Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
afbeelding van Romana.2de
Licht bewolkt
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,

Ik wil iets zeggen....

Hallo lotgenoten.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb op dit forum.

Wel regelmatig alles gelezen van en over jullie verdriet, pijn,gemis en nog zoveel meer.

Mijn man Henk is bijna 23maanden geleden overleden. We waren bijna 46 jaar getrouwd en kenden elkaar 50 jaar.

Als de dag van gisteren zie ik hem nog voor me langzaam verdwijnend in de dood.

Nog steeds is er de leegte de pijn het gemis het verdriet. Niet meer samen zijn vind ik ondraaglijk.

Soms gaat het een paar dagen goed maar ook veel dagen dat het niet goed gaat.

Ik heb 2 dochters en 5 kleinkinderen de jongste is 7 jaar en zij heeft het ook nog vaak over opa.

Het doet pijn dat hij zoveel mist van onze kleinkids. De oudste is al met een rijbewijs bezig , 17 jaar.

Soms doet mijn hele lijf zeer en huil ik verschrikkelijk. Wat is het moeilijk alleen te zijn ondanks de vreugde van het samenzijn met mijn kinderen en kleinkinderen.

Na zo'n lange tijd samen is het zo eenzaam zonder mijn mannetje. Ik wilde dit even kwijt.

Een warme groet en kracht voor allemaal met het verlies van onze geliefden .

Petra / Romana2de

Hartjes 1

Er zijn 4 reacties op dit bericht

#1

Beste Petra,

Mijn vrouw is augustus j.l. aan een hartstilstand overleden. Wij kenden elkaar 54 jaar en waren 49 jaar getrouwd. We hebben 2 geweldige kinderen een zoon en een dochter en twee kleinkinderen. Bij mij is het slechts twee maanden geleden gebeurd maar ik kan me je verhaal heel goed voorstellen. Vooral bij het wakker worden heb ik veel verdriet en huil buien en voel ik me in de avond eenzaam. Gedurende de dag heb ik gelukkig nog wat hobby's en hou ik me daarmee bezig. Ik heb me er maar bij neergelegd dat dat niet meer zal veranderen en dat ik het een plaats moet geven. De herinnering zal altijd blijven en vergeten zal ze nooit worden. 

Ik wens ook jou veel sterkte 

 

Groet Gerard 

Loves 0
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
afbeelding van Romana.2de
Licht bewolkt
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
#2

Beste Gerard,

Dank je wel voor je reactie , met name in de avond als ik ga eten vind ik het moeilijk.

En de weekenden zijn vaak zo stil en eenzaam. De kinderen hebben hun eigen leven en kunnen niet ieder weekend langskomen. Dat begrijp ik wel hoor.

Sinds kort met een buurvrouw afgesproken 1x in de week samen te eten. Om de beurt koken op zondag , is best gezellig.

Verder heb ik veel vriendinnen en vrienden gelukkig waar ik regelmatig naartoe ga en die ook naar mij komen.

Het is het gemis wat ik ieder uur van de dag voel , dat is iets waar niemand bij kan helpen . Dat zijn dingen die je alleen moet oplossen zoals zoveel dingen die we samen deden en ik nu alleen moet doen. Ik wandel en fiets graag en 1 keer in de week zwem ik met mijn oudste dochter. 

Maar zodra je binnen stapt begint het nare gevoel weer.

IK wil je nog condoleren met het verlies van je vrouw , wat een rot woord is dat toch.....

Veel kracht en een warme knuffel van Petra

 

 

Loves 1
#3
Romana.2de schreef op Maandag 7 oktober 2019 19:21
Beste Gerard,

Dank je wel voor je reactie , met name in de avond als ik ga eten vind ik het moeilijk.

En de weekenden zijn vaak zo stil en eenzaam. De kinderen hebben hun eigen leven en kunnen niet ieder weekend langskomen. Dat begrijp ik wel hoor.

Sinds kort met een buurvrouw afgesproken 1x in de week samen te eten. Om de beurt koken op zondag , is best gezellig.

Verder heb ik veel vriendinnen en vrienden gelukkig waar ik regelmatig naartoe ga en die ook naar mij komen.

Het is het gemis wat ik ieder uur van de dag voel , dat is iets waar niemand bij kan helpen . Dat zijn dingen die je alleen moet oplossen zoals zoveel dingen die we samen deden en ik nu alleen moet doen. Ik wandel en fiets graag en 1 keer in de week zwem ik met mijn oudste dochter. 

Maar zodra je binnen stapt begint het nare gevoel weer.

IK wil je nog condoleren met het verlies van je vrouw , wat een rot woord is dat toch.....

Veel kracht en een warme knuffel van Petra

Jij ook veel sterkte en ik hoop dat je het spoedig een plaatsje kan geven en doorgaat met je verdere leven, al blijft het moeilijk.

Gerard

Loves 0
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#4

Beste Petra  

Jou verdriet begrijp ik volkomen.  Mijn man is bijna 3 jaar geleden overleden. We waren 40 jaar getrouwd.  Het verlies wordt niet minder. We deden alles samen. Naar de voetbal  zingen in het koor, op vakantie . De weekends zijn.het ergste. Je staat aan de aanrecht je boterham te smeren. Alles alleen. Het dringt steeds tot je door. Nooit meer.

We hadden geen kinderen. Dus dan ben je meer op elkaar aangewezen. Hij was mijn beste maatje.

Je probeert er een weg in te vinden, maar telkens opnieuw  moet je weer uit het dal omhoog klimmen

Ik wens u veel sterkte.Het is fijn dat lotgenoten naar je luisteren.

Een warme omhelzing

Gerardverdriet 

 

 

 

Loves 0