afbeelding van rolf2566
Bewolkt

Het wordt niet er niet beter op

5 Maanden na het verlies van mijn lieve vrouw wordt het er echt niet beter op, hoe meer ik gewend raak aan dingen alleen te doen, alleen te beslissen des te vaker komt er naast verdriet een echt rot gevoel. zaterdagochtend, als je normaal samen koffie tje deed alleen in de woonkamer . brrr vreserlijk. Ik doe veel, fiets nu veel, Ga bij mensen langs het leid af... maar echt blij word ik er niet van......
Hartjes 0

Er zijn 6 reacties op dit bericht

alwin man 58 jaar
afbeelding van alwin
Licht bewolkt
alwin man 58 jaar
#1
Hallo Rolf mijn man is in oktober 2019 aan een hartstilstand overleden wij zijn 30 jaar samen geweest .. ik heb de eerste maanden in een soort roes geleefd nu merk ik pas dat er heel langzaam verandering komt in mijn leven ik ben soms weer een beetje blij met de dingen om me heen het is en blijft een achtbaangevoel soms gaat het goed en soms ben ik weer terug bij af ik bekijk dag voor dag hoe het gaat en hoe ik mij voel .maar je bent nog maar net in je rouwverwerking en het duurt nog een hele poos voor je er echt mee om kunt gaan het slijt nooit maar word wel draagbaar ik weet dat het ook voor mij ooit beter zal gaan maar die weg is erg lang er zijn mensen die snel weer hun leventje op kunnen pakken maar voor de meeste van ons blijft het voor altijd bij ons maar er komt weer rust alleen voor de een gaat dat sneller dan voor de ander dus neem de tijd en zorg goed voor je zelf
Loves 0
#2
Beste Rolf Ik weet precies wat je voelt. 1 jaar en 5 maanden geleden is mijn man overleden. Ik doe veel leuke dingen met kinderen klein kinderen en mijn hond, maar echt plezier voel ik niet. Op werk kan ik met collega's lachen maar in mijn hart huil ik.Laat ons hopen dat het ooit weer. gebeurt echt plezier hebben in dingen die we doen Heel veel sterkte
Loves 1
Jenny L Mijn partner is 22 november overleden aan gevolgen van melanoom. En daarvan weer een hersentumor. Hij was 50 jaar.
afbeelding van Jenny L
Licht bewolkt
Jenny L Mijn partner is 22 november overleden aan gevolgen van melanoom. En daarvan weer een hersentumor. Hij was 50 jaar.
#3
Hi Rolf Sterkte Mark was in november 1 jaar overleden en ik heb dat ook nog steeds Hoop dat ook beter gaat worden Heb nu vaak voor mij hoeft ook allemaal niet meer En voor wie doe ik het nog Zal wel x overgaan hoop ik Groetjes Jenny
Loves 0
afbeelding van rolf2566
Bewolkt
#4
Hoi Jenny, Na bijna 1,5 jaar, ik begrijp het helemaal. We moeten het volhouden omdat het ooit "te doen" is... Probeer er wat van te maken he. De zon erbij kan een dag verlichten. ondanks dat je weet dat je weer teveel momenten alleen voor je hebt. of niet alleen , maar zonder je liefde. hou je haaks groeten Rolf
Loves 0
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
afbeelding van Jester
Zonnig
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
#5
Vijf (inmiddels zes) maanden is natuurlijk nog erg kort, Rolf, logisch dat het leven je dan nog niet toelacht.. Of dat gevoel ooit nog terugkomt valt niet te voorspellen volgens mij, dat is bij iedereen anders. Voor mij geldt dat het wel gelukt is. Ergens in de 2e helft van het eerste jaar dat ik zonder mijn vrouw verder moest begon het gevoel te ontstaan dat ik de ergste rouw achter de rug had. Maar goed, daar zijn geen regels voor, er is geen goed of fout. Ik zou het alleen iedereen gunnen om de zon weer te zien schijnen.
Loves 2
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#6
Het klopt dat het er niet beter op word mijn man is 2 jasr geleden overleden en ik vind het steeds zwaarder het alleen zijn het gemis juist in de kleine dingen.ook de omgeving doet er geen goed aan.als ik nog wel eens iets zeg zie je ze kijken.een goede vriend van ons zei lastst als je zo blijft zeuren dan raak je iedereen kwijt de mensen willen gezelligheid en niet steeds dat horen.je moet dankbasr zijn dat je hem hebt gekend.nou ik kan niet dankbaar zijn voor dat hij er niet meer is.herrineringen maken ook verdrietig om wat voorbij is en nooit merr komt de dood is zo definitief .ik zorgde samen met mijn man voor mijn exman die 14 jaar geleden ziek werd dat wilde mijn 2e man ook graag doen ook vanuit ons geloof.nu is mijn ex man ook overleden 6 weken geleden uitgezaaide longkanker.nu heb ik nog meer verdriet want de zorg valt weg dus ook het doel in mijn leven.de eenzaamheid is v reselijk niemand in mijn om g eving schijnt dit te begrijpen.op een enkeling na en dat is juist een jong buurvrouwtje.waar ik niet tegen kan iis het gezegde het leven gaat door niet dus want het leven staat stil bij het verlies.het is net of ik zelf ook gedeeltelijk ben overleden sterkte voor iedereen op deze site gerardina
Loves 0