afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt

Moe van het verdriet

Nu 7 weken geleden, ik tel nog steeds in weken. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn allerliefste man denk, geen dag zonder die nare pijn! Van s'morgens vroeg tot laat, het blijft continu aanwezig, wel kan ik op deze pijn lopen, boodschappen doen, hond uitlaten, koffievisite, koken, de was doen, paar uurtjes werken etc.....

Het is heel vermoeiend! Ik blijf hopen dat de pijn minder wordt, anders hoeft het voor mij echt niet meer! Ik probeer vol te houden, echt waar, ook voor mijn meiden!

Herkennen jullie dit?

Liefs Anita

Hartjes 3

Er zijn 11 reacties op dit bericht

#1
Alissa1 schreef op Zaterdag 11 januari 2020 15:59
Josephina01 schreef op Zaterdag 11 januari 2020 13:23
Hallo Anita,

Heel herkenbaar voor mij. Ik maak het nu voor de 2e keer mee. De 1e keer is 18,5 jaar geleden. Het heeft heel lang geduurd, maar het slijt  zeker, zei het heel langzaam. Maar ook ik denk nu nog iedere dag aan hem als is het dan al zo lang geleden. De eerste jaren kon ik alleen nog maar aan hem denken met verdriet. Aan het ziekbed dat hij had gehad. Later kon ik ook met plezier aan hem denken. Aan alle fijne dingen die we samen hadden gehad. Het verdriet is milder geworden, maar mijn leven is nooit meer geworden als voor zijn dood. Zelfs niet toen ik een nieuwe relatie kreeg met een weduwnaar die 3 jaar langer in de rouw zat dan ik. Hij begreep mij volkomen. Ik sprak hem soms aan met de naam van mijn overleden man, daar schrok ik dan van. Toch begreep hij dat. We hebben elkaar goed kunnen steunen. "Samen met zijn vieren" zijn wij verder gegaan. We spraken met regelmaat over onze dierbaren die we kwijt waren geraakt.

Nu is ook hij overleden, plotseling door een hartstilstand en nu maak ik het weer mee. Ik heb nu het gevoel dat ik er nooit meer overheen kom. Toch weet ik uit ervaring dat er weer een tijd komt die beter is. Dat ik weer zal lachen en mijn weg weer zal vinden. Ik hoop Anita, dat jij ook weer kunt "genieten". Jij moet verder. Het gaat met ups en downs. 3 stappen naar voren en 2 weer terug. De tijd zal het leren. Zoveel mogelijk die dingen blijven doen die je voorheen deed, zei het dat je die wel alleen moet doen nu. Of nieuwe dingen gaan doen. In ieder geval bezig blijven. En als er een dag (of dagen) tussen zit waarop dat niet lukt, je er aan overgeven. Dan maar een dag uithuilen. Huilen lucht mij meestal op. Maar soms word ik er ook doodmoe van. Mij hielp het destijds om erover te schrijven. Mijn verdriet te delen met lotgenoten.

Josephina

Lieve Josephina, dank je wel voor jou lieve woorden! En jij hebt deze onmenselijke gevoelens al 2 x meegemaakt! Geen woorden voor!!

Wat word je dan als mens op de proef gesteld, een mens kan eigenlijk meer dan dat wij voor ogen hadden, overleven met intens verdriet. Sterke vrouw ben jij, haal ik uit je verhaal......

Ik ga ook verder met de prachtige herinneringen van mijn allerliefste man en vader van onze 2 meiden!

Het ga je goed en heel veel sterkte❤️
Liefs Anita

Bedankt voor je reactie.

Loves 0

Pagina's