afbeelding van Margua
Bewolkt

Ik mis mijn maatje zo

Afgelopen 25 januari is mijn vriend, mijn maatje voor het leven gestorven. Hoewel ik wist dat dit zou gebeuren kan ik nog steeds niet leven met het feit dat ik er niet voor hem was toen hij stierf. Ik heb anderhalf jaar bij hem in huis gezeten en hem met liefde verzorgd, maar op het moment dat hij stierf was ik er niet voor hem. Dit doet me nog steeds zoveel pijn en elke keer als ik er aan denk moet ik huilen. Ik wil flink zijn maar het lukt me niet. Anton en ik kenden elkaar 21 jaar toen we een relatie kregen. Ik heb hem opgevangen na de dood van zijn vrouw. Een "wereldwijf" was zijn vrouw; we hebben vaak koffie gedronken bij elkaar enz. Ongeveer een jaar na het overlijden van zijn vrouw kregen we een relatie. Helaas kregen we na een jaar te horen dat hij een zeer agressieve vorm van endeldarmkanker had, waar niets meer (op palliatieve bestralingen na) aan te doen was. Nou dan staat je wereld stil. Die dag vergeet ik nooit meer. Ik wilde flink zijn voor hem en ben toen bij hem ingetrokken. Anderhalf jaar mocht ik voor hem zorgen en, mijn God, wat zou ik dat nog graag willen doen. Ik had eindelijk mijn maatje gevonden (na 2 huwelijken en een lange relatie); we hadden zoveel plannen, wilden nog zoveel doen, maar dat is ons helaas niet gegund. Die tweeëneenhalf jaar koester ik nog steeds als een kostbaar iets.
 Drie weken na de crematie overleed mijn broertje. Dat kon ik er echt niet meer bij hebben. Ik heb me altijd zo sterk voorgedaan, maar ik ben zo zwak in feite, ik voel me alleen en verlaten en ik mis ze zo,
 Ik kwam op deze site doordat ik op zoek was naar een rouwverwerkingsgroep, want ik heb het gevoel dat ik dit niet alleen kan. Het is nu 01,31 uur en ik kan weer niet slapen. Om 04.30 uur moet ik opstaan want ik word om 05.45 uur gehaald om naar Banneux (België) te gaan. Ik moet dus echt gaan slapen, maar wou dit even kwijt. Ook heb ik er moeite mee dat er gezegd wordt dat het vreemd is dat ik zo lang in een "slachtofferrol" blijf hangen, omdat we "slechts"2,5 jaar een relatie hadden. Maar voor mij waren het 25 hele mooie jaren. Men zegt het slijt, maar wat slijt er dan? Het gemis? Dat zou kunnen, maar het lijkt wel of het verdriet steeds erger wordt. Er is toch geen tijd gebonden aan verdriet. Ik moet doorgaan, voor mijn kinderen en kleinkinderen en natuurlijk voor de rest van mijn familie, maar het liefst was ik nu bij hun: Anton en zijn vrouw, Marius mijn broertje en mijn lieve vader en moeder. Ik weet dat dit een fase is, maar ik zou ook zo graag weer mijn oude ik willen worden, zou dat nog lukken? Ik hoop het zo. Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn eigen huisje aangehouden heb en niet, zoals de zoon van Anton mijn aanraadde, me te laten inschrijven bij mijn maatje. Ik moet hier weer een nieuw leven en een nieuwe toekomst opbouwen met mijn vrienden en vrijwilligerswerk. Dank julie wel voor het (eventueel) lezen.

Lieve groeten,

Margua

Hartjes 0

Er zijn 27 reacties op dit bericht

Dorry gepensioneerd
afbeelding van Dorry
Zonnig
Dorry gepensioneerd
#1

Hallo

Loves 0
Dorry gepensioneerd
afbeelding van Dorry
Zonnig
Dorry gepensioneerd
#2
Annabel zegt: 
lieve Paulina , ik lees je verhaal, en mij is ongeveer t zelfde overkomen op 14 jan. jl. kreeg ik ook een telefoontje dat mijn man was overleden, ook ik schreeuwde dat kan niet..hij lag ook te slapen, vreselijk, kan t nog niet geloven, ik mis hem zo erg, huil iedere dg om hem...kan t niet dragen...wie helpt ons hier doorheen? liefs Annabel

H

Loves 0
Dorry gepensioneerd
afbeelding van Dorry
Zonnig
Dorry gepensioneerd
#3
paulina zegt: 
Lieve Marua,mijn man is ook 25 januari jongstleden overleden dus over 5 dagen 4 maanden net als bij jou..... wij waren 35 jaar getrouwd en hij werdt plotseling van mij weg gerukt ,hij had zo,n vreselijke hooftpijn dat hij zef 112 ging bellen dat zou normaal gesproken het laatste zijn wat hij gedaan zou hebben en ik zijn auto gestapt zijn, dus die pijn moet zo heftig geweest zijn ...hij werdt gehaald door de ambulance en ik kon niet mee omdat ik chronsch ziek ben en niet van het ergste uit gingen hoewel hij geen hooftpijn mens was.....ik zou gebeld worden als alle onderzoeken voorbij waren dat is altijd een heel gedoe en het was al 5 uur s,morgens voordat je een bloeduitslag krijgt duurd al 2 uur er werdt een scan gemaakt en alles was goed zo zeiden ze hij werdt toch even ter observatie opgenomen het was 8 uur toen hij zei ik ben nu zo moe ik ga slapen ........ om 8.50 werd ik gebeld  mevrouw u man is overleden  dat kan niet schreeuwde ik jullie maken een fout,nee mevrouw het is echt waar zo door de telefoon ik dacht dat ze daar gek waren geworden en belde mijn zuster en wij gingen onderweg naar een onbegrijpelijke situatie die vast een fout was ,ik hoorden de artsen aan en ving op we vermoeden dat........vermoeden? wat ja dat er een bloedprop in zijn hals zat dus die hadden ze maar over het hooft gezien  nog geloofden ik het niet en wilde alleen nog maar naar hem toe en daar lag hij dan te slapen toch ,kom op Paul wakker worden lieverd we gaan naar huis,ik pakten zijn arm die helemaal nog warm was en begon zachtje,s te huilen ....Paul kom nou jongen word wakker ,maar mijn maatje zou nooit meer wakker worden ,en toch kan ik het nog niet bevatten dat hij er niet meer is ze wilden autopsie doen maar nee ik kreeg hem er immers niet mee terug ....wij vermoeden dat blijft maar ik mijn kop spoken ,was ik maar meegegaan zelfverwijt nu dan had ik .......dus begrijp ik julie zo goed de pijn het verdriet daar staat geen tijd voor je mag en moet schreeuwen ook al is het in stilte want begrijpen doen ze het tot na de crematie dan zie je niemand meer die zeur kom op flink zijn maar ik wil niet fllink zijn ik heb verdriet ik ben mijn leven mijn maatje kwijt  ik ben ook blij met dit forum waar je af en toe als je zin hebt even lekker kan vertellen hoe jij je voeld ,ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en kracht toe en zal aan jullie denken ....... ik moet nog een urn uitzoeken leuk..........liefs Paulina <3

 

Loves 0
#4
Henriette aan de Wiel  zegt: 
Ook ik ben mijn man verloren, in 2009 na een ziekbed van 2 maanden. Het was plotseling het eind van ons leven samen, het eind van mijn leven zo voelde het destijds tot in het diepst van mijn ziel. En ik merkte dat mijn hele leven zoals ik het kende niet meer bestond. Ik ben mijn pad van rouw gaan lopen, met veel vallen en opstaan, heel veel tranen maar gelukkig ook kunnen lachen zo nu en dan.  Mijn doel was om op een dag weer simpelweg gelukkig te zijn, dat had ik mijn man ook beloofd om weer gelukkig te worden en ieder feestje te blijven vieren.  Hoe ik dat heb gedaan, heb ik uiteindelijk in een boek verwoord. Ik heb mijn boek in eigen beheer uitgebracht in de hoop andere nabestaanden te mogen helpen op hun pad van rouw.  Ook heb ik vorig jaar de Dag van de Rouw opgericht, welke 12 juni a.s. weer zal plaatsvinden. Een dag om je geliefde(n) te herdenken, ongeacht religie, cultuur en afkomst. Gewoon op de manier die jij het prettigste vindt. Op facebook kun je hier mee over vinden.  Ik wens jullie allen veel kracht en sterkte toe, veel liefs Henriette aan de Wiel. xxx

Lieve Henriette...ben zo benieuwd hoe jij uiteindelijk je leven weer hebt opgepakt, ik ben mijn man ook plotseling verloren op 14 jan. j.l. ik ben kapot, en weet echt niet hoe ik verder moet, mis mijn maatje iedere dag meer, huil iedere dag om hem, voel me zo verschrikkelijk eenzaam.......smiley crysmiley cry als ik er aan denk dat dit mijn leven voortaan is wordt ik helemaal panisch...ik houd zoveel van hem hij gaat echt nooit uit mijn hart..waar op facebook kan ik vinden over de dag van de rouw? liefs Annabel

Loves 0
#5

lieve Paulina , ik lees je verhaal, en mij is ongeveer t zelfde overkomen op 14 jan. jl. kreeg ik ook een telefoontje dat mijn man was overleden, ook ik schreeuwde dat kan niet..hij lag ook te slapen, vreselijk, kan t nog niet geloven, ik mis hem zo erg, huil iedere dg om hem...kan t niet dragen...wie helpt ons hier doorheen? liefs Annabel

Loves 0
#6

beste margua

Mijn lieve man is 14 januari j.l plotseling overleden. Ook ik was aan t zoeken naar een site voor rouwverwerking en kwam deze site tegen.

ik kan me zo goed inleven in jou verhaal, wij hadden allebei ons tweede huwelijk, en hielden zoveel van elkaar, we zijn bijna 21 jaar samen geweest, en hij was echt alles voor me. Nooit in mijn leven was iemand zo lief en goed voor me, het lijkt wel dat ik hem iedere dag meer mis. Kan ook niet met mijn verdriet omgaan, mijn collega,s van mijn vrijwilligerswerk, zijn allemaal even lief voor me,maar ik kom iedere keer weer alleen thuis, en dan gaat t weer mis, ik huil iedere dag om hem. hoe kom ik hier doorheen? smiley cry sterkte  Annabel

Loves 0
afbeelding van oldman
Bewolkt
#7

Lieve Margua ook ik heb mijn maatje verloren, en mis haar nog elke minuut van de dag.

Ik ben 73 jaar en heb 10 weken geleden mijn vrouw aan aalvleesklier kanker zien overlijden,wat geen pretje is.maar ik kan haar niet loslaten, ik denk noch elke minuut van de dag aan haar,en kan de rust in mijn leven noch niet vinden, daar om heb ik aan deze berichten heel veel steun.van iedereen die schrijft, want van je vrienden hoef je niets meer wat verwachten.die vinden soms dat het nu wel eens minder mag worden. dus dat zijn geen vrienden meer.

Grote steun zijn wel mijn kinderen maar die hebben ook hun gezin waar ze hun aandacht aan moeten besteden.

Een grote troost voor mij is dat ze in mijn armen is gestorven, in ons eigen bed,in ons eigen huis en dat ik nog geen minuut hulp heb gehad van de kruisvereniging dat ik alles nog allen heb kunnen doen voor haar.Dat geeft mijn zo'n voldaan gevoel hierbij ondanks het grote verlies, in augustus zouden wij 50 jaar getrouwd zijn, waar ze naar toe leefde maar ze heeft het jammer genoeg niet gehaald.

Maar nu probeer ik mijn leven een beetje op de rit te krijgen, met steun van onze kinderen en de mooie herinneringen die ik aan haar heb.we zullen het allemaal nog wel moeilijk krijgen.

Veel sterkte margua

en voor iedereen die dit leest

Wim

Loves 0
#8

hoi marua.laat je verdriet maar komen. heb mijn man 16 jaar terug verloren en ben veel te sterk gebleven.want sinds een paar maand gaat het met mij niet goed,heb het gevoet dat het verleden me inhaald.vandaar dat ik zeg dat je het verdriet beter kunt laten komen dan sterk zijn. wil je veel sterkte wensen of je een jaar of 20 jaar bij elkaar bent maakt niks uit. liefs en kracht van mij.

Loves 0
#9

Ook mijn maatje (lieve,zorgzame vrouw en moeder van onze zoon) vlak vóór de kerst 2014 plotseling overleden. Terwijl onze zoon en ik niet thuis waren, pas een dag later werden wij geconfronteerd met het vreselijk bericht! Zo abrupt uit je leven!  De wereld staat op z'n kop ( terwijl die wereld 'gewoon' doorgaat). Nu 5 maanden verder weet ik heus wel hoe de situatie is en wil graag verder zonder schuld gevoelens. Hoe kan ik dagen hebben dat ik 'vrolijk' ben?!! Weet dat ik dan moet genieten en energie moet opdoen, want even daarna heb ik het hard nodig om weer uit het dal te komen. Wil graag positief verder, maar m'n maatje forever in my heart! Ik denk dat een ieder die dit aangaat, zelf zijn/haar weg moet vinden waarvan je denkt dat het voor jezelf goed is. Advies en steun van anderen is goed, maar maak voor jezelf de beste keuze.

Loves 0
afbeelding van irenez
Storm
#10

lieve margua,het gemis blijft altijd vindt ik al is het 5 jaar geleden mijn dochtertje (nu 8 jaar) en ik denken dagelijks aan hem.hij is 7 maart 2010 overleden aan een hartaanval(hij was wel hartpacient)maar het was toch onverwachts,ik heb hem dood gevonden naast zijn bed.wat mensen ook zeggen het verdriet blijft altijd en de herrinneringen.ik hou me vast aan de dingen die hier op aarde nog belangrijk voor me zijn zoals mijn dochtertje en mijn andere kinderen(hebben een andere vader) en mijn kleinzoon en mijn 2 de kleinkind die op komst is,had ik dat niet gehad was ik lieverd ook boven geweest(maar het is mijn tijd nog niet) ik weet zeker dat ik later weer bij hem kom.

ik wens je heel veel sterkte.

lieve groeten 

claudia

Loves 0

Pagina's