Mijn Allessie

 

In april 2012 ging mijn man voor iets onschuldigs naar de huisarts, die vroeg of hij ook rookte, was ook flink afgevallen en werd door gestuurd om een longfoto te laten maken,daar waren 2 vlekjes op te zien en kreeg verdere onderzoeken. Daar ging onze jongste dochter mee naar toe maar ze hadden het onderzoek afgeblazen, het gaf geen meer waarde ze wisten het al, daar kreeg hij ter plekke de diagnose kanker, ik had bij de uitslag moeten zijn en niet onze dochter. De ene dokter zei goed te behandelen, valt mee, en een andere trapte die hoop de grond in geen behandeling meer alleen rekken konden ze nog, terwijl ze het complete plaatje nog niet rond hadden er moest nog een biopt genomen worden om wat voor soort kanker het ging. 

 

Hier (in het oosten) hadden we geen vertrouwen meer en zijn onder behandeling in het AVL gegaan. Het was wel een hele trip je bent toch 2 uur of langer onderweg, maar je doet alles voor je man en vader in deze situatie, al moesten we naar de andere kant van de wereld. Die tripjes waren fijn, ik nam altijd wat lekkers mee en als we naar huis gingen nog een suascijse broodje, daar kon mijn man zo van smikkelen.In die tijd groeiden we meer naar elkaar toe.Hij heeft 2 kuren en bestralingen gehad, maar het mocht niet baten. Op 7/2/2013 is mijn man overleden. De laatste weken werd de medicatie constant veranderd, om het hem zo comfortabel mogelijk te maken en de laatste week kreeg hij nog een dwarslaesie, daar had hij het heel moeilijk mee zijn benen waren hem allles.

 

Dan val je in een gat, de intensieve zorg van de laatste maanden valt weg. De eerste tijd heb je nog aanloop, dat was fijn, maar was niet genoeg ik wil HEM.

Na verloop van tijd moet je ze  zelf opzoeken anders zie je ze niet.

Jouw leven staat stil, maar de wereld draait door, dat voelde heel raar.

Wat verdriet en hormonen in je lijf te weeg kunnen brengen is met geen pen te beschrijven, zoveel oorlog en woede.

 

Het is nu 15 maand geleden,de kinderen zijn intussen ook de deur uit(zijn dames (de woorden van mijn man zijn dames) nu 24 en 21 jaar)  ook weer een hele verandering.

Het gemis word groter, zijn stem al een hele tijd niet gehoord, zijn hand niet meer in de mijne. Huil mezelf nog elke avond in slaap, overdag gaat het wel afleiding in je werk, dat voelt fijn alleen de wekenden dan voel je je alleen.

 

Jolanda

 

Voor iedereen veel sterkte, kracht en licht. 

 

Hartjes 0

Er is nog niet gereageerd op dit bericht