MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....

Garage

lieve lotgenoten,

Het is een tijdje geleden....want het “ging wel aardig”........dacht ik.

Wim is over drie dagen 17 maanden weg, niet meer bij mij, naast mij, samen met mij. Het ging aardig..... af en toe voelde ik vrede met zijn afwezigheid, voelde ik zelfs dankbaarheid voor onze 34 jaar samen, voelde ik rust....

Ha, en dan vanochtend..... In een, wat nu lijkt, een wat overmoedige bui, ben ik de garage gaan uitmesten..... Ik geloof dat dat niet zo’n briljant plan was.... 1000 dingen zijn door mijn handen gegaan.... 1000 dingen die stuk voor stuk een deurtje openden naar een herinnering die deel uitmaakte van “toen het leven nog fijn was”.

Meedogenloos werd ik overvallen door het besef hoeveel ik ben verloren, kwijt geraakt. Vanzelfsprekend ben ik de leukste en liefste van de hele wereld op die 13e maart vorig jaar verloren.....maar allemachtig, wát is er veel gestopt met Wims “vertrek”!!

En nu zit ik een beetje verdwaasd voor me uit te kijken, doodmoe na een huilbui waar geen einde aan leek te komen.....temidden van een berg spullen , een beladen berg, een emotionele berg.....

Het gaat nog lang duren....dit pad door het verdrietige, sombere dal van rouw....

Fijn, dit Forum...dank je voor je aandacht... ik wens jullie sterkte op jullie pad door dat dal van rouw....het is niet gering.

liefs, Marianne

Hartjes 3

Er zijn 13 reacties op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

dag,lieve Marianne

Heb zojuist jouw schrijven gelezen.En zoals je dat deed ervaren.Ja,bij al die spullen die deel uit maakten van Wim en jullie samen,en dat ook blijven doen,is het niet weg te denken dat je aangesproken wordt op jouw intens diepste gevoelsbeleving,waarbij t realiteitsbesef van t nu,alles in tranen onderdompelt.

Rouw kent herstelmomenten wat goed is om op adem te kunnen komen,om dan weer overvallen te worden door verliesmomenten,die ongelooflijk veel pijn doen.Het laat zich niet dirigeren.

Toch is het goed dat je dat gedaan hebt,op de manier zoals jij dat behoeft.T maakt je beetje bij beetje sterker.Niet dat je dan geen verdriet meer hebt,maar je kunt t beter aan.Er iets beter mee omgaan.

Ja.er speelt dan een film voor je ogen en in je gedachtenAlles wat er in je handen komt,met zoveel warmte en liefde vasthoudend,mijmeren,weemoed,                 verlangen,etc,en de film eindigt in droefheid,verdriet,en enorm gemis.

Ja.wat is er veel gestopt met de dood van je lieve Wim.

Wat is een mens dan broos,als je Allerliefste er nooit meer is,nooit meer terugkomt.

Nu ik hier buiten op balkon zit,en de buren love songs draaien,huilt en scheurt mijn Ziel.Mijn God nog,dat is het harde contrast.Dan breek je.

Daar kan je je niet op voorbereiden.T gebeurt.en ik laat t gebeuren.Zoals jij ook ,na die garage tour.Zielsgevoelens herkennen de waarheid.

De dood van mijn liefste Marina heeft een onoverbrugbare leegte gebracht in mij

al haar spulletjes heb ik,en ja t zien daarvan doet immens pijn.

herinneringen doen pijn,omdat ik verloren heb ,waar ik Gelukkig mee was

en ieder mens wilt toch gelukkig zijn?

Ja,lieve Marianne         

Alle Liefde in Verbondenheid met jouw lieve Wim,en dat jij daarin troost mag vinden

lieve groet

Martien mols

 

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#2

Lieve Marianne, 

Zo herkenbaar hoe moeilijk het is om dingen op te ruimen, aan alles wat je vastpakt zit een herinnering. En het verlies voel je bij alles wat je in je handen houdt. Maar het hoeft niet in één keer.  De berg spullen kan je ook weer terugzetten en er volgende keer één of twee dingen afnemen en besluiten wat je ermee doet. Ik denk niet dat er ooit een einde komt aan dit pad van rouw, maar ik hoop dat het ooit iets minder zwart en zwaar wordt.

Sterkteknuffel,

Hilde 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#3

Lieve Martien,

Elke keer , als ik jullie foto zie, stralende jij met je prachtige Marina naast je, raakt me dat.

Ik heb ook zo’n foto..... stralende Wim naast mij..... Ik denk dat het contrast waar het leven kennelijk ruimte voor biedt, me raakt; de weergave van zoveel liefde en geluk tussen twee mensen, die op het moment van de foto bewust of onbewust niet stilstaan bij de keerzijde van grote liefde en groot geluk....

Dat is maar goed ook, hé?

Ik denk dat je gelijk hebt....elke (pijnlijke) stap maakt ons ietsje sterker, maakt het verlies iets dragelijker....het blijft een wisselvallig proces....met vallen en weer opkrabbelen ...

26 juni .... 3 jaar alweer voor jou.... Ik hoop dat jij ook troost kunt vinden in de eeuwige liefdevolle verbondenheid met je dierbare Marina......

liefs, Marianne

 

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#4
Hilde schreef op Zaterdag 10 augustus 2019 22:00
Lieve Marianne, 

Zo herkenbaar hoe moeilijk het is om dingen op te ruimen, aan alles wat je vastpakt zit een herinnering. En het verlies voel je bij alles wat je in je handen houdt. Maar het hoeft niet in één keer.  De berg spullen kan je ook weer terugzetten en er volgende keer één of twee dingen afnemen en besluiten wat je ermee doet. Ik denk niet dat er ooit een einde komt aan dit pad van rouw, maar ik hoop dat het ooit iets minder zwart en zwaar wordt.

Sterkteknuffel,

Hilde

Lieve Hilde,

Het hoeft niet in één keer.....daarin heb je gelijk.... dat wist ik wel, maar was er even aan voorbij gegaan.... “Vroeger” pakte ik gewoon de héle klus aan, maar kennelijk is dat dus ook veranderd..... Kleine stapjes, dus.... Tja, weer even keihard geconfronteerd met de realiteit.....

En ook ik hoop (dat vertrouwen heb ik gelukkig wel) dat het verdriet gaande weg “zachter” wordt....minder zwart, minder zwaar.....

Veel liefs, Marianne

Loves 1
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#5
MarianneM schreef op Zaterdag 10 augustus 2019 23:10
Hilde schreef op Zaterdag 10 augustus 2019 22:00
Lieve Marianne, 

Zo herkenbaar hoe moeilijk het is om dingen op te ruimen, aan alles wat je vastpakt zit een herinnering. En het verlies voel je bij alles wat je in je handen houdt. Maar het hoeft niet in één keer.  De berg spullen kan je ook weer terugzetten en er volgende keer één of twee dingen afnemen en besluiten wat je ermee doet. Ik denk niet dat er ooit een einde komt aan dit pad van rouw, maar ik hoop dat het ooit iets minder zwart en zwaar wordt.

Sterkteknuffel,

Hilde

Lieve Hilde,

Het hoeft niet in één keer.....daarin heb je gelijk.... dat wist ik wel, maar was er even aan voorbij gegaan.... “Vroeger” pakte ik gewoon de héle klus aan, maar kennelijk is dat dus ook veranderd..... Kleine stapjes, dus.... Tja, weer even keihard geconfronteerd met de realiteit.....

En ook ik hoop (dat vertrouwen heb ik gelukkig wel) dat het verdriet gaande weg “zachter” wordt....minder zwart, minder zwaar.....

Veel liefs, Marianne

Lieve Marianne,

Het lijkt soms alsof wij 'vergeten' wat we eigenlijk (diep van binnen) wel weten. Zoals het even in één keer doen, wat nu niet meer in één keer gedaan kan worden.

Wat ik nu merk, Frans is nu ruim 2 jaar geleden overleden, is dat het verdriet verandert. Er zijn minder tranen, maar de pijn zit dieper van binnen. En heel af en toe is er soms een lichtpuntje.

Sterkteknuffel,

Hilde

Loves 0
Solero53 weduwnaar
afbeelding van Solero53
Licht bewolkt
Solero53 weduwnaar
#6

Lieve Marianne.

Ik lees jou aangrijpende verhaal waar ik veel herkenning in vind, en ik zou het bijna zelf geschreven kunnen hebben.
Ik heb het wat aangepast aan mijn situatie.

Het is een tijdje geleden....want het “ging wel aardig”........dacht ik.

Anneke is er al drie jaar niet meer, niet meer bij mij, naast mij, samen met mij. 
Het ging aardig..... af en toe voelde ik vrede met haar afwezigheid, voelde ik zelfs dankbaarheid voor onze 39 jaar samen, voelde ik rust....

Ha, en dan van de week..... In een, wat nu lijkt, een wat overmoedige bui, ben ik in haar kledingkast gaan kijken, met de bedoeling om er misschien wat van op te ruimen.


Ik geloof dat dat niet zo’n briljant plan was.... 1000 gedachten zijn door mijn hoofd gegaan.... 1000 dingen die stuk voor stuk een deurtje openden naar een herinnering die deel uitmaakte van “toen het leven nog fijn was”.

Meedogenloos werd ik overvallen door het besef hoeveel ik ben verloren, kwijt geraakt. 
Ik kwam haar zonnehoed tegen die ze altijd ophad als wij met vakentie waren.
Ik ben voor de spiegel gaan staan en heb zelf de hoed opgezet.
Wat een emoties kwamen er toen naar boven.
En nu zit ik een beetje verdwaasd voor me uit te kijken, doodmoe na een huilbui waar geen einde aan leek te komen.....temidden van een berg spullen , een beladen berg, een emotionele berg.....
 Ik kwam er niet meer aan toe, om naar iets van haar kleding op te ruimen.


Het gaat nog lang duren....dit pad door het verdrietige, sombere dal van rouw....


De kledingkast heb ik maar weer dicht  gedaan, en alles maar zo gelaten, want wat heb ik nu aan een lege kast, ik heb die ruimte helemaal niet nodig , en nu is deze nog vol mooie herinneringen.
MIsschien duurt het bij mij wat langer want ik spreek ook mensen die na korte tijd alles al weg doen van hun overleden partner.
MAAR IK KAN HET NOG NIET.


Ik leef wel weer, en heb inmiddels kennis aan een nieuwe vriendin waar ik heel erg blij mee ben, maar naast dat fijne gevoel blijft ook heel veel verdriet bestaan.


Fijn, dit Forum...dank je voor je aandacht... ik wens jullie sterkte op jullie pad door dat dal van rouw....het is niet gering.

Liefs van Piet

Loves 1
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#7
Solero53 schreef op Zondag 11 augustus 2019 00:20
Lieve Marianne.

Ik lees jou aangrijpende verhaal waar ik veel herkenning in vind, en ik zou het bijna zelf geschreven kunnen hebben.
Ik heb het wat aangepast aan mijn situatie.

Het is een tijdje geleden....want het “ging wel aardig”........dacht ik.

Anneke is er al drie jaar niet meer, niet meer bij mij, naast mij, samen met mij. 
Het ging aardig..... af en toe voelde ik vrede met haar afwezigheid, voelde ik zelfs dankbaarheid voor onze 39 jaar samen, voelde ik rust....

Ha, en dan van de week..... In een, wat nu lijkt, een wat overmoedige bui, ben ik in haar kledingkast gaan kijken, met de bedoeling om er misschien wat van op te ruimen.


Ik geloof dat dat niet zo’n briljant plan was.... 1000 gedachten zijn door mijn hoofd gegaan.... 1000 dingen die stuk voor stuk een deurtje openden naar een herinnering die deel uitmaakte van “toen het leven nog fijn was”.

Meedogenloos werd ik overvallen door het besef hoeveel ik ben verloren, kwijt geraakt. 
Ik kwam haar zonnehoed tegen die ze altijd ophad als wij met vakentie waren.
Ik ben voor de spiegel gaan staan en heb zelf de hoed opgezet.
Wat een emoties kwamen er toen naar boven.
En nu zit ik een beetje verdwaasd voor me uit te kijken, doodmoe na een huilbui waar geen einde aan leek te komen.....temidden van een berg spullen , een beladen berg, een emotionele berg.....
 Ik kwam er niet meer aan toe, om naar iets van haar kleding op te ruimen.


Het gaat nog lang duren....dit pad door het verdrietige, sombere dal van rouw....


De kledingkast heb ik maar weer dicht  gedaan, en alles maar zo gelaten, want wat heb ik nu aan een lege kast, ik heb die ruimte helemaal niet nodig , en nu is deze nog vol mooie herinneringen.
MIsschien duurt het bij mij wat langer want ik spreek ook mensen die na korte tijd alles al weg doen van hun overleden partner.
MAAR IK KAN HET NOG NIET.


Ik leef wel weer, en heb inmiddels kennis aan een nieuwe vriendin waar ik heel erg blij mee ben, maar naast dat fijne gevoel blijft ook heel veel verdriet bestaan.


Fijn, dit Forum...dank je voor je aandacht... ik wens jullie sterkte op jullie pad door dat dal van rouw....het is niet gering.

Liefs van Piet

Lieve Piet,

Het eerste woord dat bij me opkomt , is “grappig”... Grappig, ik zie je staan, met Annekes zonnehoed....zo stond ik voor de spiegel met Wims skihelm.... maar het is helemaal niet grappig...het is heel verdrietig, het gemis is zichtbaar in de spiegel.... 

Bijzonder dat gevoelens zo naast elkaar kunnen bestaan..... gevoelens van rouw én gevoelens voor een (nieuwe) vriendin....

”Ik leef wel weer”, schrijf je...... erg mooi vind ik dat...... fijn voor je. Maar voor mezelf kan ik me daar niets bij voorstellen.....iemand anders naast me dan Wim? 

Veel liefs, Marianne

Loves 0
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#8
MarianneM schreef op Zondag 11 augustus 2019 01:50
Solero53 schreef op Zondag 11 augustus 2019 00:20
Lieve Marianne.

Ik lees jou aangrijpende verhaal waar ik veel herkenning in vind, en ik zou het bijna zelf geschreven kunnen hebben.
Ik heb het wat aangepast aan mijn situatie.

Het is een tijdje geleden....want het “ging wel aardig”........dacht ik.

Anneke is er al drie jaar niet meer, niet meer bij mij, naast mij, samen met mij. 
Het ging aardig..... af en toe voelde ik vrede met haar afwezigheid, voelde ik zelfs dankbaarheid voor onze 39 jaar samen, voelde ik rust....

Ha, en dan van de week..... In een, wat nu lijkt, een wat overmoedige bui, ben ik in haar kledingkast gaan kijken, met de bedoeling om er misschien wat van op te ruimen.


Ik geloof dat dat niet zo’n briljant plan was.... 1000 gedachten zijn door mijn hoofd gegaan.... 1000 dingen die stuk voor stuk een deurtje openden naar een herinnering die deel uitmaakte van “toen het leven nog fijn was”.

Meedogenloos werd ik overvallen door het besef hoeveel ik ben verloren, kwijt geraakt. 
Ik kwam haar zonnehoed tegen die ze altijd ophad als wij met vakentie waren.
Ik ben voor de spiegel gaan staan en heb zelf de hoed opgezet.
Wat een emoties kwamen er toen naar boven.
En nu zit ik een beetje verdwaasd voor me uit te kijken, doodmoe na een huilbui waar geen einde aan leek te komen.....temidden van een berg spullen , een beladen berg, een emotionele berg.....
 Ik kwam er niet meer aan toe, om naar iets van haar kleding op te ruimen.


Het gaat nog lang duren....dit pad door het verdrietige, sombere dal van rouw....


De kledingkast heb ik maar weer dicht  gedaan, en alles maar zo gelaten, want wat heb ik nu aan een lege kast, ik heb die ruimte helemaal niet nodig , en nu is deze nog vol mooie herinneringen.
MIsschien duurt het bij mij wat langer want ik spreek ook mensen die na korte tijd alles al weg doen van hun overleden partner.
MAAR IK KAN HET NOG NIET.


Ik leef wel weer, en heb inmiddels kennis aan een nieuwe vriendin waar ik heel erg blij mee ben, maar naast dat fijne gevoel blijft ook heel veel verdriet bestaan.


Fijn, dit Forum...dank je voor je aandacht... ik wens jullie sterkte op jullie pad door dat dal van rouw....het is niet gering.

Liefs van Piet

Lieve Piet,

Het eerste woord dat bij me opkomt , is “grappig”... Grappig, ik zie je staan, met Annekes zonnehoed....zo stond ik voor de spiegel met Wims skihelm.... maar het is helemaal niet grappig...het is heel verdrietig, het gemis is zichtbaar in de spiegel.... 

Bijzonder dat gevoelens zo naast elkaar kunnen bestaan..... gevoelens van rouw én gevoelens voor een (nieuwe) vriendin....

”Ik leef wel weer”, schrijf je...... erg mooi vind ik dat...... fijn voor je. Maar voor mezelf kan ik me daar niets bij voorstellen.....iemand anders naast me dan Wim? 

Veel liefs, Marianne

Lieve Marianne en Piet,

Toen ik Frans' kleding door mijn handen liet gaan is het nooit in mij opgekomen om een pet die hij vaak droeg zelf op te zetten, voor mij bijzonder om te lezen dat jullie dat allebei wel gedaan hebben. Een deel van zijn spullen, die mij écht niets zeiden, heb ik al snel weggedaan en dat voelt tot nu toe nog steeds goed. Een ander deel, waaronder kleding, heb ik vanuit een kast in bakken gedaan. In de loop van de tijd heb ik hieruit af en toe, schijnbaar als ik eraan toe was, spullen weggedaan. Van wat ik nu nog over heb, wil ik, denk ik, een herinneringsdeken laten maken.  

Marianne, net als jij kan ik me niet voorstellen dat er ooit een ander komen zal en Piet, ik ben blij voor jou dat je een nieuwe vriendin gevonden hebt.

Sterkteknuffel

Hilde

Loves 0
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
afbeelding van MarianneM
MarianneM 13 maart 2018, volslagen onverwachts sterft mijn lieve, vrolijke, sportieve Wim. 14 maart mijn verjaardag, 15 maart sterft poes Willem....
#9
Hilde schreef op Zondag 11 augustus 2019 07:00
MarianneM schreef op Zondag 11 augustus 2019 01:50
Solero53 schreef op Zondag 11 augustus 2019 00:20
Lieve Marianne.

Ik lees jou aangrijpende verhaal waar ik veel herkenning in vind, en ik zou het bijna zelf geschreven kunnen hebben.
Ik heb het wat aangepast aan mijn situatie.

Het is een tijdje geleden....want het “ging wel aardig”........dacht ik.

Anneke is er al drie jaar niet meer, niet meer bij mij, naast mij, samen met mij. 
Het ging aardig..... af en toe voelde ik vrede met haar afwezigheid, voelde ik zelfs dankbaarheid voor onze 39 jaar samen, voelde ik rust....

Ha, en dan van de week..... In een, wat nu lijkt, een wat overmoedige bui, ben ik in haar kledingkast gaan kijken, met de bedoeling om er misschien wat van op te ruimen.


Ik geloof dat dat niet zo’n briljant plan was.... 1000 gedachten zijn door mijn hoofd gegaan.... 1000 dingen die stuk voor stuk een deurtje openden naar een herinnering die deel uitmaakte van “toen het leven nog fijn was”.

Meedogenloos werd ik overvallen door het besef hoeveel ik ben verloren, kwijt geraakt. 
Ik kwam haar zonnehoed tegen die ze altijd ophad als wij met vakentie waren.
Ik ben voor de spiegel gaan staan en heb zelf de hoed opgezet.
Wat een emoties kwamen er toen naar boven.
En nu zit ik een beetje verdwaasd voor me uit te kijken, doodmoe na een huilbui waar geen einde aan leek te komen.....temidden van een berg spullen , een beladen berg, een emotionele berg.....
 Ik kwam er niet meer aan toe, om naar iets van haar kleding op te ruimen.


Het gaat nog lang duren....dit pad door het verdrietige, sombere dal van rouw....


De kledingkast heb ik maar weer dicht  gedaan, en alles maar zo gelaten, want wat heb ik nu aan een lege kast, ik heb die ruimte helemaal niet nodig , en nu is deze nog vol mooie herinneringen.
MIsschien duurt het bij mij wat langer want ik spreek ook mensen die na korte tijd alles al weg doen van hun overleden partner.
MAAR IK KAN HET NOG NIET.


Ik leef wel weer, en heb inmiddels kennis aan een nieuwe vriendin waar ik heel erg blij mee ben, maar naast dat fijne gevoel blijft ook heel veel verdriet bestaan.


Fijn, dit Forum...dank je voor je aandacht... ik wens jullie sterkte op jullie pad door dat dal van rouw....het is niet gering.

Liefs van Piet

Lieve Piet,

Het eerste woord dat bij me opkomt , is “grappig”... Grappig, ik zie je staan, met Annekes zonnehoed....zo stond ik voor de spiegel met Wims skihelm.... maar het is helemaal niet grappig...het is heel verdrietig, het gemis is zichtbaar in de spiegel.... 

Bijzonder dat gevoelens zo naast elkaar kunnen bestaan..... gevoelens van rouw én gevoelens voor een (nieuwe) vriendin....

”Ik leef wel weer”, schrijf je...... erg mooi vind ik dat...... fijn voor je. Maar voor mezelf kan ik me daar niets bij voorstellen.....iemand anders naast me dan Wim? 

Veel liefs, Marianne

Lieve Marianne en Piet,

Toen ik Frans' kleding door mijn handen liet gaan is het nooit in mij opgekomen om een pet die hij vaak droeg zelf op te zetten, voor mij bijzonder om te lezen dat jullie dat allebei wel gedaan hebben. Een deel van zijn spullen, die mij écht niets zeiden, heb ik al snel weggedaan en dat voelt tot nu toe nog steeds goed. Een ander deel, waaronder kleding, heb ik vanuit een kast in bakken gedaan. In de loop van de tijd heb ik hieruit af en toe, schijnbaar als ik eraan toe was, spullen weggedaan. Van wat ik nu nog over heb, wil ik, denk ik, een herinneringsdeken laten maken.  

Marianne, net als jij kan ik me niet voorstellen dat er ooit een ander komen zal en Piet, ik ben blij voor jou dat je een nieuwe vriendin gevonden hebt.

Sterkteknuffel

Hilde

Lieve Hilde,

Zo’n herinneringsdeken.... dat heb ik al van meer mensen gehoord..... Zo op voorhand zegt me dat weinig....maar het is wel erg mooi als dat een object van troost is.... Misschien later..... wie weet.

En inderdaad , de spullen van je Lief die jou niets zeggen, zijn niet moeilijk om afstand van te doen.... Zo heb ik gisteren een heel mooie jas, dure ook van Wim op marktplaats gezet.... Hij heeft hem nooit gedragen...in feite was het een onvervalste miskoop, helemaal niet zijn stijl.... Weet zeker dat hij die Marktplaats-actie wel geestig had gevonden....en dát is dan weer troostrijk voor mij...

Wát een gedoe, hé? Om je staande te houden en te worstelen om iedere dag weer zo positief mogelijk door te komen.... Ik snap nu pas dat rouwen keihard werken is....

Veel liefs weer..... M

Loves 1
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#10

Lieve Marianne.

Mijn lieve man is 2 en een half jaar geleden overleden. 

Wij je lotgenoten, ervaren ook dit wanhopige gevecht.

Willen accepteren, wat niet te accepteren valt. Vallen en opstaan  telkens en telkens opnieuw. s'morgens  geen energie hebben om op te staan. De foto van je lieve man zien staan en het weten dat je hem nooit meer ziet, dat hij je nooit meer vasthoudt. Dan zou je ook willen gaan  dan is het fijn dat je het kunt "delen" met een lotgenoot. Je hele lijf doet zeer

Iedere dag kom je iets tegen. Zeker in de garage. Dan zie je hem bezig en zit je alleen in de serre. Dan ga ik maar snel wat doen.

Hoe dikwijls er al aan mij gevraagd is:" Waarom doe je Gerard zijn fiets niet weg?

Ik kan dat niet, stom soms denk ik dat hij hem nog nodig zal hebben, wat vanzelf een illusie is.

Lieve Marianne. Hoelang het duurt, ik weet het niet. Het huilen maakt je moe.

Iedere morgen en/of avond kom.je momenten tegen, soms om een klein ding, een gedachte. Die je hart zo zeer doen.

Weet dat wij lotgenoten meeleven en dat je 100x hetzelfde mag schrijven

Liefs en een knuffel

Gerardverdriet

 

Loves 0

Pagina's