Hettie de Korte Ik was altijd een levenslustige vrouw. Mijn partner is in febr. jl. overleden en ik kom er niet overheen. Het leven lijkt zinloos.
afbeelding van Hettie de Korte
Bewolkt
Hettie de Korte Ik was altijd een levenslustige vrouw. Mijn partner is in febr. jl. overleden en ik kom er niet overheen. Het leven lijkt zinloos.

Ik voel me een wrak

Lieve mensen, mijn man is in februari 2018 overleden. Hij had longkanker en toch kwam zijn dood als een shock die 5 maanden duurde. Daarna liep ik, en nog steeds, wezenloos rond. Met een grote wond, een gebroken hart.

Een paar maanden geleden durfde ik het aan vrijwilligerswerk te doen. Het was bij een hele sympathieke stichting. Vorige week hadden we een overleg. Ik kon mezelf er niet toe brengen er naar toe te gaan. Als ik denk aan sociale activiteiten word ik heel angstig. Ik heb ook altijd een overspannen gevoel in mijn hoofd.

Misschien ligt het ook aan de herfst. Ik ben het liefst alleen. Ik heb het vrijwilligerswerk even stop gezet. En gezegd: ik kom terug als ik zeker weet dat jullie op me kunnen rekenen.

Ik heb wel contact met mijn buurvrouw. Zij moet binnenkort naar de oogkliniek. Ik begeleid haar. Dat vind ik wel prettig om te doen. 

Ik ben lid van een leesclub en dat vind ik ook leuk. Ik kan eenvoudigweg weinig aan. Misschiem moet ik dat op dit moment accepteren. Geduld hebben met mezelf. Geen hoge eisen stellen. 

De meeste mensen begrijpen niet dat ik me nog steeds een wrak voel. Elke dag is een uitdaging. De dood is ineens deel van mijn leven uit gaan maken. Ik heb ook niet het gevoel dat het zin heeft mezelf te forceren. Maakt niet uit wat anderen zeggen.

Ik had nooit gedacht dat het rouwproces zo heftig zou zijn. En dat, als ik erover praat, het mensen beangstigd. Er wordt zelfs tegen me gezegd: ‘Hou nou eens op met je egoistische gezeik. Iedereen heeft problemen.’ 

Ik heb het gevoel dat ik al met een been in het graf sta. Dat valt niet uit te leggen. Ik denk dat ik toch maar mijn eigen tempo aan houd. Zoals vandaag. Ik wil alleen maar lezen en een beetje rommelen in mijn huisje. Ook al raden anderen me aan contacten aan te gaan. Nog even niet, vind ik.

Ik mag toch wel mijn eigen gevoel volgen?

 

Hettie

Hartjes 2

Er zijn 2 reacties op dit bericht

#1

Hallo Hettie,

Ik begrijp jou heel goed!

Vorige week heb ik samen met onze 2 dochters mijn allerliefste man en hun vader begraven. Het is een rollercoaster in mijn lichaam en dat zal nog wel even zo duren.

Jouw gevoel van met 1 been in het graf staan voel ik ook, zo naar en zwaar, niet normaal meer!

Ook je thuis afzonderen is niet erg zolang jij voelt dat dat goed  is, blijf heel dicht bij je eigen gevoel!

Ooit komen er voor jou steeds meer lichtpuntjes in je dag, dat weet ik voor mezelf, dus voor jou komt dat ook, heb er vertrouwen in! En tot die tijd rouw jij op je eigen manier!

Ik wens je alle sterkte en kracht voor nu, morgen, volgende week etc.......

Niet opgeven!

Veel liefs van Anita

Loves 0
Hettie de Korte Ik was altijd een levenslustige vrouw. Mijn partner is in febr. jl. overleden en ik kom er niet overheen. Het leven lijkt zinloos.
afbeelding van Hettie de Korte
Bewolkt
Hettie de Korte Ik was altijd een levenslustige vrouw. Mijn partner is in febr. jl. overleden en ik kom er niet overheen. Het leven lijkt zinloos.
#2

Dank je wel, Anita, voor je bemoedigende woorden. Bij jou en je dochters is het nog zo kort geleden. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Het verlies is niet te bevatten. Lieve groet, Hettie

Loves 0