Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
afbeelding van Rob1508
Storm
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie

Het grote gemis

ik weet het is nog maar kort geleden,21-06-2018, dat mijn lieve vrouw is overleden aan de gevolgen van kanker. Ik weet dat alle vrienden en familie hun best doen om mijn verdriet dragelijker te maken, alleen gebeurt door al die aandacht het tegenover gestelde. Zijn er mensen die dit herkennen. Ik kan niet uitleggen wat het verlies van je partner met je doet, volgens mij kan dit alleen als iemand het zelf heeft meegemaakt. Het valt ook niet 43 jaar samen en heel veel met elkaar gedaan. We hadden dezelfde hobby’s en interesses en nu moet ik de kracht vinden om dit weer alleen te doen. Ik zou echt niet weten hoe.

Hartjes 1

Er zijn 19 reacties op dit bericht

MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#1

Lieve Rob,

Gecondoleerd met het verlies van je lieve vrouw.....

Het is zo groot, zo vreselijk pijnlijk...woorden zijn zo onvoldoende om maar in de buurt te komen bij wat  wij, die onze liefste hebben verloren, nu voelen.

Voor mij, maar dat is uiteraard persoonlijk, is het de complete ineenstorting van mijn leven....Ontreddering , verbijstering.... Nu 6 maanden na die 12 minuten waarin Wim volslagen onverwacht voor altijd is weggegaan, ik kan het soms nog niet geloven....

Wij hadden 3 katten, waarvan Willem, de grote rode kater praktisch gelijk met Wim is overleden...2 dagen ertussen. Beide in mijn armen.....

Wat je schrijft over al die goedbedoelde aandacht, herken ik ook.....Het is lief bedoeld, ik heb hun steun ook nodig, maar er zijn ook dagen dat ik het fijn vind om alleen te zijn....

En die gemeenschappelijke hobby's....die heb ik (voorlopig?) maar in de ijskast gezet.... niets is meer leuk zonder mijn Lief naast me....

Hoe hiermee om te gaan? Ik weet het niet, helaas..... Maar het wordt elke ochtend weer licht en ik ben er nog steeds (af en toe tot mijn verbazing).....dus dat cliché "geef het tijd" zal wellicht uiteindelijk de scherpe kantjes wat gaan wegnemen.

Ik wens je sterkte, veel troost.

liefs, Marianne

Loves 0
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#2

Rob,

Gecondoleerd. Ook ik denk dat alleen degenen die het zelf hebben meegemaakt weten hoe het voelt om je partner te verliezen.

Hoe je verder moet? Ik weet het ook niet. Als vervolg op wat Marianne al schrijft, inmiddels ben ik ruim een jaar alleen en ook ik ben er nog. Wel zijn de allerscherpste randjes, soms iets minder scherp,, maar er gaat nog geen dag voorbij zonder tranen.

Het hier kunnen schrijven en lezen wat door anderen geschreven is, helpt mij en ik hoop dat dat ook voor jou zo zal zijn.

Hilde

Loves 0
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
afbeelding van Rob1508
Storm
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
#3
MarianneM schreef op Dinsdag 11 september 2018 00:18
Lieve Rob,

Gecondoleerd met het verlies van je lieve vrouw.....

Het is zo groot, zo vreselijk pijnlijk...woorden zijn zo onvoldoende om maar in de buurt te komen bij wat  wij, die onze liefste hebben verloren, nu voelen.

Voor mij, maar dat is uiteraard persoonlijk, is het de complete ineenstorting van mijn leven....Ontreddering , verbijstering.... Nu 6 maanden na die 12 minuten waarin Wim volslagen onverwacht voor altijd is weggegaan, ik kan het soms nog niet geloven....

Wij hadden 3 katten, waarvan Willem, de grote rode kater praktisch gelijk met Wim is overleden...2 dagen ertussen. Beide in mijn armen.....

Wat je schrijft over al die goedbedoelde aandacht, herken ik ook.....Het is lief bedoeld, ik heb hun steun ook nodig, maar er zijn ook dagen dat ik het fijn vind om alleen te zijn....

En die gemeenschappelijke hobby's....die heb ik (voorlopig?) maar in de ijskast gezet.... niets is meer leuk zonder mijn Lief naast me....

Hoe hiermee om te gaan? Ik weet het niet, helaas..... Maar het wordt elke ochtend weer licht en ik ben er nog steeds (af en toe tot mijn verbazing).....dus dat cliché "geef het tijd" zal wellicht uiteindelijk de scherpe kantjes wat gaan wegnemen.

Ik wens je sterkte, veel troost.

liefs, Marianne

Lieve Marianne,

je beschrijft  precies hoe onze gevoelens zijn. Ook jij nog grcondeleerd met het verllies van je manWim. Bij mij was her verlies niet plots we hebben samen naar het afscheid toe geleeft. Iets wat het zeker niet makkelijker maakt, ook al denkt iedereen van wel. 

Samen de crematie regelen, muziek uitzoeken, lokatie bekijken, bloemen en de rouwkaart uitzoeken.

Mooi? Ja, maar steeds sterf je een partner een beetje en terwijl ik steeds verder in mijn verdriet wegzakte werdt Yvonne steeds sterker.

wat een pokke ziekte is het toch, kanker. Maar het ergste van alles was dat de verschillende prognoses die de diverse artsen je meegeven. Op Dinsdag was er hoop 2 dagen later krijg je te horen mevrouw we kunnen niets meer voor je doen. Prognose max 4 tot 6 maanden.

ik ben dankbaar dat ik haar tot het einde heb mogen verzorgen. Maar het gemis is er zeker niet minder om.

ja ook ik onderneem de dingen die we samen deden, het was ook haar wens, maar het lukt me gewoon niet. De pijn van het gemis is te groot en  wat mooie herinneringen zouden moeten zijn, zijn slechts erg verdrietige.

Ik hoop dat jij ook ergens in wat dan ook je troost zal vinden,

 

lieve groet,

Rob

Loves 0
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#4

Rob ,

gecondoleerd met  het verlies van je vrouw,

wens je heel veel sterkte en kracht ,

Corrie.

Loves 1
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
afbeelding van Yvonne Jansen
Storm
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
#5

Lieve Rob, gecondoleerd met het verlies van je vrouw Yvonne, ook al zagen jullie het overlijden aankomen ,ik weet het uit ervaring,het is nooit makkelijk je maatje te verliezen.Het enige verschil wat ik persoonlijk merk is dat wij 4maanden afscheid van elkaar konden nemen,zeker loodzwaar maar nu achteraf gezien zo dankbaar om en zo intens waardevol,dat ik daar toch verschrikkelijk dankbaar voor ben ,en toch een klein licht puntje is in deze donkere tijden.Want als je hier op het forum leest zie je dat het ook zomaar over kan zijn ,en dan .........nog ondraaglijker.Wat Marianne schrijft voel ik ook ,hoe ga je hier mee om? Geen idee,je doet je ding en wat ook best belangrijk is ,merkte ik ,is je hart en dus je gevoel volgen.Ook ik kreeg soms “nare” opmerkingen maar kan die ook gelukkig naast me neer leggen,want we leren veel in onze opvoeding maar hoe om te gaan met Rouwenden zit daar niet bij.Dus probeer je vast te houden aan de voor jouw juiste mensen,want je hebt de energie zo hard nodig voor het op de been blijven dat het niet waard is om in de “nare” opmerkingen te blijven hangen.Misschien een wat lange reactie maar hoop dat je er wat steun aan hebt,een warme groet,Yvonne.

Loves 0
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
afbeelding van Rob1508
Storm
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
#6
Yvonne Jansen schreef op Dinsdag 11 september 2018 10:04
Lieve Rob, gecondoleerd met het verlies van je vrouw Yvonne, ook al zagen jullie het overlijden aankomen ,ik weet het uit ervaring,het is nooit makkelijk je maatje te verliezen.Het enige verschil wat ik persoonlijk merk is dat wij 4maanden afscheid van elkaar konden nemen,zeker loodzwaar maar nu achteraf gezien zo dankbaar om en zo intens waardevol,dat ik daar toch verschrikkelijk dankbaar voor ben ,en toch een klein licht puntje is in deze donkere tijden.Want als je hier op het forum leest zie je dat het ook zomaar over kan zijn ,en dan .........nog ondraaglijker.Wat Marianne schrijft voel ik ook ,hoe ga je hier mee om? Geen idee,je doet je ding en wat ook best belangrijk is ,merkte ik ,is je hart en dus je gevoel volgen.Ook ik kreeg soms “nare” opmerkingen maar kan die ook gelukkig naast me neer leggen,want we leren veel in onze opvoeding maar hoe om te gaan met Rouwenden zit daar niet bij.Dus probeer je vast te houden aan de voor jouw juiste mensen,want je hebt de energie zo hard nodig voor het op de been blijven dat het niet waard is om in de “nare” opmerkingen te blijven hangen.Misschien een wat lange reactie maar hoop dat je er wat steun aan hebt,een warme groet,Yvonne.

Lieve Yvonne,

 

alleen de aanhef al is moeilijk, bedankt voor je lieve berichtje. Het is inderdaad zo dat je de laatste tijd die je met elkaar hebt mooi en heel intens is. Alleen de periode waarin je samen alles moet regelen is wel extra zwaar. Althans zo ondervond ik het . Yvonne kreeg de laatste periode, waar vandaan weet ik niet, heel veel kracht. Behalve het verwerken van haar naderende dood, moest ze ook nog eens mij troosten. Ik had helaas deze kracht niet en hoewel ik het niet wilde moest ik echt de hele dag janken.

Watje ging ze me noemen. Tot op het laatste momenr wist ze iedereen te verrassen met haar humor en regeldrang. Ik kreeg allerlei opdrachten voor als ze er niet meer was. Ik heb haar moeten beloven dat de dingen die we samen zo belangrijk vonden en de plaatsen die we nog hadden willen bezoeken, ik dit allemaal zou doen. Ik zou willen dat ik het kon maar betwijfel of dit ooit nog kan gaan doen.

Het zal voor ons hier allemaal een gevecht worden met ons verdriet. Ik hoop dat we eens de kracht gaan vinden om door te gaan. Vergeten doen we nooit maar misscien iets minder pijn en verdriet.

 

lieve groet,

 

Rob

Loves 0
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
afbeelding van Rob1508
Storm
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
#7
Hilde schreef op Dinsdag 11 september 2018 07:46
Rob,

Gecondoleerd. Ook ik denk dat alleen degenen die het zelf hebben meegemaakt weten hoe het voelt om je partner te verliezen.

Hoe je verder moet? Ik weet het ook niet. Als vervolg op wat Marianne al schrijft, inmiddels ben ik ruim een jaar alleen en ook ik ben er nog. Wel zijn de allerscherpste randjes, soms iets minder scherp,, maar er gaat nog geen dag voorbij zonder tranen.

Het hier kunnen schrijven en lezen wat door anderen geschreven is, helpt mij en ik hoop dat dat ook voor jou zo zal zijn.

Hilde

Hilde bedankt voor je lieve bericht , ik hoop dat ik, misschien over een aantal jaar, de scherpe randjes kwijtraak. Er over schrijven of misschien nog wel beter er over praten met lotgenoten geeft troost.

 

lieve groet,

 

Rob

Loves 0
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Storm
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#8

Lieve Rob,

Gecondoleerd met het verlies van je grote liefde.

Ik denk dat de kracht om dingen alleen te gaan ondernemen vanzelf ooit weer een keer komt.
Mijn partner en ik hadden beide andere hobbies maar mijn eigen hobbies ben ik pas na 6 maanden weer op gaan pakken. Het voelde gewoon zo anders zonder hem. Ik had er gewoon geen zin meer in. Na meer dan een jaar heb ik er soms nog dagen tussen zitten dat ik nergens zin in heb. Dan doe ik eigenlijk weinig anders dan de hele dag een beetje voor me uit staren en me ongelukkig voelen.
Mijn partner hield altijd van keiharde muziek. Dat draaide hij dan ook graag overdag. Als HSP kan ik daar zelf niet zo goed over, dus maakten we de deal dat hij 3 uren lang zijn gang kon gaan en ik ging dan boven zitten handwerken. Ik zal je vertellen dat ik dát zelfs heel erg mis; de keiharde bass van beneden, zijn stunts met de hond die vervolgens blij aan het blaffen was, dat ik even een half uurtje naar beneden kwam om mijn partner een dikke knuffel te geven etc. De eerste 3 maanden heb ik dan ook geen muziek kunnen luisteren zonder in tranen uit te barsten.

Ik kan mij voorstellen dat het voor jou allesbehalve makkelijk was om samen met jouw liefste de uitvaart te regelen, maar ik zou graag hebben gewild dat ík dit samen met mijn vriend had kunnen doen. Mijn vriend hield vol dat alles weer goed kwam en dat hij die vreselijke tumoren in zijn hoofd ook zou kunnen overwinnen. Hij wist beter, maar wilde ons niet ongerust maken. Daardoor heeft hij niets van zijn laatste wensen kunnen of willen delen. Doordat ik hem zo goed kende heb ik (hopelijk) de uitvaart, samen met zijn ouders, zo kunnen regelen zoals hij het zou hebben gewild. Tenminste...zo goed als. Maar toch blijven nu nog, meer dan een jaar later, vragen in mijn hoofd opkomen of ik dingen niet beter anders had kunnen doen.

Lieve Rob, doordat het nog maar zo kort is geleden dat jouw liefste aarde verliet, doet het nog vreselijk veel pijn. De scherpe randjes zullen na verloop van tijd ietsje zachter worden. Maar persoonlijk ervaar ik dat het gemis elke dag alleen maar erger wordt.
Ik wens je heel erg veel sterkte en kracht toe.

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#9
Rob1508 schreef op Dinsdag 11 september 2018 11:20
Yvonne Jansen schreef op Dinsdag 11 september 2018 10:04
Lieve Rob, gecondoleerd met het verlies van je vrouw Yvonne, ook al zagen jullie het overlijden aankomen ,ik weet het uit ervaring,het is nooit makkelijk je maatje te verliezen.Het enige verschil wat ik persoonlijk merk is dat wij 4maanden afscheid van elkaar konden nemen,zeker loodzwaar maar nu achteraf gezien zo dankbaar om en zo intens waardevol,dat ik daar toch verschrikkelijk dankbaar voor ben ,en toch een klein licht puntje is in deze donkere tijden.Want als je hier op het forum leest zie je dat het ook zomaar over kan zijn ,en dan .........nog ondraaglijker.Wat Marianne schrijft voel ik ook ,hoe ga je hier mee om? Geen idee,je doet je ding en wat ook best belangrijk is ,merkte ik ,is je hart en dus je gevoel volgen.Ook ik kreeg soms “nare” opmerkingen maar kan die ook gelukkig naast me neer leggen,want we leren veel in onze opvoeding maar hoe om te gaan met Rouwenden zit daar niet bij.Dus probeer je vast te houden aan de voor jouw juiste mensen,want je hebt de energie zo hard nodig voor het op de been blijven dat het niet waard is om in de “nare” opmerkingen te blijven hangen.Misschien een wat lange reactie maar hoop dat je er wat steun aan hebt,een warme groet,Yvonne.

Lieve Yvonne,

 

alleen de aanhef al is moeilijk, bedankt voor je lieve berichtje. Het is inderdaad zo dat je de laatste tijd die je met elkaar hebt mooi en heel intens is. Alleen de periode waarin je samen alles moet regelen is wel extra zwaar. Althans zo ondervond ik het . Yvonne kreeg de laatste periode, waar vandaan weet ik niet, heel veel kracht. Behalve het verwerken van haar naderende dood, moest ze ook nog eens mij troosten. Ik had helaas deze kracht niet en hoewel ik het niet wilde moest ik echt de hele dag janken.

Watje ging ze me noemen. Tot op het laatste momenr wist ze iedereen te verrassen met haar humor en regeldrang. Ik kreeg allerlei opdrachten voor als ze er niet meer was. Ik heb haar moeten beloven dat de dingen die we samen zo belangrijk vonden en de plaatsen die we nog hadden willen bezoeken, ik dit allemaal zou doen. Ik zou willen dat ik het kon maar betwijfel of dit ooit nog kan gaan doen.

Het zal voor ons hier allemaal een gevecht worden met ons verdriet. Ik hoop dat we eens de kracht gaan vinden om door te gaan. Vergeten doen we nooit maar misscien iets minder pijn en verdriet.

 

lieve groet,

 

Rob

Lieve Rob, 

ik lees je reactie op het bericht van Yvonne-van-het-forum.... en met name je passage dat start met "Watje" (klein grinnikje)....

Je beschrijft daarin jouw Yvonnes kracht en jouw ontbreken daarvan. Maar vooral het samen regelen van het afscheid en haar pogingen het leven na haar vertrek voor jou "wat makkelijker" te maken. 

Ik probeer me het voor te stellen, ik ken jullie beiden niet, dus elke voorstelling is goed. En dan stel ik me voor dat Wim en ik ook zo'n traject zouden hebben gehad.

Nu ben ik Knock-Out gegaan van de schok en hebben mensen me moeten oprapen en in een stoel moeten zetten....

Weet je, als ik zo beide scenario's naast elkaar leg, kom ik maar tot één conclusie ; Het is anders, het afscheid van je liefste is echter waar wij mee verder moeten, maar ik denk dat het voor de mate van pijn en verdriet niets uitmaakt....

Nog een aardige reactie van een niet-gediplomeerde hulpverlener; "nou Wim heeft niet geleden, dat is wel een mooi einde. Velen zullen voor zo'n einde tekenen." 

Hé ????? Nou Wim had nog niet getekend en ik ook niet...  Maar goed, dit terzijde.

Veel liefs, Marianne

Loves 1
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
afbeelding van Rob1508
Storm
Rob1508 Ik ben een man van 64, geen kinderen, ik heb wel een hond, ben een echte dierenvriend. Mijn hobby is fotografie
#10
Anzjuhla schreef op Dinsdag 11 september 2018 11:39
Lieve Rob,

Gecondoleerd met het verlies van je grote liefde.

Ik denk dat de kracht om dingen alleen te gaan ondernemen vanzelf ooit weer een keer komt.
Mijn partner en ik hadden beide andere hobbies maar mijn eigen hobbies ben ik pas na 6 maanden weer op gaan pakken. Het voelde gewoon zo anders zonder hem. Ik had er gewoon geen zin meer in. Na meer dan een jaar heb ik er soms nog dagen tussen zitten dat ik nergens zin in heb. Dan doe ik eigenlijk weinig anders dan de hele dag een beetje voor me uit staren en me ongelukkig voelen.
Mijn partner hield altijd van keiharde muziek. Dat draaide hij dan ook graag overdag. Als HSP kan ik daar zelf niet zo goed over, dus maakten we de deal dat hij 3 uren lang zijn gang kon gaan en ik ging dan boven zitten handwerken. Ik zal je vertellen dat ik dát zelfs heel erg mis; de keiharde bass van beneden, zijn stunts met de hond die vervolgens blij aan het blaffen was, dat ik even een half uurtje naar beneden kwam om mijn partner een dikke knuffel te geven etc. De eerste 3 maanden heb ik dan ook geen muziek kunnen luisteren zonder in tranen uit te barsten.

Ik kan mij voorstellen dat het voor jou allesbehalve makkelijk was om samen met jouw liefste de uitvaart te regelen, maar ik zou graag hebben gewild dat ík dit samen met mijn vriend had kunnen doen. Mijn vriend hield vol dat alles weer goed kwam en dat hij die vreselijke tumoren in zijn hoofd ook zou kunnen overwinnen. Hij wist beter, maar wilde ons niet ongerust maken. Daardoor heeft hij niets van zijn laatste wensen kunnen of willen delen. Doordat ik hem zo goed kende heb ik (hopelijk) de uitvaart, samen met zijn ouders, zo kunnen regelen zoals hij het zou hebben gewild. Tenminste...zo goed als. Maar toch blijven nu nog, meer dan een jaar later, vragen in mijn hoofd opkomen of ik dingen niet beter anders had kunnen doen.

Lieve Rob, doordat het nog maar zo kort is geleden dat jouw liefste aarde verliet, doet het nog vreselijk veel pijn. De scherpe randjes zullen na verloop van tijd ietsje zachter worden. Maar persoonlijk ervaar ik dat het gemis elke dag alleen maar erger wordt.
Ik wens je heel erg veel sterkte en kracht toe.

Lieve Anzjuhla,

 

bedankt voor je lieve maar ook zo verdrietig bericht.

 

Wat verschrikkelijk moet het zijn om als jonge vrouw al in zo’n korte tijd je lief te moeten verliezen.

ik herken veel in wat je zegt, muziek luisteren is niet te doen. Het lijkt wel of ieder nummer geschreven is om je te laten janken.

Ik hoop dat zoals je schrijft de kracht weer zal komen om dingen te gaan ondernemen, maar na 43 jaar lief en leed te hebben gedeeld alleen verder te moeten. Ik weet het niet en ik weet ook niet of ik het wel wil!

ik hoop dat jou jeugd je de kracht mag geven ooit weer verder te gaan. Vergeten doe je nooit.

 

lieve groet,

 

Rob

Loves 1

Pagina's