afbeelding van Biekke
Storm

jong overleden

Hallo, ik weet niet of ik dit goed doe anders hoor ik het graag.

Mijn man is op 22 oktober j.l. op 42 jarige leeftijd overleden. Hij heeft een kort ziekbed gehad. Hij begon met darmkanker, daarna lever en toen na 2 operaties kanker in de lever, botten en lymfevaten. En daarbij ook nog nierpatient waardoor hij dialyseerde. Wij waren afgelopen september 8 jaar getrouwd en kende mijn man 11 jaar. Eindelijk had ik het geluk gevonden en nu al zo vroeg kwijt raken. Dit valt zo ongelooflijk zwaar. Ik mis hem zo vreselijk erg en doet zo'n pijn. 

Hier even in het kort wat geschreven. Ik weet totaal niet hoe het verder werkt. Dus alle adviezen tips enzovoorts neem ik graag in ontvangst. 

 

Gr. Biekke

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

afbeelding van Mvandm
Licht bewolkt
#1

Hallo Biekke,

gecondoleerd met het veel te jong overlijden van je man. Ja je hebt er goed aan gedaan je verhaal hier te vertellen.  Reacties volgen vanzelf. Lees ook de items van anderen. En je zal zien dat we allemaal in dezelfde omstandigheden leven. Alleen de fase is verschillend. Ik ben al 3,5 jaar alleen en het klinkt gek, maar het gaat wennen....Al is hij nog elke dag om me heen en mis ik hem nog steeds vreselijk. 

Probeer weer voorzichtig iets te ondernemen.  Wandelingetje,  bij iemand koffiedrinken  etc.   Werk je?  Dat zal veel afleiding geven.

En praat over hem! Deel je ervaringen met anderen.   

Maar nogmaals : zoek afleiding. Je man zou niet gewild hebben dat je de hele dag zou zitten kniezen. ...

Lieve groet, Marguerite 

Loves 0
afbeelding van Mi69
Bewolkt
#2

Hallo Biekke,

Ook mijn vriend is veel te jong en te vroeg overleden. Hij was 45 jaar toen hij op 6 oktober jl. overleed. Eind mei kwamen we erachter dat hij een hele zeldzame vorm van kanker had: een kraakbeentumor in zijn bekken. Deze was al zeer groot en het was ook zeer agressief. In Nederland konden ze eigenlijk niets meer voor hem doen. We zijn nog een maand in Duitsland geweest voor bestralingen met carbon ionen wat nog nergens anders mogelijk was. Maar helaas vlak na terugkomst in Nederland bleek hij toch uitzaaiingen te hebben en is hij toch vrij plotseling overleden...

Ik kon hem op dat moment wel loslaten. Voelde dat het zijn tijd echt was en ik ben héél dankbaar dat hij in ieder geval niet een lang ziekbed of lijdensweg heeft gehad. Maar ja, het gemis en verdriet is er natuurlijk wel degelijk. En deze decembermaand maakt het er niet makkelijker op.

Ook ik had eindelijk het geluk met hem gevonden; ik leerde hem 8 jaar geleden kennen en we hadden in augustus 7 jaar een relatie. Véél te kort. En het voelt zo oneerlijk dat ik hem nu alweer moet missen en wéér alleen sta. Ik heb ook geen idee hoe ik verder moet. De toekomst is kapot en leeg en ik kan ook eigenlijk niet aan de toekomst denken want dan zie ik het ook niet meer zitten. Toch wil ik niet bij de pakken gaan neerzitten en opgeven.

Iedereen gaat natuurlijk op zijn eigen manier met het verlies om. Ik werk parttime en dat is ook echt mijn houvast. Het werk sleept me door de dagen heen. Dat is waar ik op het moment voor leef.

Op het werk gaat het door de afleiding gelukkig wel goed me. En ik heb het sporten ook gelijk weer opgepakt. Ook dat is afleiding. Ik hoop dat jij ook dat soort momenten van afleiding hebt?

Daarnaast probeer ik ook het verdriet gewoon toe te laten als het komt. Iedere dag komen er nog wel tranen, maar die laat ik dan ook gewoon gaan. Het is immers ook belangrijk dat je je verdriet wel kunt uiten en kunt toelaten. En ik ben zelfs ook gaan 'mediteren'. Dit, omdat ik het echt nodig heb om alleen maar in het 'hier en nu' te leven en niet vooruit te denken. Daar is mindfulness en mediteren goed voor, zeggen ze. Vandaar dat ik dat nu Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe Biekke! Vooral ook straks tijdens de feestdagen. (Ik vind het zelf meer 'vreesdagen'...)ook maar dagelijks voor mezelf ben gaan proberen. Via Youtube kun je meditatiefilmpjes vinden, waarbij ze dan zeggen wat je moet doen met je ademhaling enz.  Dit zijn manieren waarop ik probeer handvatten te vinden om ermee om te gaan en er doorheen te komen.  Misschien heb je er wat aan... al denk ik dat iedereen zelf zijn eigen weg daar in moet vinden.

Ik wens je heel veel sterkte Biekke! Vooral ook straks tijdens de feestdagen ('vreesdagen' vind ik meer).

Groetjes,

Miranda

 

 

 

 

 

 

Loves 0
afbeelding van Nicole
Storm
#3

Lieve Biekke,

Net heb ik je bericht gelezen en heb me gelijk aangemeld.

Ook ik weet niet hoe dit precies werkt...

Gecondoleerd met het overlijden van je lieve man... Ik ben mijn man op 21 augustus jl. ook op 42 jarige leeftijd plotseling kwijtgeraakt. Wij waren afgelopen vrijdag 11 jaar getrouwd en al 25 jaar samen. Wat een diep zwart gat en wat een pijn hè... Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet. Heel veel sterkte gewenst voor jou en voor iedereen die dit leest. 

Lieve groet,

 

Nicole

Loves 0
afbeelding van Bosje
Licht bewolkt
#4

Lieve  Bekkie,

Wens je veel sterkte , vooral met deze dagen . 7 aug jl is mijn man plotseling overleden en voel helemaal hoe jij je moet voelen. Alleen ben zijn is erg moeilijk vooral de eerste tijd is mijn ondervinding vooral nu deze tijd . Zelf zie ik op tegen het nieuwe jaar januari zo'n stillemaand waar iedereen het druk heeft met van alles regelen en opruimen geen tijd hebben voor anderen donker.......Wens je nogmaals veel sterkte

LIeve groetjes Tineke 

Loves 0