mijn rouw

Op 7 maart 2013 overleed mijn echtgenoot. Hij was 56 jaar, ik 52. Ongeveer een half jaar daarvoor hadden we - van een onverschillige arts in 't OLVG - gehoord dat hij maagkanker had en dat er voor hem geen curatieve behandelmogelijkheden waren.

Hij was mijn grote liefde. We waren bijna 30 jaar samen. Hoe zeer ik van hem hield, houdt nauw verband met hoe zeer ik om hem rouw en hoe zeer ik hem mis. Aan de buitenkant functioneer ik normaal...ik heb een drukke fulltime baan, een uitwonende, studerende dochter, een kleine, lieve familie, een dierbare vriendenkring, een fijn huis. Ik ben ondernemend, ga graag naar het museum, theater,  de bioscoop en concertzaal, bezoek graag buitenlandse steden. Maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan mijn lief denk en de rauwe pijn voel. En in deze donkere dagen voor kerst voelt mijn gemis rauwer, schrijnender en pijnlijker. Ik weet me soms geen raad. 

Als ik stil sta en mijn wanhoop beschouw, is het een mengeling van boosheid, machteloosheid en groot verdriet dat ons dit is overkomen. Dat hij zo jong het leven moest laten en dat ik zonder hem verder moet. Begrijp me goed: ik wil leven, ik houd van het leven. Maar ik vind het bijna onverteerbaar dat mijn leven, waar ik van hield, zo wreed is onderbroken. En ik vind het nog veel moeilijker dan ik dacht om te aanvaarden dat ik alleen verder moet gaan.

Ik hou van dagdromen en vond 't altijd fijn om te mijmeren hoe we samen oud zouden worden en wat we allemaal nog samen zouden kunnen gaan doen. Sinds zijn overlijden is dagdromen of wegmijmeren niet langer aangenaam, omdat ik niet goed weet wat ik wil, waar ik heen wil...

Ik heb sinds hij levensbedreigend ziek werd, geoefend in 'bij-de-dag' leven, niet te ver vooruitkijken. Dat hielp om al 't aanstormende onheil te kunnen verdragen. Ook in de eerste tijd na zijn overlijden, overleefde ik op deze strategie.

Nu wil ik soms vooruitblikken, overpeinzen wat ik wil met mijn leven. Dat lukt alleen niet goed. Ik krijg soms verdrietige en bange gedachten over alleen en eenzaam oud worden...maar als ik nadenk over op zoek gaan naar een nieuwe partner word ik ook ongelukkig en bang. Ik wil nog graag 'getrouwd' zijn met mijn overleden man. Hierdoor voel ik -denk ik- (nog) geen ruimte in mijn hart voor een ander. Bovendien vind ik een nieuwe levenspartner zoeken ook risicovol. Ten eerste vraag ik me af of ik ooit nog iemand zal vinden van wie ik weer veel zal kunnen houden en  vice versa....en stel dat ik zo iemand vind....ik zou het niet verdragen nogmaals een geliefde te verliezen. Zo saboteer ik mijn eigen dagdromen....

Mijn rouw over het verlies van mijn lief voelt nu- na twee jaar en negen maanden- iets minder rauw dan in het begin, mijn rouw gaat op dit moment vooral over de consequenties van mijn grote verlies voor mij, voor mijn leven. Mijn rouw lijkt nog wel eens van gedaante te wisselen....soms gaat het over hem, soms over mij.

Mijn familieleden en dierbare vrienden hebben allen partners. Ik ben de enige die alleen is. Dat accentueert- in mijn beleving - mijn 'alleen-zijn'. Het is voor hen moeilijk om zich voor te stellen hoe ingrijpend mijn leven is veranderd. Ik vind het vaak moeilijk om mijn pijn en verdriet met hen te delen. Soms heb ik behoefte om es lekker uit te huilen. Ik sta mezelf dan toe om kort mijn verdriet met hen te delen en daarna verman ik me. Ik vind het ongemakkelijk en -ik schat in- mijn dierbare anderen ook. Het ongemak heeft ermee te maken dat ik denk, dat mijn dierbare anderen denken dat ik een appèl op hen doe. Terwijl ik  alleen even wil uithuilen. Ik verwacht verder niets van ze. Omdat zij na zo'n korte uitbarsting van mij opeens meer voor me gaan zorgen door te bellen, whatsappen of afspraken willen maken, voel ik me bezwaard en dat weerhoudt me dan weer een tijdje om mijn verdriet te delen. Totdat mijn tranen weer zo hoog zitten, dat ik ze niet kan tegenhouden. En naarmate de tijd verstrijkt vind ik dit steeds moeilijker. Terwijl mijn rouw soms nog in alle hevigheid aanwezig is.

Tot slot.... Ik heb sinds het overlijden van mijn lief af en toe op sites als deze gekeken, uit een behoefte aan lotgenoten. Niet eerder had ik de moed om zelf iets te schrijven. Ik vond het fijn om op te schrijven over hoe het met me is.

hartelijks, 

Loeloe

Hartjes 1

Er zijn 5 reacties op dit bericht

Dientje Weduwe
afbeelding van Dientje
Bewolkt
Dientje Weduwe
#1

Hallo Loeloe,ik was 40 jaar getrouwd in maart, en begin mei hoorde we dat mijn man asbestkanker  had.Je voelt de grond onder je voeten wegzakken.Hoorde in het OLVG dat de levensverwachting 4maanden tot een jaar was.Kon korter maar ook langer.Mijn man zou 4 chemo's krijgen en 2 onderhoudschemo's en is daar ook vol goede moed aan begonnen.Maar we zouden voor de 4e chemo gaan en hij  voelde druk op zijn borst.We zijn terug naar huis gegaan en om het maar even kort te houden hij was na een half uur dood.Een hartinfarct.Mijn enige troost is er is hem en ook mij een verdere lijdensweg bespaard gebleven.Maar je bent gewoon in sjock

Maar wat een vreselijk verdriet en gemis.Ik ben mijn alles kwijt.Hij zou in oktober 2016 met pensioen gaan.Helaas  mogen wij daar samen niet meer van genieten.Gelukkig heb ik veel steun van mijn oudste broer en mijn kinderen en kleinzoon.Maar als je je dochter zo vreselijk verdriet ziet hebben doet dat ook weer zo zeer.

En nu komen de kerstdagen er aan.Ik heb toch de kerstboom neer gezet en we slaan er ons wel door heen maar wat zal het moeilijk zijn.Ik hoop ook toch weer  de draad een beetje op te pakken want met thuiszitten word het ook niet beter.

Ik wens jou heel veel sterkte en als je huilen moet gewoon doen,ik huil al vanaf april,

lieve groetjes Dini

 

Loves 0
Gemma weduwe
afbeelding van Gemma
Licht bewolkt
Gemma weduwe
#2

Dag Loeloe,

Ik denk dat veel van ons zich zullen herkennen in jouw verhaal. Na negen maanden werd het bij mij al nauwelijks meer geaccepteerd dat ik emotiioneel werd. Door rouwtherapie heb ik geleerd dat het MIJN verlies is, voor anderen heeft hij veel betekend, maar voor mij is het gemis het grootst. De lege plek in bed, het niet kunnen praten over ditjes en datjes, het thuiskomen in een leeg huis. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Ook ik ben de enige in mijn familie en vriendenkring die alleen is. Ze kunnen niet aanvoelen wat een pijn het doet als ze vertellen wat de vakantieplannen zijn voor komend jaar. Die vanzelfsprekendheid dat er altijd iemand was waarmee je op vakantie kon gaan die ontbreekt nu volledig. En deze dingen snijden door mijn ziel. Nooit meer, nooit meer....

Ik stop met schrijven, want ik word te verdrietig.

Groet van Gemma

 

Loves 0
Dientje Weduwe
afbeelding van Dientje
Bewolkt
Dientje Weduwe
#3

Hallo Gemma,ik heb nog het "geluk" dat mijn schoonzusje weet wat het is en ik kan er heel goed met haar over praten.Mijn jongste broer is 6 jaar geleden overleden.Wens je ook veelsterkte deze komende tijd,

groetjes Dini

Loves 0
Gemma weduwe
afbeelding van Gemma
Licht bewolkt
Gemma weduwe
#4

Hallo Dini,

Ik vraag me af of je nu meer begrip hebt voor de situatie waar je schoonzusje toen in zat. Wat mezelf aangaat weet ik haast wel zeker dat ik tekort ben geschoten wanneer anderen een verlies leden. 

Ik denk dat je het eerst moet hebben meegemaakt voor je begrijpt wat anderen meemaken. Daar voel ik me best wel eens schuldig over.  Hopelijk doe ik het in de toekomst beter.

Groet van Gemma

Loves 0
Dientje Weduwe
afbeelding van Dientje
Bewolkt
Dientje Weduwe
#5

Hallo Gemma,ja als je het zelf niet heb mee gemaakt weet je niet hoe het is.Daarom vind ik het zo lief van haar dat ze mij nu zo steunt want voor haar komt ook alles weer terug.

groetjes van Dini

Loves 0