voor mij ook geldt..... bijvoorbeeld het schilderen....een enorme hobby van me....en nu? Zonder betekenis nog.....inspiratie weg, motivatie weg....

Wat ik tegenwoordig doe, ik durf het bijna niet te bekennen, is een beetje ontspannend maar wel stompzinnig: Painting by Numbers . Met verstand op nul een beetje vakjes inkleuren.... 

Er is niet veel meer over van dat mens dat met groot plezier in het leven stond.....

Lieve meid, ik wens je kracht en liefs voor het weekend,

Marianne

Lieve Marianne,

Huilend zit ik jouw reactie te lezen,  afgelopen nacht, 10 weken geleden moest ik mijn lief loslaten, en vandaag is weer zo'n dag dat het allemaal te veel is. Straks maar even naar buiten, ben deze week al een aantal dagen niet uit huis geweest, dus wat frisse lucht kan geen kwaad.

Ik begrijp wat je bedoeld met dat nummer schilderen, ik haak heel veel, dat doe ik al jaren, dus ook nu. Ergens ontspannend, maar merk vaak dat ik mijn kaken op elkaar klem, dus toch niet zo ontspannen, maar dat kan ook haast niet anders.

Eigenlijk is niet enkel je lief gestorven, maar met hem, een deel van wie je samen met hem was.

Alles kreeg kleur door zijn aanwezigheid en dat is nu volkomen glansloos geworden.

 

Jij ook sterkte en veel liefs van mij.

Andrea

Loves 0
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#8

Lieve Marianne,

Je bent veel in mijn gedachten,  dus fijn weer wat te horen.

Helaas geen opbeurend bericht maar zo gaat dat en is ook heel herkenbaar.

Mij overkwam hetzelfde, na de 'feestdagen' van 2017 ook in januari ingestort. Totaal geen weerstand meer. Dat is het hele jaar zo op en af gegaan. Periodes van het gaat met ronduit slecht. Diverse artsen hebben niets kunnen vinden.

Vorig jaar hebben de kinderen en ik ons weer door de 'feestdagen' geworsteld. Het viel ons allemaal zwaarder dan het jaar ervoor, ook fysiek. 2e Kerstdag 's avonds samen met familie ergens heen gegaan. Was nog een aardig stuk lopen vanaf de parkeerplaats en toen ben ik op de locatie onwel geworden. Zo naar en angstig. Dat helpt natuurlijk ook niet mee en ben ik nu bang om mijn huis uit te gaan. Sowieso raak ik van slag van dingen die 'moeten'.  Lichamelijk dus nog verder ingestort en verbetering lijkt er niet in te zitten. Nu ,tegen mijn principes, zelfs elke avond een 1/2 pilletje om toch wat door te kunnen slapen, dat is dan ook het enige effect. Ik heb momenteel totaal geen fut voor/zin in wat dan ook.

Dit tweede jaar ervaren wij echt als veel moeilijker. Maar ook voor de kinderen gaat het leven door. Een nieuw huis een andere baan. Scholen en stage(s) van de kleinkinderen. Dit niet meer te kunnen delen is zo moeilijk. Er was Niek zeker om advies gevraagd, want alles werd met pap besproken, en wat had hij het allemaal prachtig gevonden. Zo verdrietig. Ik hoop dat er een tijd komt dat je hier anders tegenaan gaat  kijken, maar wennen............

Veel liefs en sterkte,

Ank

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#9
AnkNiek schreef op Zaterdag 2 februari 2019 11:07
Lieve Marianne,

Je bent veel in mijn gedachten,  dus fijn weer wat te horen.

Helaas geen opbeurend bericht maar zo gaat dat en is ook heel herkenbaar.

Mij overkwam hetzelfde, na de 'feestdagen' van 2017 ook in januari ingestort. Totaal geen weerstand meer. Dat is het hele jaar zo op en af gegaan. Periodes van het gaat met ronduit slecht. Diverse artsen hebben niets kunnen vinden.

Vorig jaar hebben de kinderen en ik ons weer door de 'feestdagen' geworsteld. Het viel ons allemaal zwaarder dan het jaar ervoor, ook fysiek. 2e Kerstdag 's avonds samen met familie ergens heen gegaan. Was nog een aardig stuk lopen vanaf de parkeerplaats en toen ben ik op de locatie onwel geworden. Zo naar en angstig. Dat helpt natuurlijk ook niet mee en ben ik nu bang om mijn huis uit te gaan. Sowieso raak ik van slag van dingen die 'moeten'.  Lichamelijk dus nog verder ingestort en verbetering lijkt er niet in te zitten. Nu ,tegen mijn principes, zelfs elke avond een 1/2 pilletje om toch wat door te kunnen slapen, dat is dan ook het enige effect. Ik heb momenteel totaal geen fut voor/zin in wat dan ook.

Dit tweede jaar ervaren wij echt als veel moeilijker. Maar ook voor de kinderen gaat het leven door. Een nieuw huis een andere baan. Scholen en stage(s) van de kleinkinderen. Dit niet meer te kunnen delen is zo moeilijk. Er was Niek zeker om advies gevraagd, want alles werd met pap besproken, en wat had hij het allemaal prachtig gevonden. Zo verdrietig. Ik hoop dat er een tijd komt dat je hier anders tegenaan gaat  kijken, maar wennen............

Veel liefs en sterkte,

Ank

Lieve Ank,

Aan jou heb ik ook vaak gedacht.... vooral toen de arts de ontsteking constateerde.... Maar ook in de aanloop van de circa 7 maanden-na-het-overlijden..... Toen jij dus gevloerd werd....dat heeft veel indruk op me gemaakt, kennelijk.

Vreemd (of misschien niet vreemd) hoe je je onwillekeurig een beeld vormt van de persoon achter een bericht op dit forum....de enige gegevens daarvoor zijn woordkeus, zinsbouw en wat minieme privé-informatie met een profielfoto...

Wat afschuwelijk voor je, dat naast je enorme verdriet nu ook of nog of weer je fysieke gezondheid zo is aangedaan...

Ik snap nu (uit de eerste hand, helaas) heel goed dat het lichaam ziek wordt als reactie op die enorme verwonding van je hart en geest..... Zelf denk ik dat het een soort noodgreep is om een mens tot rust te dwingen....

Met rust krijgt het lichaam de kans om weer sterk te worden.....vermoed ik.... Ik heb weken in praktisch comateuze toestand door gebracht. (Overigens wel knap van het lichaam om me steeds wakker te maken om te plassen....prettig ook)

Jij slikt nu elke avond een half pilletje....beetje tegen je principes, zeg je... Ach, lieve meid, nood breekt wetten....en hier is echt sprake van nood.

Ook dat weet ik uit eigen hand; ik heb de eerste vijf maanden na de dood van Wim me helemaal suf gedronken...om de pijn maar niet te voelen.... Nu nog nauwelijks alcohol, ik kan de pijn kennelijk nu aan.....

En ja, zó verdrietig dat "de wereld om je heen doorgaat" en je lieverd maakt er geen deel meer van uit....

Ik wens je een weekend met liefde en de nachten met vele uren ontspannen slaap.....

Dikke knuffel, Marianne

Loves 0
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
afbeelding van Rosalyn
Rosalyn Weduwe sinds 23 januari 2018
#10

Het is nu net een jaar geleden dat mijn man is overleden.

Wat een verdriet en onmogelijkheden en zo leeg en eenzaam.

Er is zoveel gebeurd en verandert het afgelopen jaar, voel me uitgeput en leeg.

Hoe raar ook (en gun dit niemand) ben ik toch blij te lezen dat lichamelijke klachten er schijnbaar (ook) bij horen. 

Hoe zwaar is dit bij al het verdriet dat je lichaam ook niet meer meewerkt zoals je zou willen.

Lieve lotgenoten heel veel sterkte gewenst in alles.

Liefs Rosalyn.

 

Loves 0

Pagina's