afbeelding van ineke
Licht bewolkt

mijn beste maatje

mijn naam is ineke. op 5 januari naar de tantarts geweest daar kregen wij te horen dat hij naar de kaakchirug moest konden een afspraak krijgen op 4 feb 20013 .we kwamen daar die zij waarom zijn jullie niet eerder gekomen alles vertelt hij erg kwaat op de tantarts hij zij gelijk met blote oog te zien kwaart aardige kaak kanker .de wereld storte voor ons in met uitzaaing wij naar huis .huisarts kwam gelijk hij zij je hebt nog 3 tot 6 weken alles ging in de molen erg snel toch grooide het gezwel niet zo snel dan verwacht toen zeiden ze het kan toch wel langer duuren maar hij is op 18 sebtember 2013 overleden ik mis hem heel erg kan niet goed alleen zijn en met het eten gaat het ook niet goed .na zijn overlijden kwam ik zelf aan het klungelem veel vocht suiker op hol geen beweging in mijn armen enz enz dus mooi bezig maar ik mis hem zo mijn knuffelbeer het was een lieve man smiley confuse

 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van sally
Bewolkt
#1

Hallo ineke, Saartje en Maartje

Ik ben 18 05 2013 mijn man verloren aan kanker,  anderhalf jaar voor hem gezorgd,  helemaal alleen,  hulp was 0,0, vele fouten in het ziekenhuis,  daardoor ook 10 maanden sonde voeding omdat hij, ook door een fout niet meer slikken kon, half jaar samen in de kamer op de grond geslapen omdat ik er 24 uur voor hem moest zijn e hij de trap niet meer op kon. Ik herken veel in jullie verhalen,  mis hem ook verschrikkelijk,  en lijkt alleen maar erger te worden. Ook veel lichamelijke klachten,  ook het eten is moeilijk,  slapen bijna niet,  al die filmpjes die steeds weer afspelen wat ik met hem mee heb gemaakt,  zijn lijdensweg,  zijn sterven. We waren ruim 46 jaar samen,  elkaar leren kennen toen we 15 waren, echt samen opgegroeid,  veel samen opgebouwd,  en hij was er ook altijd als hij niet werkte, we waren altijd samen, hadden nog zoveel plannen.  Ook heb ik de pech dat bijna iedereen mij heeft laten vallen,  zelfs 2 van mijn 3 kinderen,  zie ook kleinkinderen niet meer,  nooit meer geweest toen hun vader overleden was, en dat alleen door leugens en gestook. Mensen die van alles beloven op de begrafenis,  maar waar je nooit meer wat van hoort.  Vrienden die nooit meer wat laten horen,  nooit meer komen,  maar het zal wel moeilijk zijn, maar voel me ontzettend in de steek gelaten.  Probeer ook wel mijn leven weer op te pakken,  maar het gemis is zo erg, ook omdat we nog steeds veel van elkaar hielden. 

Wens jullie ook heel veel sterkte,  voor mij geeft de herkenning hier al wat steun.

Hoop jullie ook wat te kunnen steunen,  liefs van sally

Loves 0
afbeelding van Maartje
Bewolkt
#2

Hallo Ineke,

Mijn man is 02-02-2013 overleden aan de gevolgen van kanker.Ook ik weet wat je bedoeld je bent de basis van je bestaan kwijt,je maatje waar je lief en leed mee deelde.Het verdriet is niet te vertellen aan andere die het niet mee gemaakt hebben.Net als Ineke leef ik niet normaal meer in anderhalf jaar zoveel af gevallen  ruim 28 kilo en ik ben niet iemand die alles aan de grote klok hang betreffende mijn gevoelens. Gelukkig heb ik veel vriendinnen die me helpen waar ze kunnen maar ook daar praat ik niet over mijn gevoel van verdriet. Maar wat ik nu mee maakt in het tweede jaar dat hij niet meer bij mij is dat het alleen maar erger is geworden. Niets meer kunnen delen en als er wat  is alles moet je zelf doen. En net als jij lichaamlijke klachten gekregen vooral stress ik zoek nog steeds naar antwoord  waarom....

 

ook jij veel sterkte 

Maartje

Loves 0
#3

Hallo Ineke,

Mijn man is 13 augustus 2013 overleden aan kanker. Ik weet zo wat je bedoelt. Het missen. Het doet zo'n pijn. Het alleen zijn is zo moeilijk. Niemand om je ding mee te delen. Even elkaar aankijken en weten wat je bedoelt. Ook ik probeer mn leven weer op de rit te krijgen. Dat gaat met horten en stoten. Vooral in het begin voelde ik me net een marsmannetje dat op aarde was geland. De hele wereld leek mij vreemd. Ik voelde me anders. Het is niet uit te leggen aan iemand die het niet mee maakt. Ik hoop dat je steun krijgt van je omgeving. Die heb je hard nodig. Dat jezelf ook lichamelijke klachten krijgt is niet gek. De spanning, het verdriet, het eist z'n tol.  

 

Heel veel sterkte!

Saartje

 

Loves 0