Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018
afbeelding van Vandak
Licht bewolkt
Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018

Hoe gaat het zo?

Hallo Lieve Lotgenoten,

Ik wil jullie allemaal het allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar!!!!

Zoals vaak te lezen valt, is dat nog al een soort van "beladen" toestand, zo rond de kerst en oud- en nieuw, zeker als je met wat voor vorm van rouw te maken hebt.

Aan de andere kant, hebben wij die beste en goed  wensen (en energie) wel veel harder nodig, in vergelijking met de mensen, waar alles van een "leien dakje" gaat. 

Het is nu 22 maanden geleden dat ik mijn vrouw na een heel kort ziekbed heb verloren, zoals ik in eerdere berichten heb geschreven, waren wij 49 jaar getrouwd, geen afscheid kunnen nemen enz. enz. Begrijp soms nog niet hoe ik dat ben doorgekomen.

Ik lees zeer regelmatig op dit forum en ervaar heel veel herkenning.
Vanuit die gedachte, wil ik jullie een beetje een idee geven, hoe ik deze maanden ben door gekomen...............


Allereerst wil heel nadrukkelijk stellen, dat rouwen een heel persoonlijk iets is en dat iedereen dat op zijn eigen manier moet beleven, ervaren, mee worstelen, uitwerken, vervloeken, weg stoppen, enz. enz.

Met mijn bericht heb ik een klein beetje de hoop, dat andere die dit lezen, sommige dingen herkennen en daar hun eigen ervaringen aan toetsen en misschien ervaren: van dit werkt voor mij zo ook, of juist: zo werkt het voor/bij mij dus helemaal niet..............

Zelf heb ik ook o.a. op dit forum "veel geleerd" van anderen en over mijzelf ........ vandaar.

Mijn ervaring is, dat ik al die maanden met de nodige golfbwegingen te maken heb.
Soms ineens, komt er weer zo'n golf vol van verbijstering, ongeloof, kwaadheid, onbegrip enz. enz.

Muziek luisteren, allerlei soorten, veelal met koptelefoon, dat geeft mij het gevoel, dat het zo direct binnen komt, dat er even geen ruimte is voor andere gedachten.

Ik lees veel, allerlei soorten boeken, met in het begin veel boeken, waar ik dacht antwoorden in te kunnen vinden, op de vragen die ik had/heb.
Op een bepaald moment ben ik gestopt met "zoeken", ik werd er een beetje flauw van, dat ik de antwoorden niet vond.......

Een jaar geleden heb ik de basis training mindfulness gedaan. Het heeft niks opgelost voor mij, maar ik ervaar wel, dat ik "tips en trucks"  heb geleerd, waar ik iets mee kan en nog steeds gebruik.

Ik probeer mijzelf voor te houden en het vertrouwen te hebben, dat dingen mij duidelijk zullen worden, alleen waarschijnlijk niet op de manier, waarop ik had gedacht en niet op het moment waarop ik het verwacht.
Oftewel vertrouwen dat ook voor ons, zaken goed gaan komen, maar wel met een heel andere invulling van wat is goed............het klinkt een beetje cryptisch, maar ik kan er niks anders van maken.

Ik ben er van overtuigd, dat als je iets wil, jezelf in beweging moet komen, hoe lastig dat soms ook is.

Soms vind ik het jammer, dat je geen problemen kan ruilen met iemand, heel veel mensen weten wel een oplossing voor de ander z'n probleem............

Wat voor mij ook meespeeld, is dat ik mijn vrouw kan horen zeggen: "en je maakt er wat van hè............"
Los daarvan, vind ik ook, dat ik dat moet kunnen en min of meer verplicht ben aan mijn vrouw en zeker ook aan mijzelf.

Meerdere keren per week ga ik fietsen, hier in de bossen en op de hei, frisse lucht, bewegen enz. enz. voelt goed!

Eten is een verhaal apart, ik doe de booschappen en probeer iedere dag lekker te eten.
Mijn gedachte is zo van "als dat ook al niet lekker is".......... en je moet jezelf natuurlijk ook een beetje verwennen en om lekker te kunnen eten, heb je voor een gedeelte zelf in de hand.

Slapen is een heel andere sport.
Sinds het overlijden van mijn vrouw, gaat slapen niet meer zo makkelijk en ongecompliceerd als daarvoor.
Heb mijzelf wel aangeleerd, dat als ik niet in slaap kom, ik ga lezen en dat dat mij beter afgaat, als maar te liggen wachten, tot je in slaap valt.
Ik gebruik nadrukkelijk geen "hulpmiddelen" zoals daar zijn pillen, alcohol of weet ik wat voor zaken.

Wassen, strijken, {soms} stoffen, stofzuigen, het hoort er allemaal bij.
Ik heb ervaren, dat ik ontzettend veel meer begrip heb gekregen voor mijn vrouw, ook aangaande het huishouden in de ruimste zin van het woord. Hoezo:  vanzefsprekendheden...................???

Een plekje geven, accepteren, verwerken of hoe je het ook wil noemen, is voor mij totaal niet aan de orde.
Het verlies is een deel van mij, het zal er altijd zijn en daar moet ik mee leren omgaan, niet meer en niet minder.

Nog steeds vind ik het lastig om een eerlijk antwoord te geven op de vraag hoe het gaat......
Vind nog steeds dat het niet goed kan gaan, als "goed" voor mij niet meer goed is.
Misschien kom ik ooit nog eens een andere definitie of invulling tegen van "goed" ..........
Daar vertrouw ik op.
Zoals ik altijd maar zeg: praktisch lukt het allemaal wel.......... en dat vinden veel mensen wel prima om te horen.

Ik bedank jullie voor het lezen en wens iedereen veel licht, kracht en energie toe.

Liefs Vandak

Hartjes 3

Er zijn 5 reacties op dit bericht

draad Mijn allerliefste is van mij heengegaan op 10-01-2018 Voor altijd in mijn hart
afbeelding van draad
Storm
draad Mijn allerliefste is van mij heengegaan op 10-01-2018 Voor altijd in mijn hart
#1

Ik wil je ook het beste wensen maar vooral sterkte om weer door te gaan .

Iedereen zegt je moet het een plaatsje geven ,hoe willen we dat doen het is ons gemis en hartepijn .

Aanstaande vrijdag is het 2 jaar geleden dat mijn man , mijn alles is gestorven .

Het blijft zo zwaar om te dragen .

 sterkte en knuffels 

Corrie Draad

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#2

Lieve Vandak,

Dank je wel voor je warme berichtje.....

Jij bent 4 dagen langer zonder je liefste dan ik..... 22 maanden zijn voorbij en inderdaad...”hoe ben ik het doorgekomen?”

Nou, zoals je beschrijft...zó ben ik het ook doorgekomen. Het valt nog steeds niet mee, hoewel er al geregeld momenten zijn waarop ik voel  , niet zelden tot mijn verbazing, dat het leven weer de moeite waard wordt.

Nooit meer zoals het was.....ik mis Wim iedere dag opnieuw..... maar voel tegelijk grote dankbaarheid om wat was....

Dus gaat het goed met me? Ja, best wel.....

Een “goed” jaar wens ik jou en andere lotgenoten....met rust, aanvaarding én dankbaarheid....

liefs, Marianne

Loves 0
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg. Ik kan het nog nauwelijks bevatten.
afbeelding van inge 1959
Bewolkt
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg. Ik kan het nog nauwelijks bevatten.
#3

Beste Vandak,

Wat heb je het mooi en goed beschreven. Ik hoop van harte dat het mij ook zo zal vergaan. Ik ga er in elk geval mijn best voor doen, en wil het ook graag. Het is nu nog allemaal heel vers, en is het nog meer overleven dan leven. Maar ik ben zeker van plan om ergens, hoe dan ook, wanneer dan ook , "de draad weer op te pakken". En zoals ik hem heb beloofd zal hij mijn hele leven verder "met mij mee reizen", dat kan ook niet anders na 35 jaar gelukkig samen zijn.

Je berichtje geeft mij hoop en inspiratie, en dan ook nog de bevestiging van Marianne dat het haar ook zo vergaan is.........Goed te horen !

 Ik denk zelf ook wel dat je er actief aan kunt bij bijdragen. Daarentegen doet iedereen het op zijn eigen manier natuurlijk. Maar nieuwe dingen proberen, er actief mee bezig zijn, veel praten, er over lezen, schrijven ,goed voor jezelf zorgen, bewegen, buitenlucht, voor mij persoonlijk zal dat beter werken dan "onder het dekentje in bed". Maar nogmaals....iedereen doet het op zijn eigen manier. En er is geen goed of fout.

Dankjewel Vandak !

 

Loves 0
Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten laten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
afbeelding van Jokepoelsma
Bewolkt
Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten laten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
#4

Beste Vandamme,

ook ik heb je verhaal gelezen bij mij is het nog zo kort geleden 6 weken, maar probeer veel in de buitenlucht te zijn dat voelt goed, het lezen en andere handelingen ik wil wel maar het lukt jammer genoeg nog niet. Maar als ik u verhaal lees hoe ik moed.

hoe was u toen het nog maar kort geleden was toen u vrouw was overleden.  Ik ben nog steeds zo verdrietig en mis mijn man zo erg, wij hebben geen kinderen ik val in zo gat heb mijn man al dikke jaren zelf verzorgd. We waren zo close samen.

ik wens u veel sterkte, kracht en licht toe.

vr. Groet,

joke. 

Loves 0
Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018
afbeelding van Vandak
Licht bewolkt
Vandak Weduwnaar sinds 9 maart 2018
#5

Hallo Corrie, Marianne, Inge en Joke,

Dank voor jullie reacties.

Als antwoord op de vraag van Joke:

"hoe was u toen het nog maar kort geleden was toen u vrouw was overleden"

Nou het was een drama..............

Ik ben heel diep gaan "graven"  in mijzelf en ervaar een gevoel van "wil ik dit nog naar boven halen die eerste tijd".

Weet dat het heel erg heftig was en die gevoelens steken nu ook nog heel vaak de kop op!!

Heeft ook te maken met de zeer traumatische korte en heftige periode, die we door maakten met z'n allen (we zijn/waren een gezin met 3 kinderen+aanhang en 7 kleinkinderen).

In 30 uur tijd drie artsen over de vloer gehad, spoed opname op de IC en binnen 3 dagen was mijn vrouw overleden.
Geen afscheid kunnen nemen, helemaal niks niemand.

Het klinkt heel stom, maar het was gebeurd voordat we "er erg in hadden".

Twee van de drie huisartsen hebben beoordelingsfouten gemaakt, wat later bleek uit een officeel onderzoek van de inspectie en ik zelf al wel wist.. 
Denk aan "tunnelvisie"....


Al met al zeer traumatisch en verschrikkelijk voor alles en iedereen, ik beleef het nog haast dagelijks (nachtelijks) .................

Een bijkomend iets, wat ik als zeer heftig heb ervaren, was het moment, dat ik onze kinderen moest bellen, met de boodschap van "jullie moeten NU naar het ziekenhuis komen enz.."

Op de vraag "hoe was u enz."
Weet ik, dat ik gevoelens had(heb) van kwaadheid, machteloosheid, verbijstering, ongeloof, verdriet en alle gevoelens die daar tussen zitten, maar toch ook de intentie om er iets van te willen maken, naar mijzelf, naar mijn vrouw en (klein-) kinderen toe..........

Ik kan het mijn vrouw nog steeds horen zeggen: "en je zorgt dat je er iets van maakt hè.............

Wij waren net 49 jaar getrouwd en nog plannen genoeg.........

Ze heeft mij ooit eens gezegd: "als ik kom te overlijden, moeten de mensen heel hard huilen, maar niet te lang.............!"

Probeer heel vaak mijzelf af te vragen: "hoe zou mijn vrouw hier over denken?" als zich iets voordoet.

Aangezien wij elkaar 55 jaaar "kende" denk je het nog te weten ook!?!?

De eerste tijd (ook nu nog) luisterde ik via internet veel naar muziek, meditaties, overdenkingen enz.enz. en natuurlijk veel zoeken en lezen op internet.
Hoezo antwoorden zoeken en ook herkenning vinden!?!?

Daarnaast dwing ik mijzelf, als het weer het toelaat, iedere dag naar buiten te gaan en een lekker stuk te fietsen, hier in de bossen en de heide.

Wat mij heel erg bij staat, ook nu nog, is de vluchtigheid van heel veel mensen (zeker niet allemaal), maar je merkt het en het wordt nog net niet gezegd maar:"het leven gaat door".

Als ik zo terug kijk (lees) komt de vraag in mij op: "zou ik bepaalde dingen nu anders gedaan hebben?"
Dan ervaar ik, nou eigenlijk niet....

Kan alleen maar zeggen:
doe wat je voelt ,wat je moet doen, doe het op je eigen manier, blijf bij jezelf en (binnen het redelijke) trek je niet teveel aan van anderen, hoe "goed ze het ook bedoelen"

Las ergens een hele mooie zin en geeft ook weer hoe ik het voel:

"Mijn vrouw is overleden, maar nooit helemaal weg.........."

Al met al toch weer een heel verhaal, maar het geeft mij wel een beetje inzicht, in mijn eigen gevoelens en functioneren. Best wel nuttig ervaar ik.

Dank jullie voor het lezen.

Wens jullie allemaal veel licht, kracht, sterkte en pos. energie en maak er wat van, op jullie eigen manier...........

Liefs Vandak

Loves 0