Sandeman33 Sinds 13 januari 2017 weduwe, mijn echtgenoot is op 48 jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden waar onze zoon bij was.
afbeelding van Sandeman33
Licht bewolkt
Sandeman33 Sinds 13 januari 2017 weduwe, mijn echtgenoot is op 48 jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden waar onze zoon bij was.

het gemis word steeds groter

Op 13 januari 2017 overleed mijn man op 48 jarige leeftijd aan een hartstilstand waar onze jongste zoon van 21 bij stond. Acht weken daarvoor op 7 november 2016 overleed mijn beste vriendin waar ik 8 jaar voor gezorgd heb en hoe bizar het ook klinkt zo'n 8 wk daarvoor op 16 september 2016 overleed mijn moeder. Ik heb in 4 maanden tijd de 3 mensen weg gebracht die het dichtst bij mij stonden. De afgelopen maanden ben ik voornamelijk bezig geweest met overleven en zorgen dat mijn zoon niet helemaal van het padje raakt. Hij kreeg nml na het overlijden van zijn vader PTSS en hartklachten. Gelukkig gaat dat steeds beter de hartklachten zijn opgelost en aan de PTSS word nog steeds gewerkt. Een jaar geleden ben ik uit Amsterdam verhuisd waar wij ons leven lang gewoond hebben, ik wilde een nieuwe start maken want ik kreeg er emotioneel steeds meer problemen mee om in ons oude huis te wonen zonder mijn man. In die periode kreeg ik ook na 20 jaar weer contact met een oude vriend van ons waar ik verliefd op werd. Hij kon mijn man ook erg goed dat gaf mij veel steun en ik voelde me daar prettig bij. Nu een jaar later merk ik dat ik me steeds meer aan hem ga ergeren. Ik voel me daar heel schuldig over want hij is goed voor me en we hebben het ook erg leuk samen. Maar,,,, hij heeft nogal de neiging om mij dingen op te leggen en mijn tijd te claimen wat mij heel erg benauwd. Mijn overleden man liet mij altijd zijn wie ik ben en dat kan deze man dus gewoon niet. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet, ik mis mijn man nog elke dag verschrikkelijk maar weet ook dat hij niet terug komt dus ik wil verder en weer gelukkig proberen te worden. Maar dat ben ik niet... het verdriet overvalt me vaak, tijdens een liedje een geurtje of als ik in Amsterdam ben. Ik weet niet hoe ik mezelf terug vind, heb ik te snel een nieuwe relatie gestart? Is dit nou zoals men rouwen noemt? Het maakt me vreselijk in de war terwijl ik altijd alles goed op een rij heb. Hoe gaan anderen hiermee om? 

Hartjes 3

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve Sandeman33, 

Alleerst natuurlijk, Gecondoleerd met deze zware verliezen.

Waarschijnlijk word jouw gemis nu groter, doordat jij zelf , nooit echt toe bent gekomen aan 

de verwerking...

Je hebt je groot moeten houden, om er te zijn voor jullie zoon.. en naar de andere kinderen.

Dat doe je,..vanzelfsprekend....maar eigenlijk cijfer je dan jezelf weg...

Er is maar 1 manier met Rouw,..dat is er door heen...anders blijft het,..onverwerkt verdriet.

Er om heen is geen optie...Het zal altijd zijn weg terug vinden.

Sta maar stil bij wie je mist...en laat je tranen de loop..

Tranen helen,...

Praten en veel praten , helpt ook...het kan even,..wat adem /denk ruimte geven.

Het is ook, niet niks zeg,..wat jullie hebben moeten doormaken...

Neem eens echt de tijd, om te voelen wat je voelt,...en geef daar maar uiting aan.

Neem de tijd, voor jezelf...en voor jouw verdriet..

Schrijf het van je af,..of ga schilderen,..boetseren,...of iets anders creatiefs...

Geef maar vorm aan jouw verdriet...

Iedere keer , dat je geconfronteerd word,..met bv teleurstellingen,...wat betreft relaties,...

of, belangrijke data,..zal de pijn weer naar bovenkomen...

Tenzij, Jij, door de pijn heen gaat,...door er echt bij stil te staan...

het te doorvoelen,..er vorm aan te geven,...en, vrede te leren sluiten, met jezelf...

Dierbaar Verlies, is een zwaar innerlijk gevecht,..

Pas als, je alle kanten van de Rouw echt hebt doorvoelt,...zul je er vrede vinden...

Een Vrede die diep van binnenuit komt,...

Wees mild voor en naar jezelf,...dan zie je snel weer licht,..

aan de andere kant van de donkere tunnel...

Heel Veel Sterkte, om jouw verlies,..te kunnen leren dragen...

Houd Moed & Vertrouwen !..

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.....

 

Loves 0
Klara Sinds 2016 alleen.
afbeelding van Klara
Bewolkt
Klara Sinds 2016 alleen.
#2

Dat is precies wat ik ook voel. Het lijkt of  het nooit ophoudt al die tranen om mijn man. Het heeft bij mij vier/vijf maanden geduurd voor ik echt besefte wat de dood van mijn man betekende. Met je verstand weet je dit natuurlijk, maar gevoelsmatig nog niet. Dat besef kwam als een mokerslag bij mij aan. Nooit meer samen, nooit meer samen met vakantie of wat dan ook.

Klara

 

Loves 0