Zielenzuster moeder, verpleegkundige, therapeut, gelovig, betrouwbaar, open, leergierig, nederlands/limburgs
afbeelding van Zielenzuster
Bewolkt
Zielenzuster moeder, verpleegkundige, therapeut, gelovig, betrouwbaar, open, leergierig, nederlands/limburgs

ik weet niet hoe ik mij voel

Mei was het een jaar geleden. Ik mis je nog steeds. Bezig met verwerken, hoe dat dan ook werkt...I

k weet vaak niet hoe ik mij voel. Betrap mijzelf op schuldgevoelens, voelens van gemis, verdriet, leegte, maar vaak kan ik niet eens benoemen wat er is van binnen. Het is er nog zo'n gewoel.

Dan vragen mensen hoe het gaat en ja, ik zet mijn masker op, ga gewoon door. Werken, mantelzorgen voor mijn moeder, voor de al volwassen, maar nog thuiswonende kinderen en hun partners. Ik zou het niet weten hoe anders. Thuis blijven verdrietig zijn werkt ook niet, in bed blijven niet, mijzelf zielig voelen niet, troost zoeken bij anderen niet,  drank, voedsel, niets helpt echt...

Intussen zorg ik echter niet zo goed voor mijzelf, verstoppen van emoties bijt mij uiteindelijk weer terug...Wekenlang overbelaste spieren, tot uiteindelijk een ziekte proces op het werk ontstaat. Ziek thuis, fysiotherapie, neuroloog etc. Nu weer opbouwen en kijken hoe het gaat. Ik voel mij soms niet opgewassen tegen alles wat op mijn bord ligt en wat ik er soms , als afleiding of zo, er nog zelf bij leg. Ik verzand in een neerwaartse spiraal en laat mij vallen, net  zoals Alice in Wonderland naar benden valt...

Wie zegt dat je gelukkig moet zijn...dat is een illusie. De Happiness..dat blad, nou ja...niks voor mij in ieder geval. Ik kom niet uit dit gevoel van in een dal zitten, van niet verder kunnen, van gewond zijn en in een grot willen liggen totdat ik genezen of heel ben.

Ik mis je, mis je geur, mis het tegen je aan te liggen en je te horen slapen en snurken...Mis zelfs je boze blik als we weer ruzie hadden en we er niet uit kwamen en weer een week niet spraken tegen elkaar.  Ik mis je kennis en je kijk op het leven. Ik mis het om te kunnen lachen om je gekke grapjes. Het lijkt wel of ik niet meer echt lachen kan sinds je er niet meer bent. 

Het voelt alsof een deel van mij gestorven is, alsof ik niet helemaal meer leef. Ik voel mij niet eenzaam, maar incompleet. Dat had ik niet verwacht. Ikdacht er zou wel rust ontstaan...dat is deels ook zo..maar een donkere rust, zonder licht en vreugde, aslof het een stil en donker meer is, waar de doden in liggen...

Ik voel de pijn van het gemis in mijn lijf...ik voel de leegte van het gemis in mijn lijf...ik slaap slechter dan voorheen...ben instabieler dan voorheen. Biljkbaar hield je mij toch meer in balans, dan ik dacht. Ik had je toch meer nodig dan ik dacht. 

Je spullen liggen overal nog door het huis, ze zijn voor mij niet zo van betekenis als voor jou. Onze eeuwige discussie, jouw verzameldingen, knutseldingen, rommeldingen. Ik kan ze niet zo maar loslaten, maar kan het ook niet verdragen om zo veel om mij heen te hebben. Ik verkoop ze, geef ze weg, mits kapot, gooi ik het weg. Het geeft ruimte, maar ook weer leegte, meer gemis, loslaten van wat was, wat nooit meer zal zijn. LIjkt wel of ik stukje bij beetje ons leven verkoop, weggeef en weggooi...

Contact met mijn gevoel is moeilijk om toe te staan, voelt alsof ik dan niet meer functioneren kan. Alsof mijn bestaan afhing van het jouwe. Ik moet nu zelf verder, maar het voelt alsof je er nog bent en deel van uitmaakt. JIj hebt jouw weg te gaan, loslaten is wel heel lastig. Ik wil niet zonder jou verder, ik wilde dat we er uit waren gekomen met zijn 2. Dat onze relatie nu eindelijk rustiger had mogen doorgroeien en wij in elkaars armen hadden mogen thuiskomen. Het was turbulent geweest, misschienturbulenten dan wij beiden aankonden. Misschien was het inderdaad verstandiger geweest om niet aan deze relatie te beginnen, beiden niet. Maar oh God, wat was er ook veel Liefde en Passie! Ik hield en houd oneindig veel van jou. Meer dan ik verwacht had, zoveel, dat het gewoon intens pijn deed!

Wie ben ik...ik ben niemand..ik ben sterrenstof, net als jij...

Hartjes 1

Er zijn 6 reacties op dit bericht

AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#1

Lieve Zielenzuster,

Wat heb je dat mooi, puur en eerlijk beschreven. Aangrijpend.

Dapper en sterk dat je dit kunt.

Ik wens je heel veel kracht.

Lieve groet, Ank

 

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#2

Beste Zielenzuster

Wat heb je jouw gevoel mooi verwoord.

Indrukwekkend

Veel kracht,troost en liefde voor je Ziel

martien mols

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#3

heftig hoor de tranen schieten ook gelijk weer in mijn ogen ,en ik zie hier op dit forum hoeveel mensen pijn en verdriet hebben .het lijk of je in een droom zit en dat hij ieder moment binnen stap maar helaas .het was compleet een horror waar we in zaten hoogstwaarschijnlijk door een medische fout ben ik mijn man kwijt 

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#4

heftig verhaal ,ik denk dat je wel open moet staan voor je eigen gevoel je kan het niet weg blijven steken het verhaal van dat mensen hoe gaat het ,ik ken het masker op maar waarom zouden we een masker op moeten zetten we hebben verdriet en pijn .ik ga meestal naar mijn man toe (graf vind ik een rot woord) ik ga bij hem zitten en praat over mijn gevoel ,ik schreeuw ,ik huil . soms denken mensen dat het wel lang genoeg geduurd heeft om te rouwen .wij bepalen zelf wanneer je er klaar voor bent om stukje voor stukje los te laten ik wens je heel veel sterkte

 

Loves 0
afbeelding van Vera1970
Bewolkt
#5

Prachtig omschreven en helaas heel herkenbaar.

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Bewolkt
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#6
Vera1970 schreef op Maandag 18 november 2019 21:21
Prachtig omschreven en helaas heel herkenbaar.


dat is het ergste ik denk bij alle mensen hier .ik zie op tegen de feestdagen de eerste kerst alleen zonder hem .ik ga ook geen boom zetten heb daar geen behoefte aan op het moment alleen wat kaarsjes en bij mijn man ook veel kaarsjes .vandaag heb ik ook weer een slechte dag niet naar buiten gaan het liefst op mijn bed liggen geen mensen om mij heen ik ben het liefste alleen als ik mij zo voel

Loves 0