afbeelding van caro1965
Bewolkt

Nog 9 dagen

Nog 9 dagen en dan is hij er een jaar niet meer. Deze dagen komen de flashbacks als nooit tevoren. Vandaag sprak ik hem voor het laatst een jaar geleden, sprak ik hem echt. Daarna verdween hij, was onbereikbaar en er lag alleen een tere, breekbare ziel op een bed. Het is of ik weer terug ben in die tijd alsof ik weer net zo hulpeloos ben als toen. Kan hem niet meer wakker krijgen, weet dat hij niet meer wakker moet worden en toch wil ik dat zo graag……..

Mensen zeggen dat ik het zo goed doe, ik werk, ik zorg goed voor mezelf, ik spreek af met mensen, haal adem en eigenlijk is het allemaal niets. Het is alleen de buitenkant, vandaag een jaar geleden ging er iets dood in mij en ik krijg het niet meer levend. Vandaag ging hij dood en ik weet dat het voor de anderen pas over 9 dagen is maar voor mij is het vandaag.

Ik mis hem, mis hem zo ontzettend en ik weet dat ik verder moet maar nog steeds geen idee hoe. Het enige wat me lukt is de dingen te doen wat mensen van me verwachten, wat ik moet doen om niet helemaal te verzuipen in een zwart gat. Vandaag ging hij dood een jaar geleden en morgen sta ik weer op, ga naar m’n werk, spreek af met een vriend ergens in de stad om te lunchen, ga met een zoon naar een voorstelling en dan zegt iedereen dat ik het best goed doe. Maar vandaag ging m’n lief dood en er is niemand die dat weet. 

 

Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

thelo Vrouw van 61, familiemens, was doorgaans een opgewekt type. Nu een schaduw van mezelf, vraag me af of dat ooit nog goed gaat komen.....
afbeelding van thelo
Bewolkt
thelo Vrouw van 61, familiemens, was doorgaans een opgewekt type. Nu een schaduw van mezelf, vraag me af of dat ooit nog goed gaat komen.....
#1

WoW, wat mooi geschreven Caro.....prachtig. Je beschrijft het proces precies zoals het voelt.....

Je gaat heel sterk door voor de buitenwacht,  maar van binnen voel je je geamputeerd.....

Ik ben nu bezig met zoveel  “eerste keren” wordt er soms letterlijk ziek van.

Maar je moet door !

Doe mijn best zegmaar.......meer zit er niet in, het moet!

Sterkte Caro,

liefs Loes.

Loves 1
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#2

Ik ben op een automatische piloot gegaan, ik verdraag het anders niet. Ik doe wat ik moet doen maar m'n ziel is eruit. Ik weet niet hoe het bij anderen voelt maar ik heb letterlijk het gevoel dat er iets in me zit dat niet meer leeft. Gisteren was een zwarte dag, gisteren een jaar geleden moest ik afscheid van hem nemen.

Het is inderdaad zo dat al die 'eerste keren' vreselijk zijn. Het ergste vind ik dan nog dat wanneer je doet alsof het wel goed gaat dat mensen je wel geloven maar wat moet je anders? Kan moeilijk op een verjaardag een potje gaan zitten janken. En als mensen dan vragen hoe het gaat heb ik ook geen goed antwoord. Slecht? En dan? Het lost niets op, kan wel uren praten over m'n verdriet maar een oplossing geeft het niet. En heel eerlijk het lucht voor mij ook niet op, ik kan er heel moeilijk over praten en het ligt dus meer aan mij dan aan al die anderen die echt wel proberen om lief te zijn. 

Maar ik doe m'n best, dat doe ik al een jaar maar eerlijk gezegd dit is hel. 

Loves 1
afbeelding van Alissa1
Bewolkt
#3
caro1965 schreef op Vrijdag 22 november 2019 16:22
Ik ben op een automatische piloot gegaan, ik verdraag het anders niet. Ik doe wat ik moet doen maar m'n ziel is eruit. Ik weet niet hoe het bij anderen voelt maar ik heb letterlijk het gevoel dat er iets in me zit dat niet meer leeft. Gisteren was een zwarte dag, gisteren een jaar geleden moest ik afscheid van hem nemen.

Het is inderdaad zo dat al die 'eerste keren' vreselijk zijn. Het ergste vind ik dan nog dat wanneer je doet alsof het wel goed gaat dat mensen je wel geloven maar wat moet je anders? Kan moeilijk op een verjaardag een potje gaan zitten janken. En als mensen dan vragen hoe het gaat heb ik ook geen goed antwoord. Slecht? En dan? Het lost niets op, kan wel uren praten over m'n verdriet maar een oplossing geeft het niet. En heel eerlijk het lucht voor mij ook niet op, ik kan er heel moeilijk over praten en het ligt dus meer aan mij dan aan al die anderen die echt wel proberen om lief te zijn. 

Maar ik doe m'n best, dat doe ik al een jaar maar eerlijk gezegd dit is hel.

Lieve Caro, je doet het ook echt goed;) er is namelijk geen enkele manier om door rouwen heen te gaan! Ja ik voel ook dat er in mij een stuk is gestorven, stuk ziel is weg, dat doet zoveel pijn! Niet normaal meer. Het leven gaat door ook om ons heen. Niemand kan ons vertellen hoelang rouwen duurt, daar staat gewoon geen tijd voor. Jij was net als ik verweven met je man, samen 1! Dat voel je nu nog steeds, het uit elkaar gescheurd zijn, dat gaat niet met een paar maandjes over, het gemis en de pijn zal voorlopig nog blijven maar de pijn zal op den duur echt weggaan waardoor het gemis blijft en hier de mooie herinneringen blijven!

Daar vertrouw ikzelf ook op;)

Veel liefs Anita

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#4

Lieve Anita, ik denk ook dat het nog even dit is; gemis, pijn en leegte. Maar ik geloof ook dat dit deels zal verdwijnen, laten we daar op vertrouwen :-) Caro XXX

Lieve Trudy, ik weet niet of je nog meeleest, nee ik vind het niet vervelend hoor! Maar kan maar 5 priveberichten per uur versturen, dus heb even geduld. Caro 

Loves 1
#5

Hallo Caro.  
zo herkenbaar.  Mijn man is eind januari een jaar dood. Hij was pas 49.  
ik leef.  Maar het is niet echt.  Het is van buiten.  Niet van binnen. 
van binnen ben ik dood.  
is er een afgrond.  
liefs en sterkte 

Loves 1
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#6
Bettina_26 schreef op Woensdag 27 november 2019 13:17
Hallo Caro.  
zo herkenbaar.  Mijn man is eind januari een jaar dood. Hij was pas 49.  
ik leef.  Maar het is niet echt.  Het is van buiten.  Niet van binnen. 
van binnen ben ik dood.  
is er een afgrond.  
liefs en sterkte

Die afgrond die blijft inderdaad ook voor mij en in het begin heb ik wel eens gedacht, ik werp me er gewoon in, heb er echt geen zin meer in. Maar ergens kan ik het blijkbaar wel, verder leven, nooit meer zoals eerder maar wel verder. Het is wel fijn dat mensen dat herkennen, dat er iets in je zit wat gewoon niet leeft. Dat voel ik zo ontzettend sterk. 

liefs Caro XX

Loves 0
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
afbeelding van Romana.2de
Licht bewolkt
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
#7

Hallo Caro,

Ik herken het gevoel wat jij voelt. Mijn man is 18 november 2017 overleden.

Dus net 2 jaar geleden , we kenden elkaar 50 jaar waarvan 45 jaar getrouwd.

Ik voel ook dat er iets binnen in mij is dood gegaan , ik ben en word nooit meer de vrouw die ik was.

De pijn , de stilte, het gemis, de leegte , niet meer samen zijn is verschrikkelijk en niet te bevatten.

Ook na 2 jaar voel ik het nog steeds. Ik heb 2 lieve dochters en 5 kleinkinderen waar ik erg van genieten kan, maar er ontbreekt iets voor de rest van mijn leven.

Dat plekje wat leeg is en leeg blijft is niet op te vullen door iets of iemand.

Ik leef en doe ook leuke dingen maar het verdriet en de pijn zal nooit meer overgaan.

Alhoewel iedereen zegt dat het slijt of minder word . Ik voel het niet zo helaas.....

Ik wens je kracht en sterkte met dit enorme verlies , zeker in deze maand met de kerstdagen en het einde van het jaar. Hopende dat het nieuwe jaar ons wat minder verdriet zal brengen.

Knuffel van Petra

Loves 0