Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)

Nog iedere dag huil ik om mijn Jos...

Lieve lotgenoten,

Het is nu bijna 3 maanden geleden dat mijn man Jos is overleden aan een gescheurde aorta. Mijn hele verhaal staat onder mijn allessie Jos op dit forum. Ik mis hem zo en heb het gevoel dat het alleen maar zwaarder wordt nu echt het besef steeds meer komt dat hij niet meer terug komt. Huil iedere dag om hem en soms vliegt het me in één keer zo aan. Een soort paniekgevoel krijg ik dan. Mijn leven wordt nooit meer zoals het was en alles is zo verandert. Altijd alleen slapen en nooit meer samen met hem na een bezoek bij familie of vrienden naar huis rijden en nog even nakletsen over ons bezoek. Het zijn van die gewone kleine dingen maar ik mis het zo. Voel me zo alleen....

Gelukkig is bij mij financieel alles goed geregeld en zijn er veel lieve mensen die aan me denken en me steunen maar uiteindekijk moet ik er zelf doorheen. Ben wel blij dat mijn twee zonen nog bij me thuis wonen maar die hebben ook hun eigen leven en hun  eigen verdriet.

lieve lotgenoten heel veel sterkteeen dikke knuffel want daar daar heb ik ook zo'n behoefte aan op moment...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hartjes 0

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)
#1

Hallo Corina,

Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Dat het verdriet zoveel energie neemt dat heb ik ook. Ik ben ook sinds 2 weken weer aan het werk en dat is op zich heel fijn maar ze hebben nu heel plotseling alle medewerkers door elkaar gegooid en zit ik bij vrijwel allemaal andere mensen op de afdeling die ik niet zo goed ken. Dat was echt een klap erbij want ik had zulke lieve collega's. Sommige zie ik echt als vriendinnen. Ik raak ze niet echt kwijt maar het is toch heel anders nu. Ik heb echt een aantal hele rot dagen achter de rug. Het gemis is zo groot en het is net of het nu erger wordt zelfs. Ik heb op een kastje hier een hele mooie foto van Jos staan met altijd bloemen en een kaarsje dat brand. Er staat ook nog een boedha en zijn pet die hij bij de marine heeft gedragen ligt er ook bij. Ik had het hem zo gegund om zijn kinderen te zien trouwen en kleinkinderen te hebben. Hij heeft zoveel pech gehad....maar die gevoelens heb jij vast ook. Het is zo oneerlijk.

Het boek ga ik nog zien te vinden....

Lieve Corina, dikke kus en houd je ook taai...xxx

 

 

 

 

Loves 0
#2

Dag Tinekeh, 

Samen met goede vrijdag was ik 4 dagen aaneengesloten vrij. Heb daar dan ook net zoals jij erg tegenop gezien. Het alleen zijn valt mij echt heel zwaar. Uiteindelijk ben ik mede dankzij de kinderen ze toch redelijk goed doorgekomen. Ik heb 2 hele lieve stiefzonen en een schoondochter. Zij wonen al enkele jaren niet meer thuis. Na 3 maanden ben ik weer heel langzaam aan het werk gegaan, dat gaat de ene keer beter dan de andere keer, maar het geeft mij een doel. Inmiddels werk ik weer halve dagen. Ook ben ik sinds 30 jaar weer gaan sporten. 2x Per week ga ik naar de sportschool. Niet specifiek om fit te worden, maar puur om mijn hoofd leeg te maken. Het grote gemis, het verdriet en de pijn is een grote aanslag op mijn energie, het put me uit. Vooral de avonden en de weekenden vind ik erg moeilijk. Herken jij dat ook? Dan voel ik me echt leeg en alleen en gaat nog steeds gepaard met de nodige tranen. Daar is dan ook niet veel voor nodig. Een simpele gedachte, een liedje op de radio, of het zien van zijn handschrift is al genoeg. Wanneer ik 's avonds naar bed ga (meestal heel laat) doe ik de tv uit, de lampen uit en als laatste het kaarsje bij zijn foto en denk dan "weer een dag overleefd".

Heb je het boekje al gevonden? Ik hoop dat het je een beetje (extra) steun zal geven.

Lieve groet en hou je taai. x Corina

 

Loves 0
Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)
#3

En ik bedoel natuurlijk Corina...

Loves 0
Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)
#4

Corina, ik ga zo en zo kijken of ik dat boek kan vinden. Bedankt...ook voor je antwoord op mijn verhaal. Het valt allemaal niet mee. Inderdaad wel lekker om af en toe een oxazepam te nemen  Even alle emoties weg maar niet te vaak want we moeten er toch doorheen. Ik onderneem trouwens wel dingen maar als ik dan weer thuis kom dan wordt je weer met de neus op de feiten gedrukt. Er is nog geen dag geweest dat ik niet heb gehuild. Onderneem jij ook wel weer dingen Corona? Ik vond de paasdagen ook zo moeilijk. Ik heb twee zoons die nog thuis wonen en we hebben samen gegourmet. Mijn vader hadden we ook uitgenodigd. Het was goed om toch wat te doen met elkaar maar ik was blij dat die dagen om waren. Ben jij ze ook een beetje goed doorgekomen? Ik wens je veel sterkte en dikke knuffel...

Loves 0
#5

Beste Tinekeh, 

Het is voor mij nu 4 maanden geleden dat mijn lieve Bruno na een kort maar zeer heftig ziekbed is overleden (Voel me zo alleen en verloren ..... op dit forum) en het gemis lijkt met de dag erger te worden. De laatste paar dagen waren dagen met heel veel tranen, wanhoop, angst en verdriet. Alles in huis, om het huis, in de supermarkt, in de stad, noem maar op, alles herinnert mij aan hem. Dan realiseer ik telkens dat hij echt voorgoed weg is, nooit meer thuis komt, dat ik hem nooit meer zal zien, horen, aanraken, ruiken, knuffelen En dat doet zo vreselijk veel pijn, daar weet ik soms echt geen raad mee. Van de ups en downs is dit echt weer een down periode. Rouw is echt heel rauw en ik vind het heel erg zwaar. Lang leve de Oxazepam die af en toe de rauwe randjes eventjes weg kan nemen. Alleen mensen zoals jij en ik begrijpen wat we voelen en hoeveel pijn het doet om iemand voor altijd te moeten missen waar je zielsveel van gehouden hebt. 

Op advies van mijn psychisch begeleidster heb ik het boekje "Vingerafdruk van verdriet" van Manu Keirse gekocht. Op de achterzijde van het boekje staat geschreven: "Onmisbare steun voor iedereen die met verlies wordt geconfronteerd". Ik ben het aan het lezen en het klopt, het geeft mij inderdaad steun. Misschien een tip voor jou en natuurlijk ook voor alle andere lotgenoten die wel een steuntje kunnen gebruiken.

Heel veel sterkte en via dit berichtje geef ik je die knuffel.

Lieve groet, Corina (forumnaam Valentina)

Loves 0
Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)
#6

Lieve Henniekje, Bedankt voor je reactie. Het gaat gelukkig vandaag ietsje beter. Mijn zus is vanmiddag geweest en ze had een heel leuk paasstukje meegenomen. Het was heel fijn om even weer bij haar ook mijn verhaal kwijt te kunnen. Vanavond belde mijn nichtje en we hebben een hele tijd zitten kletsen over van alles en nog wat. Ook over Jos....Ik zie best wel op tegen de paasdagen maar we gaan in ieder geval gourmetten want dat wil mijn zoon graag. Mijn vader heb ik uitgenodigd en die komt ook maar er mist iemand. Er is nog geen dag geweest dat ik niet heb gehuild en soms is het nog onwerkelijk. Nogmaals bedankt en dikke knuffel...

Loves 0
#7

Weet je, misschien wel wat vreemd da ik hier zit te schrijven. Mijn geliefde is dertien jaar geleden overleden aan een hersentmor, ook heel onverwachts.Heb wel ontdekt dat we hem altijd zullen missen. Weet nog wel van die pijn en verdriet. mij hef het heel erg geholpen om heel veel te gaan schrijven. Heb in die tijd ook een eige website gehad voor lotgenoten, het was en indrukwekkende tijd en heel vee geschreven doo lotgenoten.

iemand leerde me om niet naar de dag van morgen te kijken, vandaag is genoeg, daar heb je de handen aan vol. ik wil een luisterend oor voor jullie zijn, gooi alles er maar uit, weet hoeveel verdriet dit kost, he leven om je heen gaat door en jij staat stil, misschien boos of machteloos.

je mag verdrietig zijn, normaal toch?ja het klopt, er kunnen nog zoveel mensen om je heen staan , maar je moet er alleen dor heen, en je komt er door, ik dacht ook, nooit meer samen praten, nooit meer samen op vakantie, altijd alleen n een leeg huis komen, als ik weg ging hield ik een lampje en de radio aan, dan keek ik niet zo die donkere huis in en was het niet stil in huis, er draaide muziek op de radio.

heel veel sterkte er mee, denk aan jullie

 

 

Loves 0
Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)
#8

Ik voel me zo alleen en zo verdrietig. Er zijn zoveel lieve mensen die aan me denken maar als het er op aankomt moet je er toch zelf doorheen en als je je dat dan realiseert door iets wat gebeurt dan is het zo moeilijk. Dan denk je bij je zelf, red ik dit wel. Iedereen heeft ook zijn eigen leven en dat begrijp ik ook wel maar het is zo moeilijk. Ik ben op zich meestal zo flink maar je wilt zo graag je verhaal kwijt en dan kan dat niet meer. Ik denk dat ik zo maar even een kalmeringspilletje in ga nemen. Dat doe ik niet vaak maar is nu wel even nodig.

Loves 0