afbeelding van Miertje
Zonnig

Mezelf terug trekken!

Hallo allemaal,

Ik ben Miranda, 37 moeder van dochter van 2.

Ik ben vorig jaar mei, mijn vriend verloren op 51 leeftijd, 8 weken na de diagnose. In die weken heb ik voor 75% zelf voor hem gezorgd, omdat ik dit ook wilde.

Na zijn overlijden was het stil, en ik merkte dat na mate de weken verstreken dat ik mezelf ben gaan terug trekken/ opsluiten.  Ik wilde niet zielig overkomen en lastig zijn voor andere. Nu een jaar verder, ik probeer stapjes te maken om weer dingen met andere te ondernemen, maar ga 3 vooruit en weer 2 terug. Ik zet een masker op voor de buitenwereld en van binnen ben ik gebroken. Maar doordat ik mezelf terug trek, raak ik ook mensen om me heen kwijt. Een vriendin is overleden deze week en heb haar lang niet gezien, ze was ook ziek, ik kon het gewoon niet hoe graag ik ook wilde. Het roept zoveel op, maar voel me heel schuldig, en boos op mezelf hoe ik dit kan doen. Mensen zijn ook teleurgesteld, maar ook omdat ze eigenlijk niet weten hoe het echt met mij gaat. 

Ik wil uit deze put, weer plezier hebben, mensen niet kwijtraken,

Maar ik weet gewoon niet hoe ik eruit moet komen. 

Hoop mensen te vinden die het herkennen en tips hebben.

Veel liefs. 

Miranda

Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
afbeelding van Pimpelmees
Bewolkt
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
#1

Hallo Miranda,

volgens mij is een jaar ook nog maar kort. Bovendien gaat iedereen anders met rouw om. Mijn man is iets meer dan 9 maanden geleden overleden. Ja, ook ik trek me vaak terug in mijn veilige huis. Als ik merk dat mijn emoties weer met me op de loop gaan, ga ik ook echt nergens heen. Als mijn omgeving daar geen begrip voor heeft, jammer dan. Je moet all zeilen bijzetten om overeind te blijven. Daar heb je geen onbegrip bij nodig.

Wlel dwing ik mezelf om dingen te ondernemen, in de hoop dat ik weer kan gaan genieten, van alles wat ik vroeger ook leuk vond.

Tsja, die 3 stappen voor en 2 achteruit, zo herkenbaar. Af en toe breekt er weer een waterig zonnetje door, om vervolgens weer in de diepste put te vallen.

Helaas heb ik geen tips voor je. Zoek ze zelf ook nog steeds.

Ik wens je alle sterkte.

Pimpelmees

 

Loves 1
afbeelding van Miertje
Zonnig
#2
Pimpelmees schreef op Dinsdag 16 juni 2020 21:20
Hallo Miranda,

volgens mij is een jaar ook nog maar kort. Bovendien gaat iedereen anders met rouw om. Mijn man is iets meer dan 9 maanden geleden overleden. Ja, ook ik trek me vaak terug in mijn veilige huis. Als ik merk dat mijn emoties weer met me op de loop gaan, ga ik ook echt nergens heen. Als mijn omgeving daar geen begrip voor heeft, jammer dan. Je moet all zeilen bijzetten om overeind te blijven. Daar heb je geen onbegrip bij nodig.

Wlel dwing ik mezelf om dingen te ondernemen, in de hoop dat ik weer kan gaan genieten, van alles wat ik vroeger ook leuk vond.

Tsja, die 3 stappen voor en 2 achteruit, zo herkenbaar. Af en toe breekt er weer een waterig zonnetje door, om vervolgens weer in de diepste put te vallen.

Helaas heb ik geen tips voor je. Zoek ze zelf ook nog steeds.

Ik wens je alle sterkte.

Pimpelmees

Hoi hoi,

Dan zit je idd in het zelfde schuitje. Vind het zo lastig om te zeggen hoe ik me voel en dat ik verdrietig of me alleen voel. Probeer door terug te trekken em bv een berichtje te doem alsof het wel gaat. Maar van binnen ben ik gebroken.

Ik probeer ook af en toe af te spreken, ma zo lukt het bv 2 weken goed. En zo zeg ik alles weer af! En merk dus dat mensen dus teleur gesteld zijn niks van me te horen.

Fijn, omdanks onze pijn te lezen dat ik niet de enige ben.

 

Loves 0
Joeke 18 mnd geleden mijn 37 jarige zoon verloren door ongeval en in februari jl mijn man aan acute leukemie. Ni in corona afzondering..
afbeelding van Joeke
Licht bewolkt
Joeke 18 mnd geleden mijn 37 jarige zoon verloren door ongeval en in februari jl mijn man aan acute leukemie. Ni in corona afzondering..
#3
Pimpelmees schreef op Dinsdag 16 juni 2020 21:20
Hallo Miranda,

volgens mij is een jaar ook nog maar kort. Bovendien gaat iedereen anders met rouw om. Mijn man is iets meer dan 9 maanden geleden overleden. Ja, ook ik trek me vaak terug in mijn veilige huis. Als ik merk dat mijn emoties weer met me op de loop gaan, ga ik ook echt nergens heen. Als mijn omgeving daar geen begrip voor heeft, jammer dan. Je moet all zeilen bijzetten om overeind te blijven. Daar heb je geen onbegrip bij nodig.

Wlel dwing ik mezelf om dingen te ondernemen, in de hoop dat ik weer kan gaan genieten, van alles wat ik vroeger ook leuk vond.

Tsja, die 3 stappen voor en 2 achteruit, zo herkenbaar. Af en toe breekt er weer een waterig zonnetje door, om vervolgens weer in de diepste put te vallen.

Helaas heb ik geen tips voor je. Zoek ze zelf ook nog steeds.

Ik wens je alle sterkte.

Pimpelmees

Snap dit helemaal hoor. Wat kan je je hopeloos verloren en alleen voelen hè? Mijn man is vier maanden geleden overleden na 23 jaar een bijzonder gelukkig huwelijk.  Dat masker, het sterk en vooral niet zielig  willen overkomen, herken ik allemaal. Op het diepst van mijn verdriet wil ik alleen zijn, omdat ik het idee heb dat ik anderen daarmee belast en ze toch niet zoveel kunnen (nu zelfs geen arm om je heen slaan!!!). het zijn altijd heel ongelukkige  momenten, 's avonds laat, 's nachts of gedurende etenstijd, ik denk dank "ze zien me aankomen met mijn gehuil". Die golven van "het gaat geloof ik wel vandaag" tot een ineens diep triest gevoel, bv als je alleen thuiskomt, als het huis zo leeg en stil is. Alle vanzelfsprekendheid van de dagelijks dingen is weg, alles doe ik met moeite en vaak op de automatische overlevingsstand. Het leven buiten mij om gaat weer zijn gangetje. Voor mij wordt het niet meer hetzelfde. Gelukkig ook - mede dankzij het mooie weer - wat afleiding en bezigheden. 

Ik denk dat ik alleen maar tegen je kan zeggen: heel veel kracht en moed gewenst om dit vol te houden. Ik heb dat voormijzelf op papier gezet, in grote letters en dat lees ik regelmatig  hardop. Hopelijk werkt het! Er zit trouwens niet veel anders op. 

Liefs Joeke

Loves 0
Rietje Roos Ik ben een vrouw van 52, op 24 juni 2018 is mijn man overleden na een ziekbed van 13 dagen. Ik heb een dochter van 18, 2 katten en een hond
afbeelding van Rietje Roos
Zonnig
Rietje Roos Ik ben een vrouw van 52, op 24 juni 2018 is mijn man overleden na een ziekbed van 13 dagen. Ik heb een dochter van 18, 2 katten en een hond
#4

Dag Miranda,

Bij mij is het aanstaande woensdag precies twee jaar geleden dat mijn mannetje is overleden. Ikzelf ben heel blij dat dat afschuwelijke tweede jaar erop zit want eerlijk gezegd vond ik het veel moeilijker dan het tweede jaar; voor jou is het gemis nog zo vers en voor de buitenwereld moet het na een jaar maar eens over zijn heb ik heel erg het gevoel gehad. Het eerste jaar kwamen er heel veel mensen en begrepen ze je verdriet. Maar na een stortvloed aan appjes op zijn sterfdag werd het alleen maar stiller... op zijn verjaardag kreeg ik nog 1 appje....  Dat allemaal maakt het veel moeilijker en ik denk zelf dat deze coronatijd het allemaal nog wat eenzamer maakt. De buitenwereld is hard, vergeet snel en ik merk zelf dat de steun vooral komt van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en dus weten hoe het is en wat je voelt. Rouw zoals jij wilt, er is geen moeten, er zijn geen regels en mensen die dat niet begrijpen daar heb ik afscheid van genomen. Ik denk dat wanneer je lief overlijdt jij eigenlijk jezelf weer opnieuw moet vinden en dat duurt een tijd en doet iedereen op zijn eigen manier. Voel je niet schuldig, mensen die jou dingen kwalijk nemen daar kun je beter afscheid van nemen is mijn ervaring want niemand heeft het recht jou dingen kwalijk te nemen. Sluit je aan ( bijvoorbeel op fb) bij een groep, je hebt ook door het hele land weduwen en weduwnaarsgroepen waar je je verhaal kwijt kunt of vraag bijvoorbeeld via je huisarts om een psycholoog;heeft een vriendin van mij ook gedaan en het helpt haar echt ook al wilde ze eigenlijk niet en zij vertelde dat die psycholoog vertelde dat de meeste mensen die iemand verliezen niet in het eerste maar in het tweede jaar langskomen, dan draait de wereld om je heen namelijk gewoon weer verder, denken de meeste mensen niet meer aan je verlies en ben je juist extra alleen. et die drie stapjes vooruit en twee terug kom je toch telkens een klein stukje vooruit... 

 

Lieve groet, 

Loves 0
#5
Rietje Roos schreef op Vrijdag 19 juni 2020 15:19
Dag Miranda,

Bij mij is het aanstaande woensdag precies twee jaar geleden dat mijn mannetje is overleden. Ikzelf ben heel blij dat dat afschuwelijke tweede jaar erop zit want eerlijk gezegd vond ik het veel moeilijker dan het tweede jaar; voor jou is het gemis nog zo vers en voor de buitenwereld moet het na een jaar maar eens over zijn heb ik heel erg het gevoel gehad. Het eerste jaar kwamen er heel veel mensen en begrepen ze je verdriet. Maar na een stortvloed aan appjes op zijn sterfdag werd het alleen maar stiller... op zijn verjaardag kreeg ik nog 1 appje....  Dat allemaal maakt het veel moeilijker en ik denk zelf dat deze coronatijd het allemaal nog wat eenzamer maakt. De buitenwereld is hard, vergeet snel en ik merk zelf dat de steun vooral komt van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en dus weten hoe het is en wat je voelt. Rouw zoals jij wilt, er is geen moeten, er zijn geen regels en mensen die dat niet begrijpen daar heb ik afscheid van genomen. Ik denk dat wanneer je lief overlijdt jij eigenlijk jezelf weer opnieuw moet vinden en dat duurt een tijd en doet iedereen op zijn eigen manier. Voel je niet schuldig, mensen die jou dingen kwalijk nemen daar kun je beter afscheid van nemen is mijn ervaring want niemand heeft het recht jou dingen kwalijk te nemen. Sluit je aan ( bijvoorbeel op fb) bij een groep, je hebt ook door het hele land weduwen en weduwnaarsgroepen waar je je verhaal kwijt kunt of vraag bijvoorbeeld via je huisarts om een psycholoog;heeft een vriendin van mij ook gedaan en het helpt haar echt ook al wilde ze eigenlijk niet en zij vertelde dat die psycholoog vertelde dat de meeste mensen die iemand verliezen niet in het eerste maar in het tweede jaar langskomen, dan draait de wereld om je heen namelijk gewoon weer verder, denken de meeste mensen niet meer aan je verlies en ben je juist extra alleen. et die drie stapjes vooruit en twee terug kom je toch telkens een klein stukje vooruit... 

 

Lieve groet,

 

Loves 0
#6

Beste Roos,

Het is helemaal waar wat je zegt. Het klopt Miranda. Ik ben nu 8 maanden verder en alles wat Roos zegt herken ik en wie het niet begrijpt kan je inderdaad maar beter van afscheid nemen. Neem je tijd onderneem dingen als je er klaar voor bent.

Sterkte voor jou en wij allemaal.

Liefs voor allemaal

Helena

Loves 0
#7

Lieve Miranda,

wat heb je een ongelofelijk verhaal.

ik wou dat ik je kon helpen moed inspreken maar wat ik ook zeg je verhaal wordt er niet minder erg van. Dat terugtrekken herken ik ook. Ook omdat als je naar buiten gaat en iemand vraagt aan je hoe het gaat , het niet uitmaakt wat je zegt. Of je nu zegt dat het slecht gaat of goed er wordt niet verder erover gepraat omdat veel mensen niet verder willen praten of denken dat je het er niet over wilt hebben. Aannames die jou niet helpen. 
voel je niet schuldig als je je terug trekt. Het geeft je denk ik wat rust. Mij iig wel wat anderen er ook van vinden.

Heel veel sterkte

 

liefs Frank 

Loves 0