afbeelding van jaccob
Bewolkt

frustratie

Na een heftige laatste 3 maanden is mijn lief op 48 jarige leeftijd aan kanker , eind novemder overleden. Ik begrijp nu hoe hard en gemeen rouw is. dagen dat je je leeg, gefrustreerd en hard voelt. Iets wat daarvoor eigenlijk nooit aanwezig was. Ik mis de armen, de aanwezigheid, de knuffels. En begrijp, ondanks hulp van lieve mensen om mij heen, het iets is waar je uiteindelijk alleen door heen moet en gaat.  Ook de opmerkingen van dat het erbij hoort en dat het een moeilijk en zwaar proces is, wat iedereen zo goed bedoeld, voelt steeds weer als een bevestiging van alle ellende. Het aanwezigheid en haar warmte zal ik blijven missen, en dat is ok, maar het ellendige gevoel en onmacht in mijn zelf vind ik heel moeilijk om mee om te gaan. Liefs Jacob 

Hartjes 0

Er zijn 6 reacties op dit bericht

#1

Dat had ik ook de eerste maanden, had ook heel veel lieve mensen om me heen maar het hielp niet. Was boos en inderdaad gefrustreerd en had steeds het gevoel dat ik nog iets moest doen, geen idee wat maar alsof ik nog iets voor hem moest doen. Ik ben daarnaast zo ontzettend boos geweest en kon er niets mee. Je moet er inderdaad alleen door, dat is hard maar wel de realiteit. Opmerkingen als 'het krijgt wel een plek', 'je moet eerste een jaar (?) verder zijn', 'denk aan de goede momenten'......... heb ze allemaal gehoord en tenslotte mezelf er volledig voor afgesloten. 

Het is ook moeilijk om mee om te gaan...rouw is moeilijk..

Hou je haaks

Caro

Loves 1
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg. Ik kan het nog nauwelijks bevatten.
afbeelding van inge 1959
Bewolkt
inge 1959 31 oktober 2019 stierf mijn man Robert . Na een korte ziekte periode van 4 weken, "vloog" hij zomaar weg. Ik kan het nog nauwelijks bevatten.
#2

Hoi Jacob,

Ik herken wat je zegt. Mijn man Robert is 31 oktober jl. overleden. Hij is 4 weken ziek geweest, onbehandelbaar, en toen zacht ingeslapen in mijn bijzijn. Iedereen om je heen wil je helpen, maar jij wilt eigenlijk maar 1 ding. Je oude leven terug. Dat het weer is zoals het was, samen met je lief. De tijd terug draaien......Je verstand begrijpt dat dat niet meer gaat. Het is onomkoombaar, het wordt nooit meer zoals het was. Volkomen normaal dat dat niet zomaar gaat. En ja, dat noemt men dan rouwen....verdriet hebben, je leeg voelen, verdoofd zijn, het "nooit meer"......het "waarom"....

De mensen om je heen willen je helpen, je steunen. Maar hoe kunnen ze dat doen ? Door er gewoon te zijn, dat jij je verhaal kunt vertellen, door wat afleiding te zorgen, door een keer voor je te koken, door met je naar buiten te gaan...frisse neus halen, en door naar je te luisteren. .... Dat luisteren is echt belangrijk. Je moet verdriet niet opkroppen. Ik houd mezelf staande door goed voor mezelf te zorgen, toch naar buiten te gaan, en met mensen te praten. Ook over het gemis en het verdriet wat ik heb. Verder denk ik veel aan het mooie leven wat we samen hadden, al die jaren heel gelukkig en nog steeds verliefd.....Dat maakt me triest (omdat het voorbij is), maar ook dankbaar omdat we dat hebben gehad. Dat het zo abrupt moest eindigen, ja dat is eigenlijk niet verteren.........Maar dat kan ook niet in zo"n korte tijd.  We moeten dit doorleven, ieder op zijn eigen manier...Luister goed naar jezelf, en doe wat goed voor je is. Niet naar wat andere mensen zeggen, maar doe wat goed voor JOU is.

Groet,

Inge.

 

Loves 0
Anja Riket Ik ben op 4januari 2011 weduwe geworden op 37j met 3 kinderen ik probeer terug gelukkig te worden...ben wel gelukkig maar...
afbeelding van Anja Riket
Zonnig
Anja Riket Ik ben op 4januari 2011 weduwe geworden op 37j met 3 kinderen ik probeer terug gelukkig te worden...ben wel gelukkig maar...
#3

Ja dat is ook zo ik voel me met momenten ook nog steeds zo ellendig ook al heb ik een vriend maar het gemis van het samen overleggen over bv beslissingen van je kinderen enz en elke nieuwe stap waar zij ook voor staan dan komt bij mij ook alles terug...alles heeft zijn tijd zeggen ze dan dat is ook maar volledig weg gaat dat gemis niet...

lieve groeten Anja

Loves 0
afbeelding van jaccob
Bewolkt
#4
Anja Riket schreef op Maandag 13 januari 2020 20:36
Ja dat is ook zo ik voel me met momenten ook nog steeds zo ellendig ook al heb ik een vriend maar het gemis van het samen overleggen over bv beslissingen van je kinderen enz en elke nieuwe stap waar zij ook voor staan dan komt bij mij ook alles terug...alles heeft zijn tijd zeggen ze dan dat is ook maar volledig weg gaat dat gemis niet...

lieve groeten Anja

Hallo Anja, dank je voor je bericht, begrijp dat je al wat langer met deze gevoelens rondloopt. Voor mij is het verlies relatief kort geleden.  Maar ik snap wel en zou ook niet willen dat het gemis overgaat. Ze is immers een deel van mijn leven. Ben inmiddels wel zo ver dat het aan mij is hoe ik er mee om zal gaan. Het is een moeilijke reis en naar ik hoop toch ook een reis met mooie momenten.  Gr Jacob 

Loves 0
afbeelding van jaccob
Bewolkt
#5
caro1965 schreef op Zaterdag 4 januari 2020 15:11
Dat had ik ook de eerste maanden, had ook heel veel lieve mensen om me heen maar het hielp niet. Was boos en inderdaad gefrustreerd en had steeds het gevoel dat ik nog iets moest doen, geen idee wat maar alsof ik nog iets voor hem moest doen. Ik ben daarnaast zo ontzettend boos geweest en kon er niets mee. Je moet er inderdaad alleen door, dat is hard maar wel de realiteit. Opmerkingen als 'het krijgt wel een plek', 'je moet eerste een jaar (?) verder zijn', 'denk aan de goede momenten'......... heb ze allemaal gehoord en tenslotte mezelf er volledig voor afgesloten. 

Het is ook moeilijk om mee om te gaan...rouw is moeilijk..

Hou je haaks

Caro

Hallo Caro, dank voor je woorden.  Ook rouw heeft allerlei gezichten, soms is het ok, soms is het keihard. Het zijn ups en downs. En ja ik voel steeds meer dat het echt iets is wat ik uit het diepst van mijn zelf alleen door heen moet.  Vrienden zijn zo lief en daardoor leun je tegen ze aan, maar dat neemt  het dan even weg dat je het alleen doet, maar uiteindelijk komt dan weer dat je alleen bent en verder gaat waar je was gebleven en is het weer hard en eenzaam.

Lieve groet Jacob 

 

Loves 0
Waterval Alles is kapot.
afbeelding van Waterval
Storm
Waterval Alles is kapot.
#6

Ik begrijp je helemaal, zelf mijn vrouw afgelopen december verloren.

Ja ,hard en raw en veel verdiet, en dan ook de papier dingen.

Dikke ellende, maar wel veel sterkte Verdrietig.

En laat alles komen zoals het komt.

Waterval.

Loves 0