afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt

Moe van het verdriet

Nu 7 weken geleden, ik tel nog steeds in weken. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn allerliefste man denk, geen dag zonder die nare pijn! Van s'morgens vroeg tot laat, het blijft continu aanwezig, wel kan ik op deze pijn lopen, boodschappen doen, hond uitlaten, koffievisite, koken, de was doen, paar uurtjes werken etc.....

Het is heel vermoeiend! Ik blijf hopen dat de pijn minder wordt, anders hoeft het voor mij echt niet meer! Ik probeer vol te houden, echt waar, ook voor mijn meiden!

Herkennen jullie dit?

Liefs Anita

Hartjes 3

Er zijn 11 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Hallo Alissa1,

Ja,

Ik herken deze pijn zeker.

Het is Zielepijn en Hartspijn.

Pijn om de geliefde die alles voor jou was,en die nu alleen nog maar is in jouw gedachte;en daardoor ook in jouw gevoelens van Emotie's van allerlei aard

Die pijn is er,en die moet je er laten zijn.T is een uiting en antwoord op t niet meer kunnen delen van die liefde .T is niet meer aards tastbaar.

Je kunt Zielepijn en Hartspijn niet dirigeren.Dan zou je dat ook gedaan moeten hebben toen je verliefd werd op je overleden allerliefste.

Maar als je verliefd wordt leidt die liefde jullie ook,en zeg je soms,ik weet niet wat me overkomt.

Zo is dat met afgescheiden zijn van die liefde ook.Jouw diepste innerlijke huilt en weent.Lijdt pijn,en zoekt in haar verscheurdheid naar begrip en mededogen.Van jou vraagt ze dat.En ook van erkenning en medevoelen.Dus draai je niet weg van haar pijn en van een tot verdrinken dreigende Ziel,die dan alleen aan haar lot wordt overgelaten.

Wees er voor jouw ZIEL

Neem haar aan je hand mee door t diepe dal van pijn en verlatenheid van haar liefde die zij onophoudelijk gaf.

De pijn

Die wordt draaglijker,doordat jij in de loop van de tijd sterker wordt,maar let wel op,

Het Gemis wordt intenser en belevender

En daardoor ontstaat ook pijn.

Mijn liefste Marina stierf op 25 Juni 2016

Ik mis haar verschrikkelijk en voel mijn Zielepijn,in mijn gedachte is zij contstant,haar niet meer te kunnen aanraken is een dagelijkse kwelling.

We blijven achter in een niet te beantwoorden Onmacht

Liefde in verbondenheid met jouw overleden geliefde

 

Martien Mols

Loves 0
afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#2
Martien schreef op Zondag 24 november 2019 18:56
Hallo Alissa1,

Ja,

Ik herken deze pijn zeker.

Het is Zielepijn en Hartspijn.

Pijn om de geliefde die alles voor jou was,en die nu alleen nog maar is in jouw gedachte;en daardoor ook in jouw gevoelens van Emotie's van allerlei aard

Die pijn is er,en die moet je er laten zijn.T is een uiting en antwoord op t niet meer kunnen delen van die liefde .T is niet meer aards tastbaar.

Je kunt Zielepijn en Hartspijn niet dirigeren.Dan zou je dat ook gedaan moeten hebben toen je verliefd werd op je overleden allerliefste.

Maar als je verliefd wordt leidt die liefde jullie ook,en zeg je soms,ik weet niet wat me overkomt.

Zo is dat met afgescheiden zijn van die liefde ook.Jouw diepste innerlijke huilt en weent.Lijdt pijn,en zoekt in haar verscheurdheid naar begrip en mededogen.Van jou vraagt ze dat.En ook van erkenning en medevoelen.Dus draai je niet weg van haar pijn en van een tot verdrinken dreigende Ziel,die dan alleen aan haar lot wordt overgelaten.

Wees er voor jouw ZIEL

Neem haar aan je hand mee door t diepe dal van pijn en verlatenheid van haar liefde die zij onophoudelijk gaf.

De pijn

Die wordt draaglijker,doordat jij in de loop van de tijd sterker wordt,maar let wel op,

Het Gemis wordt intenser en belevender

En daardoor ontstaat ook pijn.

Mijn liefste Marina stierf op 25 Juni 2016

Ik mis haar verschrikkelijk en voel mijn Zielepijn,in mijn gedachte is zij contstant,haar niet meer te kunnen aanraken is een dagelijkse kwelling.

We blijven achter in een niet te beantwoorden Onmacht

Liefde in verbondenheid met jouw overleden geliefde

 

Martien Mols

Hallo Martien, dank je wel voor je mooie woorden, het geeft zoveel steun als iemand begrijpt wat ik voel. Het klopt gewoon wat je zegt, dank je wel hiervoor!

Liefs Anita

Loves 0
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#3

Lieve Anita, ...

JA !..."Heel, Herkenbaar !!"

Helaas,..hoort het bij het rouwen, om een Geliefde,...

Je gedachten blijven, bijna continue,..teruggaan naar hoe het was samen..

Het is als stilstaan in de tijd,...bij de tijd,..die was,...en niet bij wat nu is...,.

en dat is heel normaal.

Je bent aan het verwerken,...wat heel heel moeilijk te verwerken is...

laat staan, te kunnen accepteren...

en dat doet vreselijk veel pijn...

voor je gevoel, kom je geen stap vooruit...

Als een naald,..die steeds terug gaat, in dezelfde groef,..van een lp....

heb je het nodig,..om nu,..steeds terug te komen bij dezelfde,..pijnlijke gedachten...

Gelukkig,.. is er meer,..meer dan je gedachten alleen....

meer ook, dan je nu ervaard....

Rust, komt terug., met de tijd ..!...Daarvoor hoef je alleen , vertrouwen te houden,..

Alleen , ontkom je helaas niet aan de gemene  Storm van Rouw...

Het is de Storm van Gedachten, in je hoofd,.....

Je Gedachten zijn bezig, met een logica te vinden,...terwijl de logica,...

niet vindbaar is....

dat maakt angstig,..en geeft een diep leeg gevoel...

toch is er een proces bezig,...van, zeg, ...opnieuw.,..."orde" .scheppen, in de chaos..

Dat ordenen,..dat gebeurd,.......al is het een lang proces .

probeer maar, nergens tegen te vechten,...en neem ieder moment, precies zoals hij komt..

We hebben in het leven geleerd, overal , voor en tegen te moeten vechten, als het moeilijk word..

De dood,..kun je niet , maar, hoef je ook niet, tegen te vechten,...

niet vechten, is de weg. van de minste weerstand.....

Wat mij persoonlijk hielp is,..om iedere dag,..te proberen, mijn focus te houden , bij het nu..

wat zich nu, afspeelt,..en daar je gedachten bij te (leren)houden.

ik nam iedere dag een B complex, in combinatie met visoliecapsules en extra magnesium..

die combinatie maakt rustiger...

Valeriaan en citroenmellise,..werken ook ontspannend...

Ga veel naar buiten toe,..en wandel,...komen nare gedachten op..?  ga dan bv voetstappen tellen...

van 1 tm 10 en herhaal dit,..zonder je focus te verliezen...

Blijf praten,..schrijf op wat je bezig houd,..en uit jezelf...

Schreeuw het een keer van je af...sport het van je af,..boks het eruit (op een kussen bv ) creeer iets moois...

maar ,..geef "uiting" aan jouw verdriet....!

Wees maar mild, en lief, voor en naar Jezelf  !.....maak jezelf geen verwijten...

De Dood is niemands schuld,..Er valt niks aan te begrijpen,..maar, verbind ons allemaal .

Je hoeft alleen,. vertrouwen te houden,...dat je met de tijd,...het verlies zal leren dragen...

want,..echt waar,..dat gebeurd,..Lieve Anita...

Je gaat nu, door een lange, pijnlijke Herfst,..een pikzwarte Winter,...maar,..

De Lente,..en de Zon van De Zomer,...komen uiteindelijk ook weer terug...

Houd Moed !!...

*Veel Liefs, 

van,..

Fade Out,..........

 

 

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 0
afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#4
Fade Out schreef op Zondag 24 november 2019 19:59
Lieve Anita, ...

JA !..."Heel, Herkenbaar !!"

Helaas,..hoort het bij het rouwen, om een Geliefde,...

Je gedachten blijven, bijna continue,..teruggaan naar hoe het was samen..

Het is als stilstaan in de tijd,...bij de tijd,..die was,...en niet bij wat nu is...,.

en dat is heel normaal.

Je bent aan het verwerken,...wat heel heel moeilijk te verwerken is...

laat staan, te kunnen accepteren...

en dat doet vreselijk veel pijn...

voor je gevoel, kom je geen stap vooruit...

Als een naald,..die steeds terug gaat, in dezelfde groef,..van een lp....

heb je het nodig,..om nu,..steeds terug te komen bij dezelfde,..pijnlijke gedachten...

Gelukkig,.. is er meer,..meer dan je gedachten alleen....

meer ook, dan je nu ervaard....

Rust, komt terug., met de tijd ..!...Daarvoor hoef je alleen , vertrouwen te houden,..

Alleen , ontkom je helaas niet aan de gemene  Storm van Rouw...

Het is de Storm van Gedachten, in je hoofd,.....

Je Gedachten zijn bezig, met een logica te vinden,...terwijl de logica,...

niet vindbaar is....

dat maakt angstig,..en geeft een diep leeg gevoel...

toch is er een proces bezig,...van, zeg, ...opnieuw.,..."orde" .scheppen, in de chaos..

Dat ordenen,..dat gebeurd,.......al is het een lang proces .

probeer maar, nergens tegen te vechten,...en neem ieder moment, precies zoals hij komt..

We hebben in het leven geleerd, overal , voor en tegen te moeten vechten, als het moeilijk word..

De dood,..kun je niet , maar, hoef je ook niet, tegen te vechten,...

niet vechten, is de weg. van de minste weerstand.....

Wat mij persoonlijk hielp is,..om iedere dag,..te proberen, mijn focus te houden , bij het nu..

wat zich nu, afspeelt,..en daar je gedachten bij te (leren)houden.

ik nam iedere dag een B complex, in combinatie met visoliecapsules en extra magnesium..

die combinatie maakt rustiger...

Valeriaan en citroenmellise,..werken ook ontspannend...

Ga veel naar buiten toe,..en wandel,...komen nare gedachten op..?  ga dan bv voetstappen tellen...

van 1 tm 10 en herhaal dit,..zonder je focus te verliezen...

Blijf praten,..schrijf op wat je bezig houd,..en uit jezelf...

Schreeuw het een keer van je af...sport het van je af,..boks het eruit (op een kussen bv ) creeer iets moois...

maar ,..geef "uiting" aan jouw verdriet....!

Wees maar mild, en lief, voor en naar Jezelf  !.....maak jezelf geen verwijten...

De Dood is niemands schuld,..Er valt niks aan te begrijpen,..maar, verbind ons allemaal .

Je hoeft alleen,. vertrouwen te houden,...dat je met de tijd,...het verlies zal leren dragen...

want,..echt waar,..dat gebeurd,..Lieve Anita...

Je gaat nu, door een lange, pijnlijke Herfst,..een pikzwarte Winter,...maar,..

De Lente,..en de Zon van De Zomer,...komen uiteindelijk ook weer terug...

Houd Moed !!...

*Veel Liefs, 

van,..

Fade Out,..........

 

 

 

 

 

...

Hallo Fade Out, wederom prachtig verwoord! 
Wandelen met de hond werkt helend, goede tip om stappen te tellen! Het is werkelijk slopend! 
Ik werk weer 2 x 2 uurtjes , afleiding!

Ga veel de deur uit, mezelf dwingen en ik heb het mijn man beloofd!

Lieve Fade Out, dank je wel;)

Liefs Anita

Loves 0
#5

Lieve Anita,

Volhouden! Ik kan moeilijk zeggen dat het na maanden echt beter gaat, hij zit in iedere minuut van m'n dag maar ik wil ook niet opgeven. De eerste weken heb ik in dagen gerekend en soms alleen gedacht dat ik de ochtend door moest komen, soms een uur. Voor mij stond vanaf het begin als een paal boven water dat ik niet op zou geven, hij verdient een vrouw die dat niet doet. Alle lieverds om me heen ook niet. Eigenlijk doe ik het nu alleen voor anderen, niet voor mezelf maar ik denk dat er een dag komt dat ik het ook voor mezelf doe. Daar ben ik echt nog lang niet maar ik houd me vast aan het idee dat die dag komt :-). Tot die tijd ademhalen, werken en niet teveel denken aan morgen.

Zorg een beetje goed voor jezelf,

Caro XX

Loves 0
afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#6
caro1965 schreef op Dinsdag 26 november 2019 09:24
Lieve Anita,
Volhouden! Ik kan moeilijk zeggen dat het na maanden echt beter gaat, hij zit in iedere minuut van m'n dag maar ik wil ook niet opgeven. De eerste weken heb ik in dagen gerekend en soms alleen gedacht dat ik de ochtend door moest komen, soms een uur. Voor mij stond vanaf het begin als een paal boven water dat ik niet op zou geven, hij verdient een vrouw die dat niet doet. Alle lieverds om me heen ook niet. Eigenlijk doe ik het nu alleen voor anderen, niet voor mezelf maar ik denk dat er een dag komt dat ik het ook voor mezelf doe. Daar ben ik echt nog lang niet maar ik houd me vast aan het idee dat die dag komt :-). Tot die tijd ademhalen, werken en niet teveel denken aan morgen.

Zorg een beetje goed voor jezelf,

Caro XX

Dank je wel Caro! Voor je steun! Zo fijn dat er herkenning is, ja ik zal voor mezelf zorgen, jij ook☺️
Veel liefs Anita

Loves 1
#7
Alissa1 schreef op Dinsdag 26 november 2019 18:29
caro1965 schreef op Dinsdag 26 november 2019 09:24
Lieve Anita,
Volhouden! Ik kan moeilijk zeggen dat het na maanden echt beter gaat, hij zit in iedere minuut van m'n dag maar ik wil ook niet opgeven. De eerste weken heb ik in dagen gerekend en soms alleen gedacht dat ik de ochtend door moest komen, soms een uur. Voor mij stond vanaf het begin als een paal boven water dat ik niet op zou geven, hij verdient een vrouw die dat niet doet. Alle lieverds om me heen ook niet. Eigenlijk doe ik het nu alleen voor anderen, niet voor mezelf maar ik denk dat er een dag komt dat ik het ook voor mezelf doe. Daar ben ik echt nog lang niet maar ik houd me vast aan het idee dat die dag komt :-). Tot die tijd ademhalen, werken en niet teveel denken aan morgen.

Zorg een beetje goed voor jezelf,

Caro XX

Dank je wel Caro! Voor je steun! Zo fijn dat er herkenning is, ja ik zal voor mezelf zorgen, jij ook☺️
Veel liefs Anita

Maar natuurlijk :) denk dat je soms elkaar maar een beetje overeind moet houden in een wereld die echt gewoon doordraait ook zonder je lief. 

Caro

Loves 1
afbeelding van marcel1978
Licht bewolkt
#8

Hoi anita

 

Ik Reageer even in privé bericht.

Het is voor mij nu 17 jaar terug mijn vriendin is was pas 25 toen ze verongelukte ik was 23 jaar.

Ik weet wat je voelt althans ik denk dat ik het weet want geen mens is gelijk. 

Ik denk nog vaak aan haar en mis haar nog vaak. 

De pijn wordt minder ook al voel je dat nu niet en geloof je me niet.

Soms tel je minuten straks worden het uren en dan dagen.

En er komt straks weer een moment dat er een glimlach komt een kleintje voel je dan niet schuldig.. Heel langzaam komt het terug. 

 

Groetjes marcel

marcelvisscher197878@gmail.com

Loves 0
#9

Hallo Anita,

Heel herkenbaar voor mij. Ik maak het nu voor de 2e keer mee. De 1e keer is 18,5 jaar geleden. Het heeft heel lang geduurd, maar het slijt  zeker, zei het heel langzaam. Maar ook ik denk nu nog iedere dag aan hem als is het dan al zo lang geleden. De eerste jaren kon ik alleen nog maar aan hem denken met verdriet. Aan het ziekbed dat hij had gehad. Later kon ik ook met plezier aan hem denken. Aan alle fijne dingen die we samen hadden gehad. Het verdriet is milder geworden, maar mijn leven is nooit meer geworden als voor zijn dood. Zelfs niet toen ik een nieuwe relatie kreeg met een weduwnaar die 3 jaar langer in de rouw zat dan ik. Hij begreep mij volkomen. Ik sprak hem soms aan met de naam van mijn overleden man, daar schrok ik dan van. Toch begreep hij dat. We hebben elkaar goed kunnen steunen. "Samen met zijn vieren" zijn wij verder gegaan. We spraken met regelmaat over onze dierbaren die we kwijt waren geraakt.

Nu is ook hij overleden, plotseling door een hartstilstand en nu maak ik het weer mee. Ik heb nu het gevoel dat ik er nooit meer overheen kom. Toch weet ik uit ervaring dat er weer een tijd komt die beter is. Dat ik weer zal lachen en mijn weg weer zal vinden. Ik hoop Anita, dat jij ook weer kunt "genieten". Jij moet verder. Het gaat met ups en downs. 3 stappen naar voren en 2 weer terug. De tijd zal het leren. Zoveel mogelijk die dingen blijven doen die je voorheen deed, zei het dat je die wel alleen moet doen nu. Of nieuwe dingen gaan doen. In ieder geval bezig blijven. En als er een dag (of dagen) tussen zit waarop dat niet lukt, je er aan overgeven. Dan maar een dag uithuilen. Huilen lucht mij meestal op. Maar soms word ik er ook doodmoe van. Mij hielp het destijds om erover te schrijven. Mijn verdriet te delen met lotgenoten.

Josephina

Loves 0
afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#10
Josephina01 schreef op Zaterdag 11 januari 2020 13:23
Hallo Anita,

Heel herkenbaar voor mij. Ik maak het nu voor de 2e keer mee. De 1e keer is 18,5 jaar geleden. Het heeft heel lang geduurd, maar het slijt  zeker, zei het heel langzaam. Maar ook ik denk nu nog iedere dag aan hem als is het dan al zo lang geleden. De eerste jaren kon ik alleen nog maar aan hem denken met verdriet. Aan het ziekbed dat hij had gehad. Later kon ik ook met plezier aan hem denken. Aan alle fijne dingen die we samen hadden gehad. Het verdriet is milder geworden, maar mijn leven is nooit meer geworden als voor zijn dood. Zelfs niet toen ik een nieuwe relatie kreeg met een weduwnaar die 3 jaar langer in de rouw zat dan ik. Hij begreep mij volkomen. Ik sprak hem soms aan met de naam van mijn overleden man, daar schrok ik dan van. Toch begreep hij dat. We hebben elkaar goed kunnen steunen. "Samen met zijn vieren" zijn wij verder gegaan. We spraken met regelmaat over onze dierbaren die we kwijt waren geraakt.

Nu is ook hij overleden, plotseling door een hartstilstand en nu maak ik het weer mee. Ik heb nu het gevoel dat ik er nooit meer overheen kom. Toch weet ik uit ervaring dat er weer een tijd komt die beter is. Dat ik weer zal lachen en mijn weg weer zal vinden. Ik hoop Anita, dat jij ook weer kunt "genieten". Jij moet verder. Het gaat met ups en downs. 3 stappen naar voren en 2 weer terug. De tijd zal het leren. Zoveel mogelijk die dingen blijven doen die je voorheen deed, zei het dat je die wel alleen moet doen nu. Of nieuwe dingen gaan doen. In ieder geval bezig blijven. En als er een dag (of dagen) tussen zit waarop dat niet lukt, je er aan overgeven. Dan maar een dag uithuilen. Huilen lucht mij meestal op. Maar soms word ik er ook doodmoe van. Mij hielp het destijds om erover te schrijven. Mijn verdriet te delen met lotgenoten.

Josephina

Lieve Josephina, dank je wel voor jou lieve woorden! En jij hebt deze onmenselijke gevoelens al 2 x meegemaakt! Geen woorden voor!!

Wat word je dan als mens op de proef gesteld, een mens kan eigenlijk meer dan dat wij voor ogen hadden, overleven met intens verdriet. Sterke vrouw ben jij, haal ik uit je verhaal......

Ik ga ook verder met de prachtige herinneringen van mijn allerliefste man en vader van onze 2 meiden!

Het ga je goed en heel veel sterkte❤️
Liefs Anita

Loves 0

Pagina's