MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Ik doe écht mijn best

Wim, mijn vrolijke, opgewekte, lieverd, mijn steun en mijn allerliefste is nu bijna 5 maanden niet meer bij me...

En ik begin te ontdekken dat behalve de hartverscheurende pijn om zijn afwezig-zijn, mijn hele leven aan het veranderen is.....zeg maar rustig, aan het afbrokkelen is. Voor buitenstaanders niet te zien, maar voor mij onthutsend duidelijk.

Ik doe écht mijn best: ik lees, ik schrijf, ik schilder, ik praat met een rouwpsycholoog , ik fiets me drie slagen in de rondte.....Goh, Wát ben ik dapper, Wát ben ik sterk....Wát doe ik het goed.....

Nou, het gaat dus helemaal niet goed.....en af en toe twijfel ik of dit ooit nog goed komt. "Ze" zeggen dat het leven anders wordt, maar wel weer de moeite waard....je gaat weer genieten....

De moeite waard? Realy ? Geloof er niks van.....

Het is fijn even te mogen "ontladen" op deze plek, ik dank jullie dan ook voor je aandacht.....en tegelijk stemt me dit ook (nóg) droevig(er)..... voor mezelf omdat ik dit forum dus nodig heb en voor jullie omdat je dus precies dezelfde pijn en verdriet kent en voelt .....

veel liefs weer, Marianne

Hartjes 2

Er zijn 33 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Storm
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve Marianne, 

5 maanden,...is nog zo, kort geleden.....

Geef jezelf maar, alle ruimte,..en tijd....

Dat je het , af en toe, ..echt niet meer weet,... of ziet zitten....is heel normaal...

Ik denk, dat je eens wat "minder" je best moet doen."... 

vervang maar eens het woordje "moeten",..door  "willen"...

en vraag je af,...wat wil ik..?? ..ipv wat moet ik , van mezelf..??

Je best "moeten" doen ,...impliceerd,...dat je,..zonder dat te doen ,...verloren bent...

en, ik begrijp het echt hoor....je zoekt nu afleiding in alles....houd je sterk...en legt jezelf

allerlei taken op, om maar niet te hoeven denken...aan hoe perfekt het was...

ik deed dit zelf ook,....maar,  zonk steeds verder ,en dieper, terug , in de leegte...

en ontdekte,...dat hoe meer ik "moest" van mezelf,...hoe meer ik vastliep.

Je probeerd te ontsnappen,...aan je "gedachten "...door te "moeten"

terwijl het antwoord,..eigenljk heel dichtbij ligt.....blijf je rennen....rennen van die vreselijke gedachten..en hoe meer je rent,.....hoe meer gedachten er weer opkomen.

We hebben eigenlijk alleen NU... 

dus ook met, hoe de toekomst eruit zal zien,...bezig zijn,...is bezig zijn, met iets waar

nog geen antwoord op bestaat... het komt vanuit het voortdurend "denken"...

"Voelen" is het tegengif.....van "het Denken"....

het is van je hoofd , terug , naar het hart gaan....

dus,..wat voelt, "nu" goed om te doen...? ..wat "wil" ik graag..?

het is net een zachtere benadering,....waarbij je de focus legt,...op Jezelf...

en wat jij nu nodig hebt,....om je goed te voelen...

misschien wil je wel,.. een kunstwerk maken,...ter nagedachtenis,...aan Wim...

of uitdrukking geven,  aan wat jullie , voor altijd , blijft verbinden.

Doe het recht vanuit je hart....Marianne......Zonder jezelf,...dingen op te leggen,..of,..

voorbij te rennen...

Het antwoord,...zit in Jou... Bevrijd jezelf, van het Denken,......en, "Voel" maar !

 

Ik wens jou,..Veel *Heling, en *Licht toe..

Een Warme Knuffel

van,..

Fade Out,............

 

 

 

 

Loves 1
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#2

Hoi Marianne,

Waardeloos dat het even niet zo gaat. Maar ook begrijpelijk hoor.

Het klopt wat je schrijft en ook wat Fade Out schrijft.

De eerste maanden 'gaan nog wel' en moet je zoveel van jezelf en wil je naar de toekomst kijken want je bent toch sterk. Zo denk je zekerheid te vinden in een wereld waarin op dit moment iedere zekerheid je is ontnomen. Maar je kunt ook te hard je best doen.

Dat houd je niet vol, moet je niet willen volhouden. Zoals ik eerder al schreef gaf mijn lijf het na een aantal maanden gewoon op. En nog steeds als ik (te)veel wil, met mijn hoofd bezig ben uit zich dat gelijk in fysieke klachten. Mijn dochter zei mamma je wilt te veel, te snel, laat los alles op zijn tijd. En dat klopt maar is zeker niet makkelijk. Doe het maar eens, helemaal als je zo niet in elkaar zit. Want wat als ik nu ook wegval, met wat voor puinhoop zadel ik de kinders dan op. Gelukkig maken zij zich daar helemaal niet druk om en zeggen dat ik dat ook niet moet doen en nu maar eerst aan mezelf moet denken. Lief maar lastig!

Inderdaad niets is meer zoals het was en dat zal het ook niet meer worden. Anders dat wel maar hoe......? Daar helpt 'moeten' van jezelf niets aan. Ga op je gevoel af en doe alleen dat wat je echt wilt en waar jij je goed bij voelt. En kom daar net zo makkelijk op terug als je het toch niet of anders wilt. Zelf heb ik, als rationeel denkend persoon, gemerkt dat dat steeds beter gaat.

Lieve Marianne die golfbewegingen zullen nog wel blijven, misschien met steeds langere intervallen, maar het gaat straks vast weer beter, rustig aan neem de tijd!

Knuffel en lieve groet,

Ank

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3

Lieve Marianne,

De twee vorige lotgenoten hebben geschreven waar ik mij volledig in kan voelen,en heb er geen aanvulling op.

Ik zie het precies eender zo

Je hoeft er alleen maar te ZIJN,EN Jouw Gevoel Lief te hebben,met Al zijn Emoties

Laat het de tijd

Heel veel Liefde in Verbondenheid met Wim

Martien Mols

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#4

Marianne,

Door jouw aanhef lijkt het alsof jij denkt dat er getwijfeld wordt aan jouw wilskracht. Natuurlijk weten jij en ik dat dit niet zo is. Wel herken ik veel in wat jij schrijft. 

Toen Frans overleed, moest ik ook veel. Allereerst natuurlijk de crematie en daarna het papierwerk. Ook moest ik van mezelf elke dag even de deur uit, al was het maar een blokje om. Ook moest ik in het eerste jaar op, alle plekken waar hij gelukkig geweest was, een beetje as achterlaten. Daarnaast moest ik natuurlijk ook weer "gewoon" 32 uur gaan werken. De gesprekken met een maatschappelijk werkster, omgeveer 6 maanden na zijn overlijden, waren voor mij geen moeten, maar iets wat ik wilde. Ook zij vroeg mij vaak wat ik wilde in plaats van wat ik moest, daar had ik geen antwoord op,

Nu is het eerste jaar voorbij, zijn as is verstrooid, het papierwerk geregeld. Ik ga niet meer elke dag de deur uit. Wel ben ik op alle plekjes geweest die ik kon bedenken, al heb ik nog wel wat as achtergehouden. Ik werk inmiddels ook alweer 32 uur per week. Mijn gesprekken heb ik nog steeds.

Terugkijkend is voor mij de asbijzetting op zee één jaar na zijn overlijden een omslagmoment geweest. Het moeten is voorbij en ik ga nu meer proberen te doen wat ik wil, behalve het werken dan.

Het leven is anders geworden en zeker nog niet de moeite waard. Ook genieten heb ik nog maar heel weinig gedaan. Wel hoop ik, diep van binnen, dat de pijn  steeds iets minder zal worden, dat ik om fijne herinneringen kan glimlachen in plaats van in huilen uit te barsten.

Sterkteknuffel,

Hilde

Loves 0
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
afbeelding van Yvonne Jansen
Storm
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
#5

LieveMarianne,gecondoleerd met het verlies van je liefste Wim.Wat herkenbaar wat je schrijft.Ik deed ook zo goed mijn best,flink zijn ,sterk zijn .Ook voor mijn liefste Geurt ,want hij moet trots op mij zijn! Maar zoals Ank schrijft,je houd h te niet vol .Dus b en ik nog wel mijn best aan het doen maar luister ook beter naar mijn gevoel,wat moeilijk en soms pijnlijk is en niet altijd lukt .Wat jij zegtover het hier mogen ontladen is heel fijn maar ook heel dubbel ,heb ik gemerkt.Want je ervaart niet de enige te zijn met zoveel verdriet en pijn maar ik voelde de emoties van de lotgenoten te heftig en daardoor heb ik even  een pauze/afstand genomen maar hoop het nu beter aan te kunnen.Want het geeft mij toch een troost en een steuntje in de rug ,lieve Marianne heel veel sterkte en een warme groetYvonneJansen.

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#6
Fade Out schreef op Donderdag 9 augustus 2018 16:14
Lieve Marianne, 

5 maanden,...is nog zo, kort geleden.....

Geef jezelf maar, alle ruimte,..en tijd....

Dat je het , af en toe, ..echt niet meer weet,... of ziet zitten....is heel normaal...

Ik denk, dat je eens wat "minder" je best moet doen."... 

vervang maar eens het woordje "moeten",..door  "willen"...

en vraag je af,...wat wil ik..?? ..ipv wat moet ik , van mezelf..??

Je best "moeten" doen ,...impliceerd,...dat je,..zonder dat te doen ,...verloren bent...

en, ik begrijp het echt hoor....je zoekt nu afleiding in alles....houd je sterk...en legt jezelf

allerlei taken op, om maar niet te hoeven denken...aan hoe perfekt het was...

ik deed dit zelf ook,....maar,  zonk steeds verder ,en dieper, terug , in de leegte...

en ontdekte,...dat hoe meer ik "moest" van mezelf,...hoe meer ik vastliep.

Je probeerd te ontsnappen,...aan je "gedachten "...door te "moeten"

terwijl het antwoord,..eigenljk heel dichtbij ligt.....blijf je rennen....rennen van die vreselijke gedachten..en hoe meer je rent,.....hoe meer gedachten er weer opkomen.

We hebben eigenlijk alleen NU... 

dus ook met, hoe de toekomst eruit zal zien,...bezig zijn,...is bezig zijn, met iets waar

nog geen antwoord op bestaat... het komt vanuit het voortdurend "denken"...

"Voelen" is het tegengif.....van "het Denken"....

het is van je hoofd , terug , naar het hart gaan....

dus,..wat voelt, "nu" goed om te doen...? ..wat "wil" ik graag..?

het is net een zachtere benadering,....waarbij je de focus legt,...op Jezelf...

en wat jij nu nodig hebt,....om je goed te voelen...

misschien wil je wel,.. een kunstwerk maken,...ter nagedachtenis,...aan Wim...

of uitdrukking geven,  aan wat jullie , voor altijd , blijft verbinden.

Doe het recht vanuit je hart....Marianne......Zonder jezelf,...dingen op te leggen,..of,..

voorbij te rennen...

Het antwoord,...zit in Jou... Bevrijd jezelf, van het Denken,......en, "Voel" maar !

 

Ik wens jou,..Veel *Heling, en *Licht toe..

Een Warme Knuffel

van,..

Fade Out,............

Dank je, lieve Fade Out,

"dat je het af en toe niet meer ziet zitten , is normaal"....

Dat soort kleine zinnetjes maken soms zo'n groot verschil. Net voldoende om dat enorme zwarte ravijn iets minder zwart te maken... 

Het is dus "normaal"..... wat normaal ook moge zijn.....

Al dat "doen" is slechts een poging om te gaan met die verscheurende pijn.....maar het werkt dus niet , dat is me inmiddels wel duidelijk.....

Er doorheen.....

Zwaar, heel zwaar!

dank je en liefs , Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#7
AnkNiek schreef op Donderdag 9 augustus 2018 19:06
Hoi Marianne,

Waardeloos dat het even niet zo gaat. Maar ook begrijpelijk hoor.

Het klopt wat je schrijft en ook wat Fade Out schrijft.

De eerste maanden 'gaan nog wel' en moet je zoveel van jezelf en wil je naar de toekomst kijken want je bent toch sterk. Zo denk je zekerheid te vinden in een wereld waarin op dit moment iedere zekerheid je is ontnomen. Maar je kunt ook te hard je best doen.

Dat houd je niet vol, moet je niet willen volhouden. Zoals ik eerder al schreef gaf mijn lijf het na een aantal maanden gewoon op. En nog steeds als ik (te)veel wil, met mijn hoofd bezig ben uit zich dat gelijk in fysieke klachten. Mijn dochter zei mamma je wilt te veel, te snel, laat los alles op zijn tijd. En dat klopt maar is zeker niet makkelijk. Doe het maar eens, helemaal als je zo niet in elkaar zit. Want wat als ik nu ook wegval, met wat voor puinhoop zadel ik de kinders dan op. Gelukkig maken zij zich daar helemaal niet druk om en zeggen dat ik dat ook niet moet doen en nu maar eerst aan mezelf moet denken. Lief maar lastig!

Inderdaad niets is meer zoals het was en dat zal het ook niet meer worden. Anders dat wel maar hoe......? Daar helpt 'moeten' van jezelf niets aan. Ga op je gevoel af en doe alleen dat wat je echt wilt en waar jij je goed bij voelt. En kom daar net zo makkelijk op terug als je het toch niet of anders wilt. Zelf heb ik, als rationeel denkend persoon, gemerkt dat dat steeds beter gaat.

Lieve Marianne die golfbewegingen zullen nog wel blijven, misschien met steeds langere intervallen, maar het gaat straks vast weer beter, rustig aan neem de tijd!

Knuffel en lieve groet,

Ank

Lieve Ank,

Je had het al eerder geschreven , je fysieke klachten.....toen heb ik het "alleen maar gelezen". Nú begrijp ik het ook..... Het aanvaarden begint ook langzaam terrein te winnen om de regie (of wat daar nog van over is) los te laten....

Dank je voor je berichtje, er gaat een rust voor mij van uit....en dat is kennelijk nodig om te aanvaarden en dus minder te "doen"....

Rust......goh, is heel lang geleden dat ik dat heb toegelaten..... 

Dank je , veel liefs, Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#8
Martien schreef op Donderdag 9 augustus 2018 19:27
Lieve Marianne,

De twee vorige lotgenoten hebben geschreven waar ik mij volledig in kan voelen,en heb er geen aanvulling op.

Ik zie het precies eender zo

Je hoeft er alleen maar te ZIJN,EN Jouw Gevoel Lief te hebben,met Al zijn Emoties

Laat het de tijd

Heel veel Liefde in Verbondenheid met Wim

Martien Mols

Lieve Martien,

"Laat het de tijd"

Mooi! 

Ik besef dat ik de tijd heb willen sturen.....alles in het werk heb gesteld om deze verschrikking van verdriet te leiden, zodat de pijn maar snel zou weggaan....

Zo werkt "het" dus niet....

In liefde en verbondenheid met Wim......terwijl ik jouw woorden hier schrijf, voel ik de rust en het loslaten al enigszins....

dank je, liefs, Marianne

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#9
Hilde schreef op Donderdag 9 augustus 2018 20:24
Marianne,

Door jouw aanhef lijkt het alsof jij denkt dat er getwijfeld wordt aan jouw wilskracht. Natuurlijk weten jij en ik dat dit niet zo is. Wel herken ik veel in wat jij schrijft. 

Toen Frans overleed, moest ik ook veel. Allereerst natuurlijk de crematie en daarna het papierwerk. Ook moest ik van mezelf elke dag even de deur uit, al was het maar een blokje om. Ook moest ik in het eerste jaar op, alle plekken waar hij gelukkig geweest was, een beetje as achterlaten. Daarnaast moest ik natuurlijk ook weer "gewoon" 32 uur gaan werken. De gesprekken met een maatschappelijk werkster, omgeveer 6 maanden na zijn overlijden, waren voor mij geen moeten, maar iets wat ik wilde. Ook zij vroeg mij vaak wat ik wilde in plaats van wat ik moest, daar had ik geen antwoord op,

Nu is het eerste jaar voorbij, zijn as is verstrooid, het papierwerk geregeld. Ik ga niet meer elke dag de deur uit. Wel ben ik op alle plekjes geweest die ik kon bedenken, al heb ik nog wel wat as achtergehouden. Ik werk inmiddels ook alweer 32 uur per week. Mijn gesprekken heb ik nog steeds.

Terugkijkend is voor mij de asbijzetting op zee één jaar na zijn overlijden een omslagmoment geweest. Het moeten is voorbij en ik ga nu meer proberen te doen wat ik wil, behalve het werken dan.

Het leven is anders geworden en zeker nog niet de moeite waard. Ook genieten heb ik nog maar heel weinig gedaan. Wel hoop ik, diep van binnen, dat de pijn  steeds iets minder zal worden, dat ik om fijne herinneringen kan glimlachen in plaats van in huilen uit te barsten.

Sterkteknuffel,

Hilde

Lieve Hilde,

"Nu het eerste jaar voorbij is....."

Er gaat een acceptatie, een aanvaarden en ook een rust uit van wat je schrijft.....

Ik merk dat ik me ook heb verzet tegen "de tijd".....  Als ik nu maar hard  mijn best doe, dan kan ik de tijd versnellen......en dan doet het minder pijn......

Ik laat "het" los.....eindelijk voel ik wat dat inhoudt, dat loslaten ..... 

Dank je voor je woorden, veel liefs, Marianne

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#10
Yvonne Jansen schreef op Donderdag 9 augustus 2018 20:31
LieveMarianne,gecondoleerd met het verlies van je liefste Wim.Wat herkenbaar wat je schrijft.Ik deed ook zo goed mijn best,flink zijn ,sterk zijn .Ook voor mijn liefste Geurt ,want hij moet trots op mij zijn! Maar zoals Ank schrijft,je houd h te niet vol .Dus b en ik nog wel mijn best aan het doen maar luister ook beter naar mijn gevoel,wat moeilijk en soms pijnlijk is en niet altijd lukt .Wat jij zegtover het hier mogen ontladen is heel fijn maar ook heel dubbel ,heb ik gemerkt.Want je ervaart niet de enige te zijn met zoveel verdriet en pijn maar ik voelde de emoties van de lotgenoten te heftig en daardoor heb ik even  een pauze/afstand genomen maar hoop het nu beter aan te kunnen.Want het geeft mij toch een troost en een steuntje in de rug ,lieve Marianne heel veel sterkte en een warme groetYvonneJansen.

Lieve Yvonne,

Fijn , die erkenning..... dat hard je best doen..... én het punt bereiken dat je voelt dat het niet (meer) werkt.....inderdaad, je houdt het niet vol....

En dat dubbele van dit Forum herken ik ook.....soms is al het verdriet iets te veel, dan kijk ik ook even niet meer.....en dan weer gaat er een grote steun en troost vanuit...

Kennelijk geldt de metafoor van de golfbewegingen ook voor dit forum.

Dank je voor je reactie, liefs, Marianne

 

Loves 0

Pagina's