Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.
afbeelding van Loes 23
Bewolkt
Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.

Moeilijk de dagen doorkomen, zeker december.

Kort samengevat, dat is lastig als er zoveel gebeurd is.

Mijn man is op 13 januari in het ziekenhuis overleden door een ziekenhuis bacterie. DE diagnose dementie (fronto temporale dementie) werd juli 2017 vastgesteld. Langzaam verloor hij zijn spraak en werd uiteindelijk helemaal afhankelijk. Het gemis is te groot om het goed te beseffen. Ik heb wel ondersteuning maar door meer omstandigheden is er geen sociaal netwerk. Ik kan me uiten in gedichten, dat is de enige manier bijna dat ik echt kan verwoorden wat ik van binnen voel. Zo laat ik het maar even, heb nu ook niet veel woorden meer.

Hartjes 5

Er zijn 13 reacties op dit bericht

Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.
afbeelding van Loes 23
Bewolkt
Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.
#1
Jacco schreef op Maandag 23 december 2019 18:58
Loes 23 schreef op Maandag 23 december 2019 14:08
acco schreef op Zondag 22 december 2019 20:51
Loes ik ben nu voor de 2e keer getrouwd maar mis mijn 1e vrouw nog elke dag. Weet dat er dagen zijn dat het heel goed gaat maar ook naar 16 jaar soms nog steeds heel pijnlijk is. Ik schreef in het begin ook heel veel gedichten en kon daar erg veel in kwijt, ik ben niet iemand die met zijn gevoelens te koop loopt en huilen helemaal niet, zo was ik opgevoed, een man huild niet, wat natuurlijk onzin is en ik snachts als niemand het zag vaak deed en het af en toe niet zag zitten zo'n pijn het doet en dus soms nog. Ik denk ook dat ik het nooit goed verwerkt heb en altijd maar weggestopt en als iemand vroeg hoe het ging ik altijd zei: prima hoor ik red mij best. Loes ik geef niet graag raad maar zou tegen je willen zeggen praat er zo veel mogelijk over en tegen zo veel mogelijk mensen, wel tegen mensen waarvan je denkt dat je ze redelijk kunt vertrouwen want dat weet je nooit zeker. Daarom wil ik je zeggen jij mag mij altijd mailen als je je verhaal eens kwijt wilt maar ik wil je zeker niets opdringen hoor. Vaak helpt het een heel klein beetje als je het van je af kunt praten. Heel veel strekte de komende periode. Groetjes Jacco

Jacco, dank je wel, je raakt mijn hart, je aanbod maar ook jou verhaal!! Ik denk dat je iemand waar je zo lang mee hebt geleefd nooit uit je hart gaat en dat er altijd momenten zijn dat je de pijn weer voelt. Verdrietig te lezen dat je door je opvoeding je verdriet nooit hebt kunnen uiten/verwerken waarschijnlijk. Het is nooit te laat!!! Ik was 21 toen mijn vader overleed, pas toen ik 34 was begon ik pas aan rouwen en ben ook bij een gestalt therapeute terecht gekomen, was niet makkelijk maar ik heb wel het verlies kunnen verwerken. Wat ook helpend kan zijn om aan je dierbare brieven te schrijven, je gevoel verwoorden, zo kan je ook na lang in verwerking komen. Ik zelf had nooit kunnen bedenken wat het me me zou doen als mijn man zou komen te overlijden, veel mensen verloren maar dit verlies is zoals men zegt, een deel van je wordt geamputeerd, woorden van de rouwverwerker waar ik 3 keer contact mee heb gehad. IK heb wel ondersteuning van verpleegkunige, dat is iets waar ik wel mijn verhaal kwijt kan. IK schrijf op FB af en toe gedichten/beperkt/ de diepe gevoelens zet ik daar niet neer en ook soms een verhaaltje. Tussendoor plaats ik ook video's of iets anders, of foto's die ik maak om het wat te relativeren. Voor jou ook sterkte en dank je voor je openheid, Lieve groet, Loes

Dank je Loes,

Je zegt het juist het voelt alsof er iets geamputeerd is. Ik sla mij erdoorheen en schrijf veel van mij af. Het is soms ook positief, ik ben een veel rijker persoon geworden, ik ben veel gevoeliger en begripvol naar anderen. Als je zoiets niet hebt meegemaakt kun je ook niet goed oordelen of begrijpen hoe een ander zich voelt en nu voel ik iets al voordat het gezegd is, je voel bv als een collega niet lekker in zijn of haar vel zit en kunt er dan zijn voor diegene of gewoon een gemeend bemoedigend woordje zeggen. Het zal altijd een open wond blijven maar met de pijn is te leven en voelt soms ook goed aan dat ze niet vergeten is en er mensen zijn die nog steeds van haar houden. Dank je voor je reactie. Groetjes Jacco

Dag jacco, mooi te lezen dat je beter aanvoelt hoe mensen zich voelen, dat ontwikkel je. Ik ben zelf hooggevoelig, kan voordeel zijn maar soms ook lastig. Naast verwerking kan ik er ook voor de ander nog zijn, zij het wat beperkter. Ik zit nog aan het 'begin' van de rit, toch probeer ik mijn leven een klein beetje vorm te geven. Schrijven, m.n. gedichten zijn helpend maar ik fotografeer ook graag en pak dat af en toe op. Ook gitaarlessen die ik blijf volgen. MIjn 'oude' contacten en nieuwe, dat gaat mondjesmaat, ik voel me vaak heel erg vermoeid maar alles gedoceerd en alles heeft tijd nodig. Zoals je schrijft, fijn dat mensen je 1ste vrouw niet vergeten zijn. Ik wil je een mooi begin van het nieuwe jaar toewensen,

Groeten Loes

Loves 1
afbeelding van Jacco
Zonnig
#2
Loes 23 schreef op Zondag 29 december 2019 17:59
Jacco schreef op Maandag 23 december 2019 18:58
Loes 23 schreef op Maandag 23 december 2019 14:08
acco schreef op Zondag 22 december 2019 20:51
Loes ik ben nu voor de 2e keer getrouwd maar mis mijn 1e vrouw nog elke dag. Weet dat er dagen zijn dat het heel goed gaat maar ook naar 16 jaar soms nog steeds heel pijnlijk is. Ik schreef in het begin ook heel veel gedichten en kon daar erg veel in kwijt, ik ben niet iemand die met zijn gevoelens te koop loopt en huilen helemaal niet, zo was ik opgevoed, een man huild niet, wat natuurlijk onzin is en ik snachts als niemand het zag vaak deed en het af en toe niet zag zitten zo'n pijn het doet en dus soms nog. Ik denk ook dat ik het nooit goed verwerkt heb en altijd maar weggestopt en als iemand vroeg hoe het ging ik altijd zei: prima hoor ik red mij best. Loes ik geef niet graag raad maar zou tegen je willen zeggen praat er zo veel mogelijk over en tegen zo veel mogelijk mensen, wel tegen mensen waarvan je denkt dat je ze redelijk kunt vertrouwen want dat weet je nooit zeker. Daarom wil ik je zeggen jij mag mij altijd mailen als je je verhaal eens kwijt wilt maar ik wil je zeker niets opdringen hoor. Vaak helpt het een heel klein beetje als je het van je af kunt praten. Heel veel strekte de komende periode. Groetjes Jacco

Jacco, dank je wel, je raakt mijn hart, je aanbod maar ook jou verhaal!! Ik denk dat je iemand waar je zo lang mee hebt geleefd nooit uit je hart gaat en dat er altijd momenten zijn dat je de pijn weer voelt. Verdrietig te lezen dat je door je opvoeding je verdriet nooit hebt kunnen uiten/verwerken waarschijnlijk. Het is nooit te laat!!! Ik was 21 toen mijn vader overleed, pas toen ik 34 was begon ik pas aan rouwen en ben ook bij een gestalt therapeute terecht gekomen, was niet makkelijk maar ik heb wel het verlies kunnen verwerken. Wat ook helpend kan zijn om aan je dierbare brieven te schrijven, je gevoel verwoorden, zo kan je ook na lang in verwerking komen. Ik zelf had nooit kunnen bedenken wat het me me zou doen als mijn man zou komen te overlijden, veel mensen verloren maar dit verlies is zoals men zegt, een deel van je wordt geamputeerd, woorden van de rouwverwerker waar ik 3 keer contact mee heb gehad. IK heb wel ondersteuning van verpleegkunige, dat is iets waar ik wel mijn verhaal kwijt kan. IK schrijf op FB af en toe gedichten/beperkt/ de diepe gevoelens zet ik daar niet neer en ook soms een verhaaltje. Tussendoor plaats ik ook video's of iets anders, of foto's die ik maak om het wat te relativeren. Voor jou ook sterkte en dank je voor je openheid, Lieve groet, Loes

Dank je Loes,

Je zegt het juist het voelt alsof er iets geamputeerd is. Ik sla mij erdoorheen en schrijf veel van mij af. Het is soms ook positief, ik ben een veel rijker persoon geworden, ik ben veel gevoeliger en begripvol naar anderen. Als je zoiets niet hebt meegemaakt kun je ook niet goed oordelen of begrijpen hoe een ander zich voelt en nu voel ik iets al voordat het gezegd is, je voel bv als een collega niet lekker in zijn of haar vel zit en kunt er dan zijn voor diegene of gewoon een gemeend bemoedigend woordje zeggen. Het zal altijd een open wond blijven maar met de pijn is te leven en voelt soms ook goed aan dat ze niet vergeten is en er mensen zijn die nog steeds van haar houden. Dank je voor je reactie. Groetjes Jacco

Dag jacco, mooi te lezen dat je beter aanvoelt hoe mensen zich voelen, dat ontwikkel je. Ik ben zelf hooggevoelig, kan voordeel zijn maar soms ook lastig. Naast verwerking kan ik er ook voor de ander nog zijn, zij het wat beperkter. Ik zit nog aan het 'begin' van de rit, toch probeer ik mijn leven een klein beetje vorm te geven. Schrijven, m.n. gedichten zijn helpend maar ik fotografeer ook graag en pak dat af en toe op. Ook gitaarlessen die ik blijf volgen. MIjn 'oude' contacten en nieuwe, dat gaat mondjesmaat, ik voel me vaak heel erg vermoeid maar alles gedoceerd en alles heeft tijd nodig. Zoals je schrijft, fijn dat mensen je 1ste vrouw niet vergeten zijn. Ik wil je een mooi begin van het nieuwe jaar toewensen,

Groeten Loes

Ja Loes na het overlijden van mijn vrouw voel ik heel veel, ik praat er nooit over omdat mensen het vreemd of angstig vinden. Ik voel het als mensen ziek zijn maar ook als er iets niet goed is op het werk b.v. of als er met iemand wat zou kunnen gebeuren en zie ik dingen en kan soms pijn wegneme. Heel veel sterkte Loes

Loves 0
Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.
afbeelding van Loes 23
Bewolkt
Loes 23 Ben vanaf januari weduwe, mijn man had dementie. Ik heb alle zorg gegeven wat in mijn vermogen lag. Vind het moeilijk de draad op te pakken.
#3
Jacco schreef op Maandag 30 december 2019 16:12
Loes 23 schreef op Zondag 29 december 2019 17:59
Jacco schreef op Maandag 23 december 2019 18:58
Loes 23 schreef op Maandag 23 december 2019 14:08
acco schreef op Zondag 22 december 2019 20:51
Loes ik ben nu voor de 2e keer getrouwd maar mis mijn 1e vrouw nog elke dag. Weet dat er dagen zijn dat het heel goed gaat maar ook naar 16 jaar soms nog steeds heel pijnlijk is. Ik schreef in het begin ook heel veel gedichten en kon daar erg veel in kwijt, ik ben niet iemand die met zijn gevoelens te koop loopt en huilen helemaal niet, zo was ik opgevoed, een man huild niet, wat natuurlijk onzin is en ik snachts als niemand het zag vaak deed en het af en toe niet zag zitten zo'n pijn het doet en dus soms nog. Ik denk ook dat ik het nooit goed verwerkt heb en altijd maar weggestopt en als iemand vroeg hoe het ging ik altijd zei: prima hoor ik red mij best. Loes ik geef niet graag raad maar zou tegen je willen zeggen praat er zo veel mogelijk over en tegen zo veel mogelijk mensen, wel tegen mensen waarvan je denkt dat je ze redelijk kunt vertrouwen want dat weet je nooit zeker. Daarom wil ik je zeggen jij mag mij altijd mailen als je je verhaal eens kwijt wilt maar ik wil je zeker niets opdringen hoor. Vaak helpt het een heel klein beetje als je het van je af kunt praten. Heel veel strekte de komende periode. Groetjes Jacco

Jacco, dank je wel, je raakt mijn hart, je aanbod maar ook jou verhaal!! Ik denk dat je iemand waar je zo lang mee hebt geleefd nooit uit je hart gaat en dat er altijd momenten zijn dat je de pijn weer voelt. Verdrietig te lezen dat je door je opvoeding je verdriet nooit hebt kunnen uiten/verwerken waarschijnlijk. Het is nooit te laat!!! Ik was 21 toen mijn vader overleed, pas toen ik 34 was begon ik pas aan rouwen en ben ook bij een gestalt therapeute terecht gekomen, was niet makkelijk maar ik heb wel het verlies kunnen verwerken. Wat ook helpend kan zijn om aan je dierbare brieven te schrijven, je gevoel verwoorden, zo kan je ook na lang in verwerking komen. Ik zelf had nooit kunnen bedenken wat het me me zou doen als mijn man zou komen te overlijden, veel mensen verloren maar dit verlies is zoals men zegt, een deel van je wordt geamputeerd, woorden van de rouwverwerker waar ik 3 keer contact mee heb gehad. IK heb wel ondersteuning van verpleegkunige, dat is iets waar ik wel mijn verhaal kwijt kan. IK schrijf op FB af en toe gedichten/beperkt/ de diepe gevoelens zet ik daar niet neer en ook soms een verhaaltje. Tussendoor plaats ik ook video's of iets anders, of foto's die ik maak om het wat te relativeren. Voor jou ook sterkte en dank je voor je openheid, Lieve groet, Loes

Dank je Loes,

Je zegt het juist het voelt alsof er iets geamputeerd is. Ik sla mij erdoorheen en schrijf veel van mij af. Het is soms ook positief, ik ben een veel rijker persoon geworden, ik ben veel gevoeliger en begripvol naar anderen. Als je zoiets niet hebt meegemaakt kun je ook niet goed oordelen of begrijpen hoe een ander zich voelt en nu voel ik iets al voordat het gezegd is, je voel bv als een collega niet lekker in zijn of haar vel zit en kunt er dan zijn voor diegene of gewoon een gemeend bemoedigend woordje zeggen. Het zal altijd een open wond blijven maar met de pijn is te leven en voelt soms ook goed aan dat ze niet vergeten is en er mensen zijn die nog steeds van haar houden. Dank je voor je reactie. Groetjes Jacco

Dag jacco, mooi te lezen dat je beter aanvoelt hoe mensen zich voelen, dat ontwikkel je. Ik ben zelf hooggevoelig, kan voordeel zijn maar soms ook lastig. Naast verwerking kan ik er ook voor de ander nog zijn, zij het wat beperkter. Ik zit nog aan het 'begin' van de rit, toch probeer ik mijn leven een klein beetje vorm te geven. Schrijven, m.n. gedichten zijn helpend maar ik fotografeer ook graag en pak dat af en toe op. Ook gitaarlessen die ik blijf volgen. MIjn 'oude' contacten en nieuwe, dat gaat mondjesmaat, ik voel me vaak heel erg vermoeid maar alles gedoceerd en alles heeft tijd nodig. Zoals je schrijft, fijn dat mensen je 1ste vrouw niet vergeten zijn. Ik wil je een mooi begin van het nieuwe jaar toewensen,

Groeten Loes

Ja Loes na het overlijden van mijn vrouw voel ik heel veel, ik praat er nooit over omdat mensen het vreemd of angstig vinden. Ik voel het als mensen ziek zijn maar ook als er iets niet goed is op het werk b.v. of als er met iemand wat zou kunnen gebeuren en zie ik dingen en kan soms pijn wegneme. Heel veel sterkte Loes

Misschien ben je ook sensitief en kreg het meer ruimte of werd je je er bewuster van. Ik heb, denk 10 jaar terug een boekje gelezen over HSP (hooggevoeligheid) toen ging er een deur van herkenning open. Ik heb dat boekje in een therapiegroepje laten zien en een man vroeg of hij het mocht lezen, dat was voor hen een eye-opener. Wat ik van je lees is niet vreemd of eng, voor sommige in de buitenwereld soms wel. Helderziendheid, genezen via handen en zo veel meer. Ik ben bij een groep terecht gekomen, een spiritueel centrum. Er werd me aangeraden om me op te geven voor de cursus intuïtieve ontwikkeling. Daar maakte ik kennis met veel mensen die 'dat' hadden wat ik toen niet begreep en leerde dat het heel gewoon is. Zo bleek ik ook helderziende en horende, voelende en helende gaven te hebben. Dit is wel zeker 20 jaar terug, ik doe er niets mee meer maar het is iets wat je hebt en dingen zien, aanvoelen blijven.

Ik heb wel gemerkt dat er mensen zijn die het 'eng' vinden, dus wat terughoudendheid heb ik toegepast, misschien heb je iets aan mijn verhaal en kan je eens rondkijken om makkelijker om te leren gaan met jou gave, het is slechts een idee natuurlijk.  Wens je een goede jaarwisseling toe en dan je voor het reageren Jacco

Loves 0

Pagina's