Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.
afbeelding van Kok
Zonnig
Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.

Nieuw

Vandaag nieuw op dit forum. Mijn eerste bericht. De foto van mijzelf ziet er wat zonnig uit. Dat was 4 maanden voordat mijn Harry stierf. 50 jaar de liefde van mijn leven. We waren zo jong. 19 en 20 jaar. Zo verliefd ben ik weer, zoals het begin. Zo voelbaar. Zo vreemd. Harry werd 67 jaar. Hij mankeerde al wel wat aan zijn longen, al jaren. En dat leek toch langzaam slechter te worden. Toch kwam het nog plotseling dat we voor mijn gevoel uit elkaar gerukt werden. Zo voelde het. Nu ben ik ruim een jaar verder. Met heel veel verdriet, In het begin heel veel gehuild. Nu lijkt het alsof de tranen op zijn. Toch voelt het soms nog loodzwaar. Veel denk ik aan zijn laatste 14 dagen. Een en al slechte berichten, heel veel hoop met name bij Harry zelf. Voor mij verdween onze toekomst samen abrupt. Zo zonde dat hij niet verder meer kon leven. Hoe heeft hij dit noodlot kunnen verwerken in een zo korte tijd. Van de opname in het ziekenhuis en het slechte bericht en de diagnose tot zijn overlijden zaten 13 dagen. Achteraf weet ik dat ik in shock was toen, al voelde dat helemaal niet zo. Heel veel, obsessief bijna ben ik bezig met fotoboeken, almaar terug in de tijd. Ons leven samen. En zijn leven voor mij. En ook het bijhouden van een soort dagboek, niet iedere dag hoor, heeft mij erg geholpen. Na een jaar ben ik het terug gaan lezen. Zo rond de sterfdatum. Die periode is dan ook weer heel beladen. De toekomst, dat vind ik een moeilijk ding. Is die er wel. Het wordt nooit meer zo als het was. Er is een heel groot stuk van mijn leven beëindigd. Nooit in mijn leven ben ik echt alleen geweest. Dat maakt het wel moeilijk om te ontdekken hoe ik verder zal moeten gaan. Daar ben ik nog niet uit. Deze stap eerst gezet. En het inzicht dat ik toch echt iets moet verzinnen hoe nu verder. Harry zit nog zo in mij. Dat blijft hij natuurlijk ook altijd. Maar toch heb ik geen vrede met dit bestaan nu. De afleiding is er echt wel zo af en toe. En daarna is het steeds weer opnieuw moeilijk, het gemis. Zo eenzaam. Niemand zal meer zo om mij geven als Harry dat deed. Gewoon iemand die er altijd voor jou is. De kleinste dingen mis ik het meest. En zo vertrouwd en zo eigen zijn met elkaar. Het was fantastisch, maar dat was en is niet meer. En toch herken ik bij mijzelf weer zo af en toe dat positieve gevoel. Wat Harry zo in mij waardeerde. Hij was me zo lief. Moeilijk heb ik het met onze weinige woorden over zijn doodgaan op dat moment. Of waren er daarvoor al meer momenten geweest dat we het er meer over hadden kunnen hebben. En niet gezien of onbewust niet hebben willen aanroeren. Dat ik niet precies weet hoe hij dit ervaarde op het laatste moment vind ik nog steeds moeilijk. In gebaar en aanwezigheid kan ik hier wel goed op terugkijken. Maar had het nog intenser willen beleven. Het einde van ons samenzijn. 

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#1

Lieve Kok,

Zo mooi, oprecht en liefdevol heb je je verhaal geschreven. Dat doet recht aan en zegt veel over jullie relatie en liefde voor elkaar.

50 Jaar samen is een lange tijd maar toch ook te kort net zoals 67 te jong is. Bezig zijn met het verleden, fotoboeken, herinneringen.......   Ik hoop dat je er troost en rust in vindt.

Een toekomst is er vast. Hoe die er uit ziet? Dat is deels aan jou maar anders dat is wel zeker.

Sterkte en lieve groet,

Ank

Loves 0
thelo Vrouw van 62, weduwe sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan. Vraag me af of dat gaat lukken....
afbeelding van thelo
Bewolkt
thelo Vrouw van 62, weduwe sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan. Vraag me af of dat gaat lukken....
#2

Hallo Kok,

begrijp je zo goed..... ik heb ook vaak twijfels dat we de dingen niet goed uitgesproken hebben. Hij wilde euthanasie en ik begreep het zo goed maar kon het moeilijk voor mezelf  aanvaarden. Praten over zijn einde was te moeilijk voor hem....en nu denk ik vaak had ik niet dit of dat moeten doen/zeggen/vragen? Het zit soms zo hoog en dan probeer ik te denken aan wat hij vaak zei die laatste dagen; jij moet door voor mij, en jij gaat het redden want jij bent zo sterk! Jij kunt dit!

VRESELIJK............ want zoals het nu is vind ik verschrikkelijk....

Maar er is geen weg terug,  je moet er een soort van vrede mee krijgen,  en dankbaar zijn voor 35 jaar lief en leed met de mooiste/geweldigste man in mn leven. Echt: the Love of my Life !  

 

Sterkte Kok !    

Loves 0
Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.
afbeelding van Kok
Zonnig
Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.
#3
AnkNiek schreef op Maandag 9 maart 2020 23:54
Lieve Kok,

Zo mooi, oprecht en liefdevol heb je je verhaal geschreven. Dat doet recht aan en zegt veel over jullie relatie en liefde voor elkaar.

50 Jaar samen is een lange tijd maar toch ook te kort net zoals 67 te jong is. Bezig zijn met het verleden, fotoboeken, herinneringen.......   Ik hoop dat je er troost en rust in vindt.

Een toekomst is er vast. Hoe die er uit ziet? Dat is deels aan jou maar anders dat is wel zeker.

Sterkte en lieve groet,

Ank

Dank je wel Ank voor je reactie. Het deed me heel erg goed dat jij schreef "zo mooi, oprecht en liefdevol mijn verhaal geschreven". Zo fijn dat je dat eruit gepikt hebt en mij schreef. Een bevestiging voor mij. En dat is tevens wat ik mis nu Harry er niet meer is. De bevestiging.  Je spreekt uit ervaring. Dat las ik in de korte omschrijving bij "AnkNiek". Het blijft en we willen ook niet anders, maar het leven invullen dat gaat mondjesmaat. Dank voor je mooie woorden.

Ook jij nog steeds veel sterkte en groeten van Jacomien

 

Loves 0
Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.
afbeelding van Kok
Zonnig
Kok Weduwe sinds 17 februari 2019. We waren 50 jaar samen. Wil graag het verlies, en het alleen zijn delen. Liever geen dramatiek. Toekomstgericht.
#4
thelo schreef op Dinsdag 10 maart 2020 10:06
Hallo Kok,

begrijp je zo goed..... ik heb ook vaak twijfels dat we de dingen niet goed uitgesproken hebben. Hij wilde euthanasie en ik begreep het zo goed maar kon het moeilijk voor mezelf  aanvaarden. Praten over zijn einde was te moeilijk voor hem....en nu denk ik vaak had ik niet dit of dat moeten doen/zeggen/vragen? Het zit soms zo hoog en dan probeer ik te denken aan wat hij vaak zei die laatste dagen; jij moet door voor mij, en jij gaat het redden want jij bent zo sterk! Jij kunt dit!

VRESELIJK............ want zoals het nu is vind ik verschrikkelijk....

Maar er is geen weg terug,  je moet er een soort van vrede mee krijgen,  en dankbaar zijn voor 35 jaar lief en leed met de mooiste/geweldigste man in mn leven. Echt: the Love of my Life !  

 

Sterkte Kok !

Hallo Thelo

Dank je voor je reactie. En wat jij schrijft begrijp ik ook. En toch kan ik af en toe ook zien dat wij zo waren blijkbaar. Het niet echt benoemen. Daarvoor hadden we nog wel tegen elkaar gezegd. "Het zal toch niet". Het was dus wel zo. Zo ineens niets meer aan te doen. En we zeiden tegen elkaar we hebben alles al besproken. "Het is goed ". Ik had geen woorden op dat moment. Hij was veel flinker dan ik. Je kunt het maar een keer doen en achteraf is dat bij mijzelf nooit genoeg geweest. Ik had op dat moment al meer vrede in mijzelf verwacht. Maar dat is dus helemaal niet zo. De pijn is geestelijk en ook lichamelijk. Bij jou is het ook nog heel vers. Het huilen en de pijn wordt minder, maar er blijft een soort verlangen. Maar we willen hem ook niet vergeten en hij moet in ons blijven. Ik ben wel iets rustiger geworden. Zo las ik laatst ergens het verdriet hoeft niet eerst over te zijn, maar kan ook naast jouw nieuwe leven bestaan. Het gaat ook niet over. Mooie woorden natuurlijk. In het echt best moeilijk. Maar denk ook aan jezelf. Ik dacht als ik me zo blijf voelen dan wordt ik ziek of zoiets. Het heeft grote impact op je eigen lichaam. En je moet verder. Ik kan ook IK zeggen. Want zo zie ik het. Ook Harry zei tegen mij: "je zal het in het begin weL moeilijk hebben, maar je bent een sterke vrouw". Toen dacht ik ook maar je weet niet hoe moeiijk dat is. En toch helpen zijn woorden.

Heel veel sterkte Thelo en groeten van Jacomien

Loves 1