MisjeAard

Ik heb mijn man 16 december 2015 op 56 jarige leeftijd verloren. We hebben samen een zwaar leven gehad. Zware epileptische aanvallen. Hersenoperaties, andere herseningrepen, behandelingen en toen werd zijn 4de hersenbloeding hem fataal. Hij was al 24 jaar in de WAO. En we waren dag en nacht samen. Ik mis hem ontzettend... Het slijt niet, maar het gemis en verdriet wordt alleen maar erger.  De eenzaamheid is vreselijk. En familie en andere mensen die zeggen: het is nu al een tijd geleden, dus moet je het maar een plek geven. Ze beseffen niet wat ze zeggen. Want ik weet niet hoe ik het een plek moet geven. Ik mis mijn grote liefde zo... Knuffel voor allemaal.

Hartjes 2

Er zijn 9 reacties op dit bericht

erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
afbeelding van erika boots
Bewolkt
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
#1

sterkte annelies

en tijd       is niet van belang; gemis is en blijft

mijn man stierf 15 sept 2015

en kmis hem nog elke minuut

dus        laat mensen maar praten

 sterkte                         erika

Loves 0
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#2

Hallo Annelies ,

mijn man is februari 2016 overleden ,

het gemis is het ergste niet meer je verhaal kwijt te kunnen ,

na 49 jaar getrouwd te zijn geweest ,

ik wens je sterkte en kracht .

gr Corrie.

Loves 0
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#3

Ik wens je heel veel sterkte toe, Annelies.

Ik vrees dat het gemis altijd zal blijven, hoeveel tijd er ook verstrijkt.
Mijn grootmoeder verloor haar man in 1985 en de jaren erna is ze hem altijd vreselijk blijven missen. Toen ze in 1995 zelf kwam te overlijden, zei mijn moeder dat ze is gestorven aan een gebroken hart.

Ik ben het met je eens dat mensen die zeggen dat je het na een tijd een plekje moet geven, niet weten waar ze het over hebben.
Mijn vriend is nu bijna 5 maanden geleden overleden en zelfs nu hoor ik al dat ik door moet gaan met mijn leven en het allemaal een plekje moet gaan geven.
Ten eerste bepaal ik zelf hoe en wat ik doe met mijn leven en ten tweede kunnen die mensen niet in mijn hoofd en hart kijken. Ook hebben die mensen zijn laatste weken van zijn leven niet zo intens meegemaakt als ik, waarbij ik dag en nacht voor hem klaar stond omdat hij zelf amper meer iets kon.

Ik weet dat het heel moeilijk is, maar; laat die mensen maar praten en probeer je er voor af te sluiten. Ik probeer dat ook zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Nogmaals heel veel sterkte toegewenst.

 

Loves 0
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
afbeelding van rienmuije
Bewolkt
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
#4

Anneliestest.......Dit thema komt herhaaldelijk aan de orde .....En we voelen allemaal die bemoeienis het is onwetendheid en gebrek aan inlevings gevoel.......ik heb het op dicht gezet....en wens je sterkte               Rien Muije......

ROUW...
Van rouwgevoel kom je niet meer af
Want je draagt het mee tot in je graf
Want de liefde zal ook nooit over gaan
Maar daarvoor komt rouw in je bestaan
Heel vaak zal men je raad gaan geven
Maar hebben geen inzicht in jou leven
Men weet dan meestal weinig van jou
Zo groot de liefde zo groot is de rouw
Want je komt van rouwgevoel nooit af
Het vervolg van liefde voelt als een straf

Loves 0
#5
corrieromeyn schreef op Vrijdag 12 januari 2018 15:02
Hallo Annelies ,

mijn man is februari 2016 overleden ,

het gemis is het ergste niet meer je verhaal kwijt te kunnen ,

na 49 jaar getrouwd te zijn geweest ,

ik wens je sterkte en kracht .

gr Corrie.

Hallo Corrie,

Ja het gemis en niets meer samen kunnen delen, dat is vreselijk. En de eenzaamheid, omdat mensen om je heen het niet begrijpen. Maar hier merk ik dat ik dus niet gek ben. Maar alle mensen hetzelfde voelen. Ja na 49 jaar huwelijk, dat is vreselijk. Wij waren 33 jaar getrouwd. Dank je wel voor je bericht! Ik wens jou ook heel veel sterkte en kracht toe.

Groetjes Annelies

Loves 0
Henk49 weduwnaar sinds 09/2016 en 09/2000
afbeelding van Henk49
Henk49 weduwnaar sinds 09/2016 en 09/2000
#6

Dag Annelies,

Zo herkenbaar; ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Heb ik ook twee keer meegemaakt; 2.5 jaar met mijn eerste vrouw en later 2.5 jaar met mijn tweede vrouw.  En die ervaringen komen erbij naast de ervaringen van afscheid nemen en overlijden en anderen dan maar denken dat je er wel weer "overheen" bent.

Stoer om je ervaringen hier te delen; wij begrijpen wat je voelt.

Sterkte gewenst,

In universele liefde,

Henk.

Loves 0
marja 1 weduwe
afbeelding van marja 1
Licht bewolkt
marja 1 weduwe
#7

Zekers het gemis blijft,ik had dan geen ziekte met mijn man maar zo plots uit het leven gerukt hij was 57 jaar. Dit was in 2016 maar het gemis is er elke dag,de lege stoel aan tafel,de lege bank,het lege bed.

Loves 2
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#8

Hallo Annelies,

Natuurlijk mis je hem ontzettend en begeleiden gemis en verdriet je 24/7, dat is heel normaal en voor rouwen staat geen tijd, ook al heb ik vaak het idee dat de buitenwereld meent dat de houdbaarheid van rouw hooguit een half jaar mag zijn, dan moet je "het een plaatsje hebben gegeven" en "doorgaan met je leven" heel gemakkelijk gezegd, als je het zelf nog niet hebt meegemaakt. Je weet niet waar je het moet zoeken en alle zekerheden in het leven vallen plotseling weg. Nooit meer samen praten, overleggen, delen. SAMEN is niet meer en dat moet langzaam tot je doordringen en dan moet je er nog mee leren dealen. Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn en daarvoor in de plaats komt Heimwee naar hoe het was.

Laat ze maar praten Annelies, jij moet doen wat voor jou goed voelt en we hopen dat het gaandeweg lichter wordt.

Sterkte

Loves 1
Licht bewolkt
#9
misjeAard schreef op Zaterdag 13 januari 2018 08:14
corrieromeyn schreef op Vrijdag 12 januari 2018 15:02
Hallo Annelies ,

mijn man is februari 2016 overleden ,

het gemis is het ergste niet meer je verhaal kwijt te kunnen ,

na 49 jaar getrouwd te zijn geweest ,

ik wens je sterkte en kracht .

gr Corrie.

Hallo Corrie,

Ja het gemis en niets meer samen kunnen delen, dat is vreselijk. En de eenzaamheid, omdat mensen om je heen het niet begrijpen. Maar hier merk ik dat ik dus niet gek ben. Maar alle mensen hetzelfde voelen. Ja na 49 jaar huwelijk, dat is vreselijk. Wij waren 33 jaar getrouwd. Dank je wel voor je bericht! Ik wens jou ook heel veel sterkte en kracht toe.

Groetjes Annelies

Die vreselijke eenzaamheid..dat voelen alleen mensen die een dierbare hebben verloren..zo ook ik. na 50 jaar getrouwd te zijn komt er een abrupt einde aan ..mijn eerste vriendje was hij.. stekende pijn op je ziel voelen .keer op keer als je aan hem denkt..een ieder zal dat kennen..je staat niet alleen .al is dat een schrale troost...

Sterkte ook voor jou 

Lenie

Loves 0