Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
afbeelding van Pimpelmees
Bewolkt
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019

Hoe nu verdee

Ben nu iets meer dan vijf maanden alleen. Weet me inmiddels geen raad. Af en toe denk ik dat ik wel verder kan.  Vervolgens gebeurt er iets, mankementje hier of daar, en ik stort weer in de donkerte. 

Allles ademt mijn man.  Ontbijten; alleen. De dag doornemen: met wie.? Kan de zin in het leven niet meer vinden.  Mis mijn liefje zo vreselijk intens. Toch heb ik mijn man beloofd door te gaan. Weer de zin van het leven te vinden. 

Zo moeilijk. De avonden zijn lang en stil. De ochtenden zijn afschrikwekkend. Moet de schouders er weer onder zetten, maar vraag me af en toe af waarom. 

En toch,......

heb ik af en toe momenten dat ik weer licht zie gloren. Verplicht mezelf nu dingen te doen die ik altijd fijn vond.  Confronterend. Toch hoop ik dat de aanhouder wint. Ga weer vakantie vieren op de plek waar we het altijd zo fijn hadden samen. Ben 6 weken na overlijden van mijn lief ook geweest. Was vreselijk moeilijk, maar toch ook mooi. Voelde me op de ‘vakantie’  zo verbonden.

Kleine dingen die nu tegen zitten, zijn nu zo moeilijk. Het niet meer kunnen overleggen en zo. Ik voel me nu zo vreselijk verloren en intens verdrietig, dat ik me af vraag of dit mijn toekomst is. Ik ben begin 60 en heb, vrees ik, nog een aantal jaar te gaan.  Ik realiseer me dat ik mijn zegeningen moet tellen. 

Excuses voor mijn ellendige bericht, maar weet me momenteel geen raad. De weekenden vind ik te moeilijk.

Hoop dat ik bij mijn volgende bericht wat positiever ben. Voor nu kan ik het leven zonder mijn man bijna niet meer aan. Toch mag ik niet opgeven, omdat ik dat beloofd heb.

Lees regelmatig over de ups en downs, ik ben daar niet alleen in. Gelukkig heb ik wel mensen om me heen die om me geven en waarvoor ik door wil gaan. Mijn stiefkleinkinderen, die me laten doorgaan, zonder dat ze zich daar van bewust zijn. Het kado van mijn leven en de mooiste erfenis. 

Ik wilde mijn verhaal even kwijt. Sorry voor het sombere in mijn bericht, maar ik vertrouw erop dat het weer beter zal worden, omdat ik ook af en toe weer kan genieten. Wel anders dan voorheen, maar toch.....

Lieve lotgenoten, heel veel kracht, hoop, en nog zo veel meer......

pimpelmees

 

Hartjes 1

Er zijn 9 reacties op dit bericht

Waterval Alles is kapot.
afbeelding van Waterval
Storm
Waterval Alles is kapot.
#1

Beste pimpelmees,

Zo herkenbaar wat je zegt, de ochtend en avond, ja vreselijk.

Mijn vrouw zij ook doorgaan. ik heb 2 katers en een zoon moet doorgaan.

Als ik als eerste was gegaan was het leed nog veel groter geweest, en daar troost ik me maar mee.

Veel kracht en warmte voor je. Waterval.

Loves 0
Sanne15@ Mis je mijn maatje
afbeelding van Sanne15@
Bewolkt
Sanne15@ Mis je mijn maatje
#2

Heel herkenbaar voor mij nu ook 5 maanden geleden als ik dan een momentje heb dat ik het gevoel heb van ik kan het aan voel ik me heel schuldig tegen over mijn man en krijg dan weer een huilbui de weekenden vind ik het ergste hoort of ziet niemand heb wel een dochter in huis maar die gaat haar gang logische natuurlijk ik kan moeilijk zeggen mijn man had gewild dat ik minder zou treuren maar wij hebben het er nooit over gehad wat als hij wilde niet dood ondanks dat hij heel ziek was en hebben geen afscheid kunnen nemen dit is hartverscheurend had nog zoveel willen zeggen en vragen 

Heel veel kracht en sterkte

Loves 0
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
afbeelding van Mahinaboru
Bewolkt
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
#3

Lieve Pimpelmees,

Heel herkenbaar! Voor mij is het 3 maanden geleden dat ik mijn man verloor aan die vreselijke ziekte. Ik ben nu alleen met mn hondje. Mijn kinderen en stiefzoon met hun gezinnen komen wel vaak, maar toch voel je je alleen. Vooral de nachten. Ik slaap heel slecht, overdag ben ik fit en probeer van alles te doen maar tegen het eind van de middag zit ik op de bank te knikkebokken. Ik weet niet hoelang dit gaat duren. Zo onwerkelijk allemaal.

Heel veel sterkte, liefde en steun toegewenst.

Loves 0
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
afbeelding van Pimpelmees
Bewolkt
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
#4
Mahinaboru schreef op Maandag 20 januari 2020 05:19
Lieve Pimpelmees,

Heel herkenbaar! Voor mij is het 3 maanden geleden dat ik mijn man verloor aan die vreselijke ziekte. Ik ben nu alleen met mn hondje. Mijn kinderen en stiefzoon met hun gezinnen komen wel vaak, maar toch voel je je alleen. Vooral de nachten. Ik slaap heel slecht, overdag ben ik fit en probeer van alles te doen maar tegen het eind van de middag zit ik op de bank te knikkebokken. Ik weet niet hoelang dit gaat duren. Zo onwerkelijk allemaal.

Heel veel sterkte, liefde en steun toegewenst.

Tsja, die slaapproblemen. Ik lees dat iedereen in de rouw daar last van heeft.

Mijn man is een jaar lang ernstig ziek geweest. Bed in de kamer, uiteindelijk nog maar een bed in de kamer gezet. Durfde hem niet meer alleen te laten. Elk geluidje spring je op. Al die tijd sta je op scherp, dus al die tijd is slapen een drama. De laatste week in het ziekenhuis, is er voor mij een bed bijgezet. Toch nog een heel waardevolle week geweest. Ik gunde hem zo zijn rust, verlost te worden van die vreselijke pijn. En dan het einde, alles regelen.

De eerste weken bleef er altijd iemand van mijn familie slapen, maar dat houdt op.

Maar nu vijf maanden later, slaap ik nog steeds niet, of slechts een uurtje of twee.

Heb nu een kabelhaspel in mijn bed, met daaraan aan de oplader 2 iPads en een telefoon, voorts de afstandsbediening van de tv. Dus tv en Netflix kijkend kom ik de nacht door. Als ik maar geluiden hoor. De stilte kan ik momenteel niet verwerken. Durf niet naar de slaappillen te grijpen, uiteindelijk zal je toch een keer beter moeten gaan slapen.

toch merk ik wel als ik genoeg positieve afleiding heb, het slapen iets beter gaat.

Ik wens alle slapelozen een keer een goede nachtrust.

Pimpelmees

 

Loves 1
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
afbeelding van Mahinaboru
Bewolkt
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
#5
Pimpelmees schreef op Maandag 20 januari 2020 21:11
Mahinaboru schreef op Maandag 20 januari 2020 05:19
Lieve Pimpelmees,

Heel herkenbaar! Voor mij is het 3 maanden geleden dat ik mijn man verloor aan die vreselijke ziekte. Ik ben nu alleen met mn hondje. Mijn kinderen en stiefzoon met hun gezinnen komen wel vaak, maar toch voel je je alleen. Vooral de nachten. Ik slaap heel slecht, overdag ben ik fit en probeer van alles te doen maar tegen het eind van de middag zit ik op de bank te knikkebokken. Ik weet niet hoelang dit gaat duren. Zo onwerkelijk allemaal.

Heel veel sterkte, liefde en steun toegewenst.

Tsja, die slaapproblemen. Ik lees dat iedereen in de rouw daar last van heeft.

Mijn man is een jaar lang ernstig ziek geweest. Bed in de kamer, uiteindelijk nog maar een bed in de kamer gezet. Durfde hem niet meer alleen te laten. Elk geluidje spring je op. Al die tijd sta je op scherp, dus al die tijd is slapen een drama. De laatste week in het ziekenhuis, is er voor mij een bed bijgezet. Toch nog een heel waardevolle week geweest. Ik gunde hem zo zijn rust, verlost te worden van die vreselijke pijn. En dan het einde, alles regelen.

De eerste weken bleef er altijd iemand van mijn familie slapen, maar dat houdt op.

Maar nu vijf maanden later, slaap ik nog steeds niet, of slechts een uurtje of twee.

Heb nu een kabelhaspel in mijn bed, met daaraan aan de oplader 2 iPads en een telefoon, voorts de afstandsbediening van de tv. Dus tv en Netflix kijkend kom ik de nacht door. Als ik maar geluiden hoor. De stilte kan ik momenteel niet verwerken. Durf niet naar de slaappillen te grijpen, uiteindelijk zal je toch een keer beter moeten gaan slapen.

toch merk ik wel als ik genoeg positieve afleiding heb, het slapen iets beter gaat.

Ik wens alle slapelozen een keer een goede nachtrust.

Pimpelmees

Hallo Pimpelmees,

Goh dan ben ik niet de enige. Wat ben ik blij dat ik me hier heb aangemeld. Ik heb precies dezelfde als jij. Mijn man was in januari 2019 naar de dokter gegaan en kreeg te horen over zijn ziekte. Alleen lag hij thuis ziek in bed en is ook thuis overleden. Familieleden bleven om beurten hier slapen om te waken. Nu slaap ik alleen. Wel wennen, maar met Netflix, Faceboek en nu met dit forum kom ik de avonden en soms nachten wel door. Hoelang , wie weet.

Loves 0
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
afbeelding van Pimpelmees
Bewolkt
Pimpelmees Weduwe sinds augustus 2019
#6

Eindelijk weer 3 machten iets beter geslapen. Gelijk wat meer energie en iets minder somber. Vandaag gelijk maar het hele huis schoongemaakt, behalve de zolder.

Inmiddels ben ik met mijn cursus Spaans begonnen. Helaas, hoe ik ook mijn best doe, ik kan momenteel niks onthouden. Dat lijkt wel een patroon te worden. Ik vergeet wat mensen me vertellen, vergeet wat ik zelf vertelt heb, kom maar met de helft van de boodschappen thuis.

Ben nu maar met Spaanstalige Netflix series begonnen. Helpt het niet voor de taal, dan is het in ieder geval afleiding.

Ik hoop wel dat die vergeetachtigheid over gaat, want daar begin ik me nu wel wat zorgen over te maken. Zeker omdat ik vroeger redelijk makkelijk mijn talen kon leren.

In ieder geval ga ik in het voorjaar 2 weken naar ons geliefde adres, maar niet in hetzelfde appartement, dat vind ik te moeilijk. De eerste keer ben ik 6 weken na het overlijden van mijn man gegaan. Ontzettend moeilijk, maar deed me toch ook goed.

Zie er nu ook weer erg tegenop, maar we hadden het daar zo naar ons zin. Ik hoop dat ik het daar op den duur ook weer kan vinden. Alle eerste keren zijn moeilijk, maar de tweede keren volgens mij ook.

Voor nu voel ik me gelukkig weer iets beter. Mijn oude gelukkige leven is definitief voorbij, maar probeer toch maar weer structuur aan te brengen in mijn leven. Om te beginnen kook ik weer voor mezelf. 5 maanden niet gekookt. Maak mijn huis weer schoon, in plaats van alleen maar voor het zicht.

Het is zo raar. Weet vaak niet hoe ik de dagen door moet komen. Nergens zin in. En dan ineens zijn er toch vijf en een halve maand voorbij.

Lieve groeten en sterkte allemaal.

Pimpelmees

Loves 0
alwin man 58 jaar
afbeelding van alwin
Licht bewolkt
alwin man 58 jaar
#7

ik ben nu  3maanden alleen    soms gaat het goed vol energie  dan is er weer die donkere wolk  die voorbij komt  meestal een dag of 2  blijft hangen en dan is het verdriet ook zo erg dat ik niet weet waar ik heen moet ..  ben maar het huis gaan herinrichten en verven  alles staat op de kop omdat ik gewoon niet weet waar te beginnen  en mijn klankbord natuurlijk mis . heb maar even een plan van aanpak gemaakt zoals Jans het altijd deed  het gaat goed  kom er doorheen   een hoop dingen naar de kringloop en wat andere spullen gekocht    het ziet er prima uit en toch is er die leegte  het niet kunnen delen overleg of gekibbel over de kleur van verf of hoe de meubels staan   alles gaat nu zo als ik het graag wil en dat is ook weer heel raar hou met alles nog rekening hoe zou hij het vinden   kan er in ieder geval wel goed op slapen een paar uurtjes  dat is wel lekker heb 3 maand bijna niet geslapen   af en toe schiet je weer recht op omdat je denkt iets bekends te horen ...het gaat een lange weg worden om hier door heen te komen het gemis zal altijd blijven   ieder van ons moet op zijn manier een weg vinden om met het verlies om te gaan en het een plek te kunnen geven   daarom vind ik deze site prettig om dat ik hier mijn dingen kwijt kan en de verhalen van anderen  lees  en daar toch gek genoeg heel veel steun aan heb   ik ben niet alleen in deze strijd  ieder van ons draagt zijn verdriet en deelt het hier   

 

Loves 0
#8

Het lijkt alsof ik jou verhaal heb geschreven precies zo voel ik mij. Nu voor mij bijna 4 maanden geleden.

 

Heel veel sterkte, voor ons allemaal

Een warme knuffel

Helena_vK

Loves 0
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
afbeelding van Mahinaboru
Bewolkt
Mahinaboru Mijn man is 25 oktober 2019 overleden aan darmkanker in de leeftijd van 66 jaar.
#9
Pimpelmees schreef op Zondag 26 januari 2020 12:29
Eindelijk weer 3 machten iets beter geslapen. Gelijk wat meer energie en iets minder somber. Vandaag gelijk maar het hele huis schoongemaakt, behalve de zolder.

Inmiddels ben ik met mijn cursus Spaans begonnen. Helaas, hoe ik ook mijn best doe, ik kan momenteel niks onthouden. Dat lijkt wel een patroon te worden. Ik vergeet wat mensen me vertellen, vergeet wat ik zelf vertelt heb, kom maar met de helft van de boodschappen thuis.

Ben nu maar met Spaanstalige Netflix series begonnen. Helpt het niet voor de taal, dan is het in ieder geval afleiding.

Ik hoop wel dat die vergeetachtigheid over gaat, want daar begin ik me nu wel wat zorgen over te maken. Zeker omdat ik vroeger redelijk makkelijk mijn talen kon leren.

In ieder geval ga ik in het voorjaar 2 weken naar ons geliefde adres, maar niet in hetzelfde appartement, dat vind ik te moeilijk. De eerste keer ben ik 6 weken na het overlijden van mijn man gegaan. Ontzettend moeilijk, maar deed me toch ook goed.

Zie er nu ook weer erg tegenop, maar we hadden het daar zo naar ons zin. Ik hoop dat ik het daar op den duur ook weer kan vinden. Alle eerste keren zijn moeilijk, maar de tweede keren volgens mij ook.

Voor nu voel ik me gelukkig weer iets beter. Mijn oude gelukkige leven is definitief voorbij, maar probeer toch maar weer structuur aan te brengen in mijn leven. Om te beginnen kook ik weer voor mezelf. 5 maanden niet gekookt. Maak mijn huis weer schoon, in plaats van alleen maar voor het zicht.

Het is zo raar. Weet vaak niet hoe ik de dagen door moet komen. Nergens zin in. En dan ineens zijn er toch vijf en een halve maand voorbij.

Lieve groeten en sterkte allemaal.

Pimpelmees


Wat fijn dat je hebt kunnen slapen. Dat is bij mij ook, en dan denk ik het gaat alweer, maar nee dan komen de slapeloze nachten weer.  Het gemis is bij mij nu veel groter. Een keer heel vroeg in de ochtend voel ik twee warme handen op mijn gezicht en een kus. Ik wist zeker dat het zijn kus was. Ik werd wakker en heb gehuild, maar daarna voelde ik me fijn, het was net alsof hij mij kwam troosten. Ik weet het niet. Het voelde goed.

Loves 0