Nooit geweten dat je zoveel verdriet kunt hebben

Dit is mijn eerste bericht op dit forum. Op 10 april  2019 overleed de liefde van mij mijn leven, mijn man Berry. Wij wisten dat we niet samen oud zouden worden, maar het kwam toch nog onverwacht. Niet lang daarvoor overleed onze hond. Allebei mijn mannen kwijt in een paar maanden tijd. Vorig jaar waren we nog gewoon gelukkig met zijn drieën. Onvoorstelbaar. Toekomst weg, leven weg.

Vandaag is dag 34. En het gemis lijkt steeds groter te worden, net als mijn verdriet en onrust. Nooit gedacht dat het zo zou zijn, zo’n immens diep verdriet. Als ik me realiseer dat hij nooit meer terug komt en dat nooit meer echt NOOIT MEER betekent, word ik gewoon misselijk. 

Ik probeer zoveel mogelijk te leven zoals we dat samen deden, ik eet aan tafel, probeer af en toe een paar uurtjes naar mijn werk te gaan, werk in de tuin, borrel soms met vrienden of ga met vrienden uit eten , maar het verdriet is er altijd, soms wat meer op de achtergrond, maar meestal overheerst het alles.

BInnen onze bekendenkring ben ik de eerste die door overlijden alleen komt te staan. Iedereen is lief voor me en bedoelt het ongetwijfeld goed, maar echt begrip ervaar ik niet. Troost vinden in je herinneringen, dankbaar zijn dat je 43 jaar samen mocht zijn, denken over een singlevakantie zodat je nieuwe mensen ontmoet, allemaal adviezen waar ik niets mee kan. Ik hoop hier onder lotgenoten meer herkenning te vinden. Ik mis mijn man heel erg en heb gewoon een bak verdriet en geen energie! Kan uren apathisch op de bank zitten.  Wordt dat ooit beter? Hoe doen jullie dat? Hoe kwamen jullie de eerste tijd door?

 

Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

Solero53 weduwnaar
afbeelding van Solero53
Licht bewolkt
Solero53 weduwnaar
#1

Hallo Riekie.

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je man, maar het is allemaal nog zo vers.

Ik heb mijn vrouw in juli 2016 verloren en heb het allemaal net zo ervaren, zoals jij het beschrijft.

Mijn eerste jaar was ik 1 brok ellende en had nooit verwacht dat het verlies van een partner zo ingrijpend zou zijn in mijn leven.
Ik wist dat mijn vrouw zou overlijden, maar had toch geen idee wat dood gaan was, want ik had ze toen nog, en ik had niet verwacht dat het zo veel impact op mijn leven zou hebben.


Na haar dood had ik verwacht dat het verdriet met een aantal maanden wel af zou nemen, maar na een aantal maanden werd het aleen maar erger, en de eenzaamheid groter.
Alles was weg, heel mijn leven lag overhoop en de structuur was helemaal verdwenen, waar doe ik het nog voor ?
Maar goed dat ik dat van tevoren niet geweten had.

We hadden 5 jaar verkering en ik was 39 jaar met haar getrouwd en we hadden een heel fijn huwelijk .
Ik ben inmiddel ruim 2,5 jaar verder en mis mijn vrouw nog elke dag en huil ook nog vaak om haar.
Dood gaan is zo definitief, en het is zo moeilijk te accepteren dat je iemand NOOIT meer zie.
Ik ga nog steeds een paar keer in de week naar haar graf.


Ik ben gelukkig altijd goed voor haar geweest en heb een mooi leven met haar gehad, maar dat is maar een schrale troost.

Ik heb inmiddels weer een vriendin waar ik dagelijks mee om gaat, maar daar is mijn verdriet niet mee weg, dat blijft gewoon bestaan naast de liefde voor die nieuwe vriendin.
Ik ben wel heel blij met die vriendin, want ik heb nu weer doelen in mijn leven, en dingen om voor te zorgen.
De leuke dingen komen nu wat vaker voor, maar als ik thuiskom blijft het moeilijk en het huis blijft leeg.
Maar toch pak ik mijn leven wel weer op, en onderneem nu weer allerlei dingen.

Ik spreek vele mensen die een dierbare verloren hebben, en ieder beleef het weer op een andere manier, lees het maar hier op de site.
Zoek eventueel hulp of steun bij lotgenoten, of bezoek een hulpverlenings instantie.
Daar heb je je man niet mee terug, maar misschien leer je dan beter om te gaan met het verlies.

Dit was mijn verhaal.
Ik wens jou heel veel sterkte.

Groeten van Piet.

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#2

L:ieve Riekie, 

Gecondoleerd, met dit zo heftige verlies !

Ik kan alleen maar zeggen,. ...1 en al herkenning !!! ...

Zo is het ook precies,..Als je iemand verliest die zo dierbaar is,..

daar bestaan geen woorden voor...

het is nu, leven in een diep verdriet,...en de wereld lijkt,..letterlijk, te vergaan...

dat het zo lijkt, dat er niemand voor jou is,..nu, is omdat mensen erg veel moeite hebben, om 

bij jou, aan te kloppen...

bang dat ze iets verkeerd zeggen,..of bang dat ze,.het verkeerde doen..

iedereen, die door diepe rouw gaat,..ervaard dat zo..

De begrafenis of crematie, is achter de rug,,...en je valt in een diep zwart gat...

helaas,..is er alleen een weg,.."door rouw heen" ...en, geen weg,  om heen,...

wat wil zeggen,..praat en praat veel over jouw emoties,..

hier op het forum,..begrijpt iedereen jou,.,.

iedereen hier,..gaat door die vreselijke nachtmerrie...

maar,..onthou maar heel goed,...er is ook een uitweg,,...

Nu, nu je zo kort geleden afscheid hebt moeten nemen,...kun je dat nog niet zien...

De wereld,..jouw wereld,..komt tot stilstand,..in een puur ongeloof,..

dat dit moest gebeuren...

daar bestaan  ook geen mooie woorden voor,.zelfs helemaal geen woorden voor,...

ik voel intens mee, met jouw pijn,.. leegte en verdriet,..

Weet, dat je er niet alleen voor staat...

en heus,..jij komt er ook weer..

met de tijd,...

Wees mild voor en naar jezelf,..en hopelijk vind jij veel steun op dit forum..

Een lieve Groet, 

van een lotgenoot,..

Fade Out,.............

Loves 1
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
afbeelding van Ricardo
Storm
Ricardo 11 september 2018 overleed mijn lieve vrouw als gevolg van de ziektie van kahler. 3 maart is ze 50 geworden. Zo oneerlijk!
#3

Beste Riekie,

gecondoleetd met het verlies van je geliefde.  Ik ben helaas 9 mnd verder en moet zeggen dat het gemis en verdriet sterker worden dan de 1e maanden na het overlijden van mijn vrouw. Tot aan feb dit jaar kon ik er nog aardig mee overweg. Nu is het gemis zo intens, dat het mijn functioneren belemert. Ben futloos en heb op dit moment weinig doelen voor ogen. Slaap slecht en denk veel na over de toekomst. Word ik nog wel de oude.

Gr.

 

ricardo

Loves 1
#4
Solero53 schreef op Woensdag 15 mei 2019 01:06
Hallo Riekie.

Allereerst gecondoleerd met het verlies van je man, maar het is allemaal nog zo vers.

Ik heb mijn vrouw in juli 2016 verloren en heb het allemaal net zo ervaren, zoals jij het beschrijft.

Mijn eerste jaar was ik 1 brok ellende en had nooit verwacht dat het verlies van een partner zo ingrijpend zou zijn in mijn leven.
Ik wist dat mijn vrouw zou overlijden, maar had toch geen idee wat dood gaan was, want ik had ze toen nog, en ik had niet verwacht dat het zo veel impact op mijn leven zou hebben.


Na haar dood had ik verwacht dat het verdriet met een aantal maanden wel af zou nemen, maar na een aantal maanden werd het aleen maar erger, en de eenzaamheid groter.
Alles was weg, heel mijn leven lag overhoop en de structuur was helemaal verdwenen, waar doe ik het nog voor ?
Maar goed dat ik dat van tevoren niet geweten had.

We hadden 5 jaar verkering en ik was 39 jaar met haar getrouwd en we hadden een heel fijn huwelijk .
Ik ben inmiddel ruim 2,5 jaar verder en mis mijn vrouw nog elke dag en huil ook nog vaak om haar.
Dood gaan is zo definitief, en het is zo moeilijk te accepteren dat je iemand NOOIT meer zie.
Ik ga nog steeds een paar keer in de week naar haar graf.


Ik ben gelukkig altijd goed voor haar geweest en heb een mooi leven met haar gehad, maar dat is maar een schrale troost.

Ik heb inmiddels weer een vriendin waar ik dagelijks mee om gaat, maar daar is mijn verdriet niet mee weg, dat blijft gewoon bestaan naast de liefde voor die nieuwe vriendin.
Ik ben wel heel blij met die vriendin, want ik heb nu weer doelen in mijn leven, en dingen om voor te zorgen.
De leuke dingen komen nu wat vaker voor, maar als ik thuiskom blijft het moeilijk en het huis blijft leeg.
Maar toch pak ik mijn leven wel weer op, en onderneem nu weer allerlei dingen.

Ik spreek vele mensen die een dierbare verloren hebben, en ieder beleef het weer op een andere manier, lees het maar hier op de site.
Zoek eventueel hulp of steun bij lotgenoten, of bezoek een hulpverlenings instantie.
Daar heb je je man niet mee terug, maar misschien leer je dan beter om te gaan met het verlies.

Dit was mijn verhaal.
Ik wens jou heel veel sterkte.

Groeten van Piet.

Dank je.

Loves 0
#5
Fade Out schreef op Woensdag 15 mei 2019 04:40
L:ieve Riekie, 

Gecondoleerd, met dit zo heftige verlies !

Ik kan alleen maar zeggen,. ...1 en al herkenning !!! ...

Zo is het ook precies,..Als je iemand verliest die zo dierbaar is,..

daar bestaan geen woorden voor...

het is nu, leven in een diep verdriet,...en de wereld lijkt,..letterlijk, te vergaan...

dat het zo lijkt, dat er niemand voor jou is,..nu, is omdat mensen erg veel moeite hebben, om 

bij jou, aan te kloppen...

bang dat ze iets verkeerd zeggen,..of bang dat ze,.het verkeerde doen..

iedereen, die door diepe rouw gaat,..ervaard dat zo..

De begrafenis of crematie, is achter de rug,,...en je valt in een diep zwart gat...

helaas,..is er alleen een weg,.."door rouw heen" ...en, geen weg,  om heen,...

wat wil zeggen,..praat en praat veel over jouw emoties,..

hier op het forum,..begrijpt iedereen jou,.,.

iedereen hier,..gaat door die vreselijke nachtmerrie...

maar,..onthou maar heel goed,...er is ook een uitweg,,...

Nu, nu je zo kort geleden afscheid hebt moeten nemen,...kun je dat nog niet zien...

De wereld,..jouw wereld,..komt tot stilstand,..in een puur ongeloof,..

dat dit moest gebeuren...

daar bestaan  ook geen mooie woorden voor,.zelfs helemaal geen woorden voor,...

ik voel intens mee, met jouw pijn,.. leegte en verdriet,..

Weet, dat je er niet alleen voor staat...

en heus,..jij komt er ook weer..

met de tijd,...

Wees mild voor en naar jezelf,..en hopelijk vind jij veel steun op dit forum..

Een lieve Groet, 

van een lotgenoot,..

Fade Out,.............

Lieve Fade Out,

Dank voor je warme en positieve reactie. Heel herkenbaar wat je schrijft. De wereld staat voor mij stil, terwijl iedereenweer over gastvoorstelling de orde van de dag. Wat een verdriet en wat een harde werkelijkheid.

verdrietige groet,

Riekie

Loves 0
#6
Ricardo schreef op Woensdag 15 mei 2019 15:24
Beste Riekie,

gecondoleetd met het verlies van je geliefde.  Ik ben helaas 9 mnd verder en moet zeggen dat het gemis en verdriet sterker worden dan de 1e maanden na het overlijden van mijn vrouw. Tot aan feb dit jaar kon ik er nog aardig mee overweg. Nu is het gemis zo intens, dat het mijn functioneren belemert. Ben futloos en heb op dit moment weinig doelen voor ogen. Slaap slecht en denk veel na over de toekomst. Word ik nog wel de oude.

Gr.

 

ricardo

Hallo Ricardo,

Wat jij schrijft is waar ik al bang voor was. Het rouwproces zal lang zijn. We zagen het aankomen en ik dacht dat ik voorbereid was. Maar op dit verdriet en dit gemis kun je je helemaal niet voorbereiden. Tja, worden wij ooit nog wel de oude? Ik denk het niet. Misschien wordt het ooit anders, maar zo goed als het was (wij waren 43 jaar samen) wordt het nooit meer. Op dit moment ervaar ik alleen wanhoop.

vr.gr.

Riekie

Loves 0
Zebraatje53 Weduwnaar sinds 30- 9- 2016
afbeelding van Zebraatje53
Licht bewolkt
Zebraatje53 Weduwnaar sinds 30- 9- 2016
#7
Ricardo schreef op Woensdag 15 mei 2019 15:24
Beste Riekie,

gecondoleetd met het verlies van je geliefde.  Ik ben helaas 9 mnd verder en moet zeggen dat het gemis en verdriet sterker worden dan de 1e maanden na het overlijden van mijn vrouw. Tot aan feb dit jaar kon ik er nog aardig mee overweg. Nu is het gemis zo intens, dat het mijn functioneren belemert. Ben futloos en heb op dit moment weinig doelen voor ogen. Slaap slecht en denk veel na over de toekomst. Word ik nog wel de oude.

Gr.

 

ricardo

Hallo, Ricardo, ik herken dit ook, mijn vrouw overleed 30 september 2016, dus wordt drie jaar dadelijk in september, en de eerste tijd kon ik er redelijk mee omgaan dacht, maar na bijna een jaar werd het gemis maar vooral het verdriet steeds erger, ik sliep ook slecht en bleef maar piekeren en had ook nergens geen zin meer in, ik was bijna veertig jaar getrouwd met haar dus dat vergeet je niet zomaar, ik zat alleen maar thuis tot de muren op me af kwamen, ik ben toen op aanraden van mijn dochter bij een plaatselijk kaart en biljartclubje gegaan waar ik toen heel goed ben opgevangen, ook kwam ik vorig jaar mei een vrouw tegen, die vroeger als 17 jarig meisje op kantoor werkte van een fabriek waar ik toen ook werkte,na eerst een paar keer bij elkaar op de koffie geweest te zijn, klikte het tussen ons we werden verliefd op elkaar, zij had ook een moeilijke tijd achter de rug en was ook al 4 jaar weduwe, nu hebben we weer een leuke tijd samen, gaan vaak samen op stap, komen vaak bij elkaar eten, kortom leuk allemaal, maar wij denken ook samen vaak aan onze overleden partners en kunnen dan elkaar gelukkig elkaar troosten, maar ik hoop voor jou dat jij ook weer het geluk vroeg of laat zult vinden Ricardo, veel sterkte gewenst, groeten, Mario

Loves 0