vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
afbeelding van vosseberg
Bewolkt
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014

het is zo leeg

Hoi allemaal, 

mijn man is 24 april j.l. overleden op de leeftijd van 50 jaar net geen 51 ( hij was van 30 april 1963 ). ik zit nu in een fase van nog meer verdriet nog meer stilte leegte. wie herkent dit ook. boosheid op wie ? geen idee . het verhaal staat op de site maar nogmaals hij kreeg 23 mei 2013 ineens te horen ongeneeslijk ziek ( nooit ziek geweest ) slokdarmkanker met uitzaaiingen . chemo wel gedaan en 1 been bestraling ( 2e been ging niet meer omdat hij niet goed kon liggen van de pijn ). na trombosebeen 17 maart is het nog meer achteruit gegaan en na mijn dochter haar verjaardag 15 april heel erg snel ( gevochten ! ) om dat nog mee te maken haar 18e verjaardag. maar mijjn dochter verwerkt het op haar manier met haar beperkingen. ze is verstandelijk beperkt. ik voel leegte gemis. kan heel goed met mijn familie met name praten maar niemand voelt de leegte die jij voelt. het was jouw man jouw maatje waar je bijna 21 jaar getrouwd mee was. wie herkent punten van overeenkomst. ook in het rouwen. ik ga naar een rouwgroep toe binnenkort en hoop daar lotgenoten aan te treffen of gewoon mijn verhaal te kunnen vertellen. we hadden een eigen zaak en die moest gelijk dicht. ik ben zo neerslachtig en leeg van binnen . 

 

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Gemma weduwe
afbeelding van Gemma
Licht bewolkt
Gemma weduwe
#1

Dag lotgenoten,

Voor mij was het afgelopen zondag een half jaar. Deze dag was erg emotioneel. Ik heb voor de 1e keer de muziek van de crematie gedraaid, maar werd hiervan zo overstuur dat ik er maar mee gestopt ben. Teveel herinneringen komen er dan op je af. Soms denk ik echt dat het ietsje beter gaat, maar binnen 5 minuten kan het omslaan in verdriet.

Samen met met zoon en dochter hebben we deze zondag zijn as verstrooid. Op het havenhoofd in Scheveningen, waar hij zo graag kwam. Het was heel bijzonder. Met windkracht 6 hebben we hem teruggegeven aan de natuur. Het afscheid nemen is hiermee afgerond, nu moet ik nog om leren gaan met het gemis. Net als bij jullie allemaal zal dit een lange tijd gaan duren.

Laten we met elkaar proberen niet de moed te verliezen, hopelijk krijgen we morgen weer een nieuwe dag om er iets van proberen te maken.

Groet van Gemma

Loves 0
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
afbeelding van vosseberg
Bewolkt
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
#2

zit in een hele moeilijke fase van het verdriet. wie herkent dit ook. het is bijna een half jaar geleden. het gemis is zo intens. zowel overdag als de avonden momenten dat het moeilijk is en ook enorm de weekenden. 

Loves 0
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
afbeelding van vosseberg
Bewolkt
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
#3

mijn man is begraven en ik heb een klein plekje in de huiskamer voor hem en ga regelmatig naar het graf toe. ja hij kon niet meer dus daar ben ik blij om dat hij geen pijn meer heeft maar voor de rest...... het is oneerlijk allemaal . we hadden nog een leven voor ons. we gingen een traject in met onze dochter begeleid wonen etc. en daar sta ik nu alleen voor. en in huis is /was de bovenverdieping zijn muziekkamer zijn gereedschap en dat doet zo een pijn dat het nooit meer wordt als voorheen. de glans van je leven is eraf. 

Loves 0
afbeelding van Nel Hoekstra
Licht bewolkt
#4

Allereerst nog gecondoleerd met het verlies van je man. Ik herken het wel al die gevoelens die je hebt. Mijn man is 17 februari overleden. Hij was ruim zeven jaar ziek. Je bent boos omdat het je liefste is overkomen , je bent boos op de hele wereld en iedereen. Je voelt je leeg en eenzaam ook al zijn er nog zoveel lieve mensen om je heen. Alleen de gene die je eenzaamheid kan verhelpen is er niet meer. Ik heb ook alle gevoelens gehad(en soms nog steeds) die je maar kan bedenken. Ik wist ook niet dat een mens zoveel verschillende gevoelen op één dag kan hebben. Ik heb via de huisarts een hele fijne therapeut met wie ik heel goed kan praten. Ik weet niet of je man begraven is of gecremeerd. Mijn man is gecremeerd en ik heb hem nu thuis. Ik heb een mooi gedenk plekje voor hem, en dat voelt nu heel goed. Ook heb ik een tattoo laten zetten met een klein beetje as, zo is hij voor altijd heel dicht bij me. Ik ben nu van plan om een fotoboek te maken met mooie foto''s . Ik heb ook foto's van toen Rob opgebaard lag, mn vriendin heeft foto's gemaakt van ons samen. Ik sta bij de kist ,geen Rob een zoen en hou zn hand vast. Soms kijk ik naar die foto's en als ik rot voel ,komt er een enorme jankbui. Toch voel ik me daarna een stuk beter. Er zijn ook momenten dat ik naar die foto's kijk en denk , lieverd wat is je een hoop elende bespaard gebleven, je hebt nu je rust en die verdien je. En dan ben ik zo blij voor hem dat hij nu niet meer ziek is en rust heeft.Ik wens je heel veel sterkte.

Lieve groetjes Nel

 

 

Loves 0