Het is zo verschrikkelijk zwaar

Op 26 april jl is zomaar onverwachts mijn lieve man overleden. We hadden dit nooit verwacht. Hij was kerngezond, een hartstilstand en mijn leven werd een hel. Bij mijzelf werd in december 2013 borstkanker geconstateerd, Dus ik zit midden in de chemokuren en operatie, bestralingen. wij samen zouden het wel redden, mijn maatje en ik konden de hele wereld aan. Dan komt hij dus plotseling te overlijden, en sta je er alleen voor. Ik zit in een hel waar ik geen uitweg in zie. Voel me zo machteloos en alleen. Ik mis mijn mannetje met de dag meer. Ik hoop dat de zon voor mij nog ooit zal schijnen, maar ik zie het voorlopig niet gebeuren.

 

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

meisje, meisje,

wat heb ik met je te doen! Ik sla een arm om je heen en blijf heel lang volkomen machteloos luisteren naar jouw verhaal. Dan huilen we samen en durf ik jou niet te vertellen dat mijn vrouw en ik een volle maand heel goed wisten dat het af ging lopen. Dit had ik jou, en iedereen, zo gegund. Heel veel en heel lang afscheid kunnen nemen. Ik vind troost in liedjes, zoals "ik mis je". Huilen helpt  echt. Ik praat met mensen, en ben dan veel te lang aan het woord... Hopelijk heb jij veel lieve mensen om je heen. Zoek ze op als ze niet komen, sommige mensen denken dat het beter is je met rust te laten. Wij weten beter...

Kees

Loves 0