man onlangs overleden

enkele weken geleden is mijn man overleden we waren ruin 28 jaar samen en hebben 2 kinderen .Vorig jaar bij terugkomst van vakantie is mijn man opgenomen in het ziekenhuis en bleek de kanker na 8 jaar terug te zijn .nadat hij afgelopen zomer geopereerd werd hadden we echte weer de hoop dat het allemaal goed zou komen , echter begin van het jaar sloeg de kanker weer toe en heeft mijn man vanaf januarie t/m april veel in het AVL gelegen totdat we half april te horen kregen ,, de kanker heeft je op allerlei wijze ingehaald "je hebt nog maar korte tijd te leven .

Hij is naar huis gekomen ik heb zorgverlof genomen en heb hem met ondersteuning van een specialistisch team helemaal zelf verzorgd , daar ben ik nu zo blij om .

Nu al het geregel om zijn verlies is afgehandeld wordt het gemis met de dag sterker en met name zijn fysieke aanwezigheid mis ik zo ik loop kwa gevoel soms zo tegen een muur op, er is geen aai meer over je bol  of dat er even een paar armen om je heen geslagen worden .

het medeleven van vrienden en familie is groot en ze zijn als een vangnet voor mij en voor de kinderen maar je moet het toch echt alleen doen de draad van het leven weer oppakken de pijn en het gemis voelen en een plek geven en dat valt niet altijd mee .

we kwamen juist op leeftijd van een kind de deur uit de ander zal in de loop van jet jaar volgen , het leven weer in teken van hoe gaan we het invullen , die koers moet ik nu anders gaan inzetten ik weet heus wel stap voor stap het is nog zo vers maar herkennen mensen die gevoel ? daar ben ik benieuwd naar

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van marjo
Licht bewolkt
#1

Hallo Loes

Het is gewoon een heel moeilijk proces wat je doormaakt,mijn man is op 3 Januari volkomen onverwachts overleden nieuwe caravan fietsen we zouden samen gaan genieten als hij met prepensioen zou gaan en dat is allemaal over Het is verschrikkelijk moeilijk maar ik weet dat ik door moet voor de kinderen en kleinkinderen Het is vallen en opstaan.Nu ik alle caravans op de weg zie gaan dan huilt mijn hart maar ik zal door moeten en dat zal mij lukken net zoals het jou gaat lukken maar het heeft tijd nodig Ik wens je heel veel sterkte toe. 

Groetjes Marjo

 

 

Loves 0
#2

Hallo Loes,

Ik zie net jouw bericht. Ook ik zit in het zelfde schuitje. Mijn man en ik waren ruim 31 jaar samen en komende 29 juli is het een jaar geleden dat hij overleed. Ik heb 1 dochter en deze gaat vanaf 1 augustus voor een half jaar naar het buitenland voor haar studie.

Ik begrijp waar je door heen moet. het is bij jouw nog zo kort geleden. Bij mij was het of ik allemaal watten in mijn hoofd had en kon bijna niets meer onthouden. Nu na 11 maanden begin ik weer te leven en krijg ik mijn leven weer op de rit. maar wat mis ik hem en soms heb ik gewoon heimwee. Ik mis zijn gezelligheid, zijn knuffels en het niet meer kunnen delen mis ik ook.

waar ik ook tegen aanloop is dat mensen dingen beloven en niet nakomen en op 1 na hebben al mijn vriendinnen partners dus vind ik het lastig om leuke dingen met hun af te spreken.

Maar ik weet dat het allemaal goed met mij komt alleen heeft het zijn tijd nodig.

Ik wens jou sterkte en mocht je een luisterend oor nodig hebben dan laat het me maar weten.

Groetjes Kwebbel

Loves 0
#3

hallo loes .

wat verschrikkelijk ook voor jou en je naasten , je weet niet hoe dit verder moet en denkt met je verstand maar je gevoel doet je zo,n pijn dat je niet meer de rust kunt vinden en blijft denken zonder er mee te kunnen stoppen ,en dan heeft na twee weken nog niemand op je vraag gereageerd en voel je je nog meer alleen .meid ik voel met je mee en heb mijn verhaal vandaag geplaatst onder de titel zoekend naar een weg  zag toen jou verhaal misschien kun jij de mijne eens lezen en voel je je daarna een ietsie pietsie minder verdrietig  veel sterkte en mocht je op mijn verhaal willen reageren dan weet ik ook dat we toch mensen vinden die elkaar willen steunen en begrijpen in deze moeilijke tijd  gr hermien

Loves 0