Ik kan niet zonder haar

Op 9 juli 2020 is mijn vrouw overleden, ze had ruim 5 jaar kanker. Tot het laatste moment mochten we genieten van haar stralende lach. Ik ben zo trots op haar. Zij was een grote bron van positiviteit en liefde, maar het ging niet meer. Toen is de datum gepland. Dat vind ik een moedige keuze van haar. Ze heeft alles gegeven tot de laatste dag Al die jaren is ze positief gebleven en hebben we gedaan wat we konden doen. Zelfs tijdens haar ziekte periode stond ze voor iedereen klaar en hebben veel genoten van prachtige vakanties. Dit terwijl haar lichaam haar steeds meer in de steek liet.. We hebben het samen tot het einde gered, zonder thuiszorg. We waren samen een ineengesmolten en onafscheidelijk team. Nu ben ik bang. Mijn grootste steun en toeverlaat is er niet meer, nu ik haar harder dan ooit nodig heb. De leegte is zo intens en het verdriet zo groot. Het voelt alsof mijn leven ook is gestopt. Stiekem denk ik was het maar zo, dan waren wij nog samen. Zelfs de mooiste herinneringen doen pijn. Een groot deel van mezelf is met haar meegegaan en ik vraag mezelf af wie ik ben... Ik had nooit gedacht dat het gevoel van leegte en verdriet zo krachtig kon zijn.
Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

BeaB Ik ben weduwe sinds januari 2020.Mijn man kreeg september 2019 te horen dat hij een hersentumor had. Hij is 5 januari 2020 overleden.
afbeelding van BeaB
Licht bewolkt
BeaB Ik ben weduwe sinds januari 2020.Mijn man kreeg september 2019 te horen dat hij een hersentumor had. Hij is 5 januari 2020 overleden.
#1
Hoi Dennis, wat een verdriet. Toch fijn dat jullie naar het moment hebben kunnen toeleven. Hopelijk goede gesprekken gehad. Je kunt je maatje ook niet missen. De wereld zakt onder je voeten weg. Het is stil en je voel je zo leeg. Ik ben 5 januari alleen komen te staan. Mijn man kreeg 4 maand daarvoor te horen dat hij een hersentumor had. Al heel snel veranderde zijn gedrag. Een gesprek......eigenlijk niet meer mogelijk. Ik prijs me met de gedachte dat hij geen pijn heeft gehad en dat ik hem heb mogen en kunnen verzorgen. In mijn armen is hij gegaan. Ik mis hem. Maar we gaan door. Ik hoop dat jij en je familie ook de kracht vinden om hier mee om te gaan. Heel veel sterkte.
Loves 0
#2
Hoi Bea, Bedankt voor je bericht en je steunende woorden. Wij hebben gelukkig hele goede gesprekken gehad. Jouw man is pas 5 januari overleden dat is heel kort geleden. Wat spijtig om te horen dat zijn gedrag al heel snel veranderde. Maar gelukkig dat je man geen pijn heeft gehad, de diagnose is al zwaar genoeg voor hem geweest. . Het gemis en de leegte doet pijn. De leegte is later misschien wat op te vullen, maar het gemis zal denk ik altijd blijven. Ik wens jou en jouw familie ook heel veel sterkte en kracht toe
Loves 0
thelo Alleen...... sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan.....dus moet er doorheen.....
afbeelding van thelo
Bewolkt
thelo Alleen...... sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan.....dus moet er doorheen.....
#3
Ach Dennis, ik leef zo met je mee. Zoveel verdriet nu......en wetende dat dit lange tijd gaat duren. Wij waren ook soulmates, geen kinderen mogen krijgen dus echt helemaal alleen met het verdriet. Vreselijk, maar ik moet toegeven dat ik niet had verwacht dat ik er nu na 1 jaar zo bij zou zitten. Op een of andere manier bezit je een soort van overlevingsdrang, weet niet hoe ik het anders kan noemen. Ineens is dat verschrikkelijke eerste jaar “zonder” je maatje voorbij. Echt gevlogen. Snap er nog steeds niets van! Probeer je niet te verstoppen en blijf bezig......met van alles wat jou maar boeien kan. En blijf onder de mensen en doe alleen waar je zin in hebt. Niets moet alles mag, je bent nu verscheurd van verdriet, kan toch niet anders. Maar je zult merken na verloop van tijd dat je er een soort van vrede mee krijgt, het kon niet meer...... Heel veel sterkte en kracht wens ik jou Dennis, Liefs Loes.
Loves 0
#4
Hoi Loes, Dank je wel voor je medeleven. Gisteren is het afscheid geweest. Tot die tijd druk geweest met alles regelen. Ik dacht dat ik mezelf aardig staande wist te houden ondanks de vele tranen die tussen het regelen vloeide. Gisteren na het afscheid kwam alles eruit, vooral de leegte en het gevoel van eenzaamheid.. Wat naar voor je dat je er na een jaar nog zo bijzit. Ik kan me eerlijk gezegd ook niet indenken dat ik ooit zonder haar nog gelukkig zal worden. Zij heeft echt haar best gedaan voor ons. Ik kijk uit naar de nacht omdat ik er tijdens mijn slaap niet zoveel van merk. Althans niet bewust. Eten gaat heel moeizaam, af en toe een klein beetje. Ik heb nu al het gevoel dat het echt overleven is. De levensvreugde die zo groot was is weg, en normaal was ik sterk en voel me nu klein en zwak. Dank je wel voor je adviezen Loes. Daar hecht ik veel waarde aan. Jij ook veel sterkte en kracht in het "proces". Liefs Dennis
Loves 0
#5
Hoi Dennis, mijn man is bijna 7 weken geleden, op 1 juni, overleden. Hij is 2,5 jaar ziek geweest, we zijn door een emotionele rollercoaster gegaan. Operatie, zag er goed uit, na 2e scan uitzaaiingen gevonden. Gelukkig was het weer operabel, terwijl hij op de wachtlijst stond uitzaaiingen in zijn hoofd ontdekt, ook dit was te behandelen... Totdat we eind november vorig jaar te horen kregen dat het dit keer echt goed mis was! Behandelingen zouden alleen nog maar levensverlengend zijn en prognose van zo'n 2 jaar... Gestart met chemokuren, maar ook weer opnieuw bestralingen aan zijn hoofd, ook die uitzaaiingen waren terug en zijn hem uiteindelijk fataal geworden. De laatste maanden heeft hij een enorme gedragsverandering doorgemaakt waardoor 'normale' gesprekken eigenlijk niet meer mogelijk waren, terwijl we 27 jaar lang een echte 2 eenheid zijn geweest, de beste maatjes, geliefden, ouders, noem maar op... En dan sta je er opeens, op nog geen 45 jarige leeftijd, samen met je 20 jarige dochter, alleen voor... Dennis, ik begrijp je gevoel zo goed en wil jou dan ook heel veel sterkte wensen in deze hele zware en oneerlijke tijd. Het is zo onwerkelijk allemaal he... Nooit gedacht dat ik me ooit zou aansluiten op zo'n forum, ik heb immers heel veel lieve mensen om me heen, maar die voelen dit intense verdriet toch niet echt, daarom 'fijn' om te lezen dat we niet alleen staan en er mensen zijn die hetzelfde door moeten maken. Hou je taai Dennis! Groeten Monique
Loves 0
afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#6
Hallo Dennis, het is voor jou nu zo vers, de leegte, pijn, verdriet, gemis, onmenselijke gevoelens overheersen jou dagen. Weet je bent niet alleen met deze gevoelens, of je het wil of niet ze zijn er, dat is de keerzijde van echte liefde!! Liefde is ook loslaten......dat heeft tijd nodig, weer een nieuwe manier van leven aanleren met jou geliefde in je lichaam verweven. En dat gaat echt niet snel dat heeft veel tijd nodig. Praten, huilen, gillen, wat jij voelt dat goed is gewoon doen. Er is namelijk geen manier voor! Lieve Dennis ik wens je veel kracht toe en elke dag een heel klein lichpuntje erbij... Liefs Anita x
Loves 0
#7
Je laatste 5 zinnen zijn zo waar en zo herkenbaar. Sterkte Frank
Loves 0