ik mis je zo erg

Mijn lieve man is 19 juli overleden aan een hersentumor

Eind 2012 werd er longkanker ontdekt en heeft hij een operatie gehad en is er een linker gedeelte van de long weggehaald en daarna chemo gehad

Het ging weer goed en we gingen er weer samen voor,alleen vorig jaar september kreeg hij plotseling uitval in zijn rechterarm en zaten we snel in het ziekenhuis,daar werd ons verteld dat hij een hersentumor had,dan staat je wereld weer op z'n kop.

Eerst een hoge dosis bestraling gehad en vele bijverschijnselen van de prednison,trombose,suiker,vele heftige epileptische aanvallen,longembolie,longontsteking,teveel om op te noemen,maar er was nog steeds hoop en daar gingen we voor.

Na enkele maanden werd er weer een scan gemaakt om te kijken ofdat de bestraling had geholpen maar helaas kregen we het slechte bericht dat het niets had gedaan omdat de tumor te agressief was.

In februari een operatie gehad en de chirurg was in eerste instantie best wel positief en dacht dat hij bijna alles wel kon weghalen maar helaas.voor 90 procent kunnen weghalen en de 10 procent die er nog zat was erg zorgelijk en ging weer groeien en dat ging inderdaad snel. Wat heb je veel moeten inleveren,de waanidieen die je in je hoofd had waren vreselijk,verlamd aan de rechterkant,niet meer kunnen praten op het laatst en het slikken ging ook steeds slechter,vreselijk om je man zo op het laatst te zien. Mijn dochter en ik hebben hem de laatste weken samen verzorgd,maar wat een heftige tijd is dat geweest en ondanks dat je wist dat je er alleen voor kwam te staan,is het in werkelijkheid zo vreselijk moeilijk en is het gemis iedere dag zo erg. Maar ook ik weet dat ik door moet gaan en zo heeft mijn man dat ook gewild,maar niemand kan vertellen hoe je door moet. Het leven gaat weer gewoon door voor vele anderen,maar mijn leven staat stil en zal nooit meer hetzelfde zijn.  

 

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

afbeelding van Betje
Licht bewolkt
#1

hoi Carolientje,ik wil je heel veel sterkte wensen de komende tijd,weet hoe moeilijk alles is heb zelf mijn man 4 juli verloren, groetjes van Betje

 

Loves 0
afbeelding van sally
Bewolkt
#2

Hoi carolientje

Ik herken zoveel in je verhaal.  Mijn man kreeg na lang met klachten bij de huisarts te lopen maar niet serieus genomen in een keer een epileptische aanval toen we koffie zaten te drinken.  Heb meteen 112 gebeld en kregen op de eerste hulp te horen dat hij long kanker had en al was uitgezaaid naar zijn hoofd.  Het er niet goed uitzag en hij dood zou gaan.  Dan staat je wereld van het ene moment na het andere je leven op zijn kop.  Door vele fouten in het ziekenhuis,  kon hij o.a. niet meer slikken en heeft 10 maanden sonde voeding gemoeten.  Toch nog chemo, s, bestralingen,  gamma-knife 2x , palliatieve behandeling, maar omdat er zoveel fouten werden gemaakt ben ik zelf voor hem gan zorgen, anderhalf jaar,  30 pillen per dag oplossen en door zijn sonde spuiten, kreeg ook trombose erbij,  dus ook bloedverdunners spuiten, kreeg ook diabetes dus 4x per dag suiker testen, insuline spuiten, nwat ik zelf maar bekijken moest hoeveel eenheden,  naar mate hoe hoog zijn suiker was, begeleiding 0,0, huisarts kwam 1x per maand even kijken bij een terminale patiënt. 5 maanden samen in de kamer op de grond geslapen omdat hij de trap niet meer op kon, en ik er 24 uur per dag voor hem moest zijn. Verschrikkelijk om te zien hoe hij aftakelde, van een vrolijke vol met grapes en actief mens, naar een depressief en veel huilend met de wanhoop in de ogen hoopje ellende,  want hij wilde niet dood. 

Vorig jaar is hij gestorven,  bij mij in onze woonkamer,  met zijn handen in de mijne, na een lang gevecht,  en toen ik zei, ga maar lekker slapen schat, blies hij zijn laatste adem uit, zoals hij het wilde, bij mij blijven in ons eigen huis tot het einde.  Was inderdaad een heftige periode,  stond er helemaal alleen voor,  maar ben wel blij dat ik het voor hem heb kunnen doen.  

En nu mis ik hem steeds meer, het doet vreselijk pijn, we hadden nog zoveel plannen en was pas 61 jaar. we waren ruim 46 jaar samen, elkaar leren kennen toen we 15 waren. Hij was altijd thuis, als hij niet werkte waren we samen. Ik mis hem nog 24 uur per dag, het is verschrikkelijk moeilijk. 

Ik wil je hierbij nog condoleren met het grote verlies en hoop dat we elkaar kunnen steunen,  want wie begrijpt het waar je doorheen gaat, ja de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.  En inderdaad,  het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. 

Heel veel sterkte,  met liefs vn sally

Loves 0
#3

Ik wens jou heel veel sterkte met het verwerken van het verlies .

Het valt niet mee maar ga het rouwen aan ga het niet uit de weg is wat ik je kan zeggen het is hard werken maar zo belangrijk willen wij de draad van het leven weer goed op kunnen pakken .

het is nu half jaargelden dat mijn man is overleden het gemis wordt elke dag intenser , flace backs van de latste weken waarin ik hem heb verzorgd met alle liefde daar was geen twijfel over mogelijk maar nu denk ik vaak heb ik het wel goed gedaan .

er zijn momenten dat je je erg alleen voelt maar prijs je gelukkige met je vrienden en familie om je heen ze willen je graag helpen en wat doen maar daar gebruik van je moet het alleen aangaan maar je bent niet alleen !!!

sterkte 

Loves 0
#4

Carolientje, ik wens je heel veel sterkte toe in het verwerken van dit verdriet en gemis. Ook ik weet wat het is, zeven jaar geleden verloor ik totaal onverwachts mijn lieve man en bleef achter met een dochter nog thuis en 3 getrouwde zoons. Vreselijk als er nog aan denk hoe eenzaam en alleen ik toen was, ik zag het echt niet meer zitten. Maar gelukkig helpt de tijd je met het genezingsproces en kan ik zeggen dat ik nu ( met rouwrandjes) weer gelukkig ben. Dat wens ik jou ook toe!

Loves 0