MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

niets positiefs

Hier op het Forum heb ik het al eerder gelezen: "Ik ken mezelf niet meer".....

Nou, dat heb ik de afgelopen weken al menig keer gedacht.....het is net of mijn hoofd, mijn lijf, mijn hart aangestuurd worden door een externe kracht..... Eergisteren volslagen van de kaart, zó verdrietig, zó eenzaam, gisteren was ik weer behoorlijk "mezelf" en dan vandaag....in paniek wakker geschoten en de hele dag compleet uit het lood.....

Ik schilder......ben op dit moment aan een groot doek bezig; onderwerp Wim...... Is fijn, is troostrijk, is ontspannend, geeft me het gevoel contact met Wim te hebben.....

Maar vandaag ging het niet....en uiteindelijk ben ik maar gestopt.... Omdat er heel veel verf klaar lag heb ik een pot uit de tuin beschilderd , en nog één, en nog één.....tot er geen potten meer over waren.....(heb nog even overwogen om de schuur onder handen te nemen)

En nu zit ik in de tuin mijn "werk" te bekijken....en mis Wim vreselijk! Dit is zo'n moment waar we samen zo om hadden kunnen lachen.....het is kleurrijk geworden, dat wel..... maar ook wel behoorlijk lelijk..... Met hem samen werd het hele leven licht.....hij zag overal wel wat positiefs in.....zag vooral in mij veel positiefs.....

En nu? Nu kan ik met de grootste moeite niets positiefs ontdekken, alleen maar leegte, gemis....verdriet....

Het is écht zwaar, hé.....zo zonder je Lief.....

Veel liefs, lieve lotgenoten....ik wens jullie kracht en veel positieve gedachten....

Marianne

Hartjes 3

Er zijn 15 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Weet je lieve Marianne,je schrijft zo eerlijk,gewoon dat is het,zo van,dit is nu vandaag en morgen zal het wel weer anders zijn.En dat is dan ook soms wel zo

De ergenis op en in de poging je liefdevolle Wim te schilderen;heb je afgekuurd op je voltallige pottenvoorraad

Ja,waarom ook niet

Maar de wolk van het enorme gemis en intens pijnlijke verdriet blijft meedrijven boven ons,en opent zich ongevraagd om er een stortvloed van tranen teweeg te brengen die ons in die momenten onze grote onmacht laat zien in het voor altijd aanwezige pijnlijke gemis van hen die ons het meeste nabij stonden.

Het is mooi dat je hem wilt veeeuwigen in een schilderij van jouw hand;en tegerlijkerheid je zo verbonden voelt.

Ik zoek al geruime tijd de mogelijkheid haar gezicht te boetseren en de mal uit te gieten in waardevol materiaal.

Natuurlijk emotievolle uren.

Het is ook een leegte,waar geen einde aan verbonden is

Onvoltooid verleden tijd

Ja lieve Marianne;de pijn is onlosmakelijk van het grote gemis,en leeft in stilte 

Warme groet en liefdevolle troost

Martien

Loves 2
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2

"De wolk van gemis en verdriet blijft meedrijven"...... wat een treffende metafoor, lieve Martien.

Erg mooi om het gezicht van je dierbare Marina te boetseren en de mal uit te gieten in waardevol materiaal..... Erg moeilijk, lijkt me dat. Maar wellicht niet voor jou..

Dank je voor je lieve reactie, Martien.....veel kracht en liefs, Marianne

Loves 2
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#3

Lieve Marianne,

En zo wisselen de dagen zich af, slechte en minder slechte.

En zo proberen we ook, ieder op zijn of haar eigen manier, de herinnering aan onze geliefde(n) tastbaar te maken.

Dat is mooi!

Veel kracht en lieve groet, Ank

 

Loves 1
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#4

Lieve Marianne,

Wat herken ik het wisselend karakter van onze dagen. Dagen van onverdraagzaam  verdriet. Dan weer eens een.paar uur van acceptatie dan om een kleinigheid  word je weer teruggestort  in je diepe dal. Het waarom.  Minstens 1 op de 4 gaan uit elkaar. Dat mag van  mij als je  elkaar niet meer gelukkig kunt maken. Maar wij die liefhadden tot in het diepst van onze ziel worden van elkaar gescheiden.  Zo wreed.

Die wond gaat nooit dicht.

Ik wens je veel sterkte hoor

Gerardverdriet 

Loves 2
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#5
AnkNiek schreef op Zondag 3 juni 2018 23:14
Lieve Marianne,

En zo wisselen de dagen zich af, slechte en minder slechte.

En zo proberen we ook, ieder op zijn of haar eigen manier, de herinnering aan onze geliefde(n) tastbaar te maken.

Dat is mooi!

Veel kracht en lieve groet, Ank

Lieve Ank,

inderdaad , zo wisselen de dagen zich af.......Nooit vermoed dat verdriet zó intens kan zijn, en zó "de leiding" neemt over je hele wezen...

Veel liefs en ook voor jou veel kracht gewenst,

Marianne

Loves 2
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
gerardverdriet schreef op Zondag 3 juni 2018 23:14
Lieve Marianne,

Wat herken ik het wisselend karakter van onze dagen. Dagen van onverdraagzaam  verdriet. Dan weer eens een.paar uur van acceptatie dan om een kleinigheid  word je weer teruggestort  in je diepe dal. Het waarom.  Minstens 1 op de 4 gaan uit elkaar. Dat mag van  mij als je  elkaar niet meer gelukkig kunt maken. Maar wij die liefhadden tot in het diepst van onze ziel worden van elkaar gescheiden.  Zo wreed.

Die wond gaat nooit dicht.

Ik wens je veel sterkte hoor

Gerardverdriet

Lieve GerardVerdriet,

eerlijk gezegd ben ik daar wel een beetje huiverig voor ....dat die wond inderdaad nooit meer dichtgaat....

De triggers liggen overal op de loer, hé......en steeds realiseer je je dat als je weer zo'n pijnlijke terugval krijgt....

liefs en ook voor jou veel kracht gewenst.....Marianne

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#7

Lieve Fade Out,

Een grote dank je wel voor je lieve bericht....je woorden geven steun, écht!

En inderdaad......die inspiratiestroom, als hij er is, is een bron van kracht, van "blijdschap"...... maar helaas is die stroom ook verdwenen.....en moedwillig oproepen lukt niet....helaas.....

Je schrijft dat je zelf hebt mogen ervaren dat je Lief altijd bij je blijft, dat het echt is....het voortbestaan na de dood...... Wát een prachtige ervaring! Wát een geschenk!

Ik geloof ook, met aangrenzende overtuiging, dat Wim bij me is..... maar het gemis van het fysieke blijft enorm groot. Even die hand op mijn hoofd, een knipoog van verstandhouding...... 

Veel kracht en liefs....... en inspiratie! Marianne

Loves 2
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#8

Ja Marianne,

Het is onbeschrijfelijk zwaar zo zonder je lief. Je mist hem gewoon en als je denkt dat het een beetje went.... dan gebeurt er iets en je begint weer terug bij nul. Het gaat op en af.

Ik heb nog steeds veel last van gebrek aan concentratie en energie, alles kost gewoon meer moeite, terwijl je er van de andere kant ook nog vaak het nut niet van inziet. Je moet jezelf en je leven alleen opnieuw uitvinden en dat is zwaar, want dat heb je zo nooit gewild.

Ook praktisch gezien komt er heel veel bij kijken, niet alleen de formaliteiten (ben nog bezig met afwikkeling van belastingzaken etc.), maar ook alle dingen die je partner vroeger deed/regelde, die komen nu op jouw bordje erbij, terwijl je minder energie hebt als vroeger en ook nog ouder wordt. Ook daar begin ik wel last van te krijgen.

Het nooit meer samen delen, de dag doorspreken, het altijd alleen thuis komen, nooit meer iemand die er onvoorwaardelijk voor jou is en die met je lacht en huilt, die je een hand geeft of een steuntje in de rug, dat MIS ik ontzettend en dat gaat ook niet over. Elke keer als je weer iets voor het eerst alleen moet doen, moet je weer die drempel over en dat doet gewoon pijn.

Ondanks dat ik nog werk en vaak wat afspraak en onderneem, is de glans van het leven af en er ligt een waas van gemis over. Gewoon gelukkig ben ik niet meer geweest, er ligt altijd een schaduw over alles heen. Gemis en verdriet om mijn lief blijft, al wordt het wel minder radeloos en wanhopig als de eerste 3 maanden na zijn overlijden.

Ik wens je veel sterkte.

Loves 2
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#9
Ster.56 schreef op Dinsdag 5 juni 2018 14:35
Ja Marianne,

Het is onbeschrijfelijk zwaar zo zonder je lief. Je mist hem gewoon en als je denkt dat het een beetje went.... dan gebeurt er iets en je begint weer terug bij nul. Het gaat op en af.

Ik heb nog steeds veel last van gebrek aan concentratie en energie, alles kost gewoon meer moeite, terwijl je er van de andere kant ook nog vaak het nut niet van inziet. Je moet jezelf en je leven alleen opnieuw uitvinden en dat is zwaar, want dat heb je zo nooit gewild.

Ook praktisch gezien komt er heel veel bij kijken, niet alleen de formaliteiten (ben nog bezig met afwikkeling van belastingzaken etc.), maar ook alle dingen die je partner vroeger deed/regelde, die komen nu op jouw bordje erbij, terwijl je minder energie hebt als vroeger en ook nog ouder wordt. Ook daar begin ik wel last van te krijgen.

Het nooit meer samen delen, de dag doorspreken, het altijd alleen thuis komen, nooit meer iemand die er onvoorwaardelijk voor jou is en die met je lacht en huilt, die je een hand geeft of een steuntje in de rug, dat MIS ik ontzettend en dat gaat ook niet over. Elke keer als je weer iets voor het eerst alleen moet doen, moet je weer die drempel over en dat doet gewoon pijn.

Ondanks dat ik nog werk en vaak wat afspraak en onderneem, is de glans van het leven af en er ligt een waas van gemis over. Gewoon gelukkig ben ik niet meer geweest, er ligt altijd een schaduw over alles heen. Gemis en verdriet om mijn lief blijft, al wordt het wel minder radeloos en wanhopig als de eerste 3 maanden na zijn overlijden.

Ik wens je veel sterkte.

Lieve Ster,

Helaas is het precies zo als je schrijft! Ook ik ervaar dit, behalve dat ik niet werk, hetzelfde.

Kracht, troost en lieve groet,

Ank

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#10
Ster.56 schreef op Dinsdag 5 juni 2018 14:35
Ja Marianne,

Het is onbeschrijfelijk zwaar zo zonder je lief. Je mist hem gewoon en als je denkt dat het een beetje went.... dan gebeurt er iets en je begint weer terug bij nul. Het gaat op en af.

Ik heb nog steeds veel last van gebrek aan concentratie en energie, alles kost gewoon meer moeite, terwijl je er van de andere kant ook nog vaak het nut niet van inziet. Je moet jezelf en je leven alleen opnieuw uitvinden en dat is zwaar, want dat heb je zo nooit gewild.

Ook praktisch gezien komt er heel veel bij kijken, niet alleen de formaliteiten (ben nog bezig met afwikkeling van belastingzaken etc.), maar ook alle dingen die je partner vroeger deed/regelde, die komen nu op jouw bordje erbij, terwijl je minder energie hebt als vroeger en ook nog ouder wordt. Ook daar begin ik wel last van te krijgen.

Het nooit meer samen delen, de dag doorspreken, het altijd alleen thuis komen, nooit meer iemand die er onvoorwaardelijk voor jou is en die met je lacht en huilt, die je een hand geeft of een steuntje in de rug, dat MIS ik ontzettend en dat gaat ook niet over. Elke keer als je weer iets voor het eerst alleen moet doen, moet je weer die drempel over en dat doet gewoon pijn.

Ondanks dat ik nog werk en vaak wat afspraak en onderneem, is de glans van het leven af en er ligt een waas van gemis over. Gewoon gelukkig ben ik niet meer geweest, er ligt altijd een schaduw over alles heen. Gemis en verdriet om mijn lief blijft, al wordt het wel minder radeloos en wanhopig als de eerste 3 maanden na zijn overlijden.

Ik wens je veel sterkte.

Dag lieve Ster56,

Ik ben het HELEMAAL MET JE EENS

Er is ook (mijn ervaring en gevoel)NIETS meer om met Vreugde ergens naar uit te kijken

Elke nieuwe dag denk ik"alweer een dag"

Met een gedachte erbij van

Weer eentje zonder jou door te moeten komen

   "DE BEZIELING IS UIT MIJN LEVEN"

en er zijn momenten dat ik het leven Verschrikkelijk HAAT

Wat je schrijft is zo Voelbaar waar  

En het verschrikkelijke is, ik kan het met heel mijn Onmacht  Niets aan veranderen

En ALTIJD,ALTIJD,  die Lege en Verlaten Plaats

Waar ik ook ben in huis      Haar Plaats is zoooooooooo Leeg

Het is een vernietigende kwellende intens bedroevende gewaarwording

En het ontneemt je zo veel energie

Het vermoeid ook lichamelijk

Ja,dat voelen en opnieuw ontdekken wie ik ben zonder Marina

(Een Heeeeeeel Ongelukkige Man)

Maar wat Ank schreef ,

Als t niet komt dan maar niet

Is nu niet van belang

Sta nog steeds stil om te voelen en te ervaren                  

En ik wil dicht bij haar blijven,ongeacht mijn (toekomst)

Wat Rien vertelde,als je niets doet gebeurt er ook niets,is waar.Ik sloot mij ook met regelmaat op thuis,om alleen met mijn eigen pijn en t gemis te zijn.Om diep in de Ziel mezelf te zien en te ervaren.Om samen met Haar ,aan de ene Zijde,en ik aan de Aardse kant,te Huilen omwille van het voor Altijd afgescheiden te zijn van elkaar,om onze Energieën in elkander te verstrengelen en elkander in dat moment van Serene Verbondenheid te troosten.

Maar na dagen van binnen blijven gaf mijn gevoel aan dat ik naar buiten moet,in de realiteit met ook mijn verdriet,verstandelijk wetende dat t leven doorgaat,en dan zit ik op terras,heel vaak alleen,en bekijk t leven dat ik vroeger met haar kende,en probeer dan maar eens Niet te voelen.Dat gaat niet.En overal zijn Triggers,en voelt in elke aanschouwing het IMMENS GROTE GEMIS VAN JE ALLERLIEFSTE NAAST JE ZIJDE

Dat doet ook zo innerlijk pijn,alleen zitten en je Liefste vanuit de Hemel(hoop ik zo echt) naar je kijkt

Soms zit ik naast een persoon met heel veel empathie    dat voelt zo als een Zegen en ben ik dankbaar 

Heel veel liefde en warme troost ,beste Ster56

en aan jullie allen

Martien Mols

 

 

Loves 1

Pagina's