afbeelding van Ernst
Bewolkt

En nu?

Na een ziekbed van ruim 3 jaar overleed mijn partner. Inmiddels bijna 3 jaren geleden. Twee dochters, net aan het puberen toen hun moeder ziek werd, 15 en 16 jaar toen ze overleed. Dus zwoegen. Eerst verzorgen van mijn partner, huishouden, kinderen opvangen en ook nog werken. Na het overlijden verviel de zorg. Maar daar kwam wel iets voor terug. De mentale klap van overlijden. Niet alleen voor mezelf maar vooral voor mijn dochters, althans zij waren mijn enige aandachtspunt. Want daar lag de prioriteit. En daarnaast natuurlijk de huishouding en het werk. Ruim 6 jaren zonder omkijken doorgebuffeld. En nu? Nu ben ik op. Misschien omdat ik niet eens bezig heb kunnen zijn met mijn situatie. Als ik de dokter vertel dat ik op ben, stelt hij voor een bloedonderzoek te laten doen. Om medische gronden uit te sluiten. Zou dat het kunnen zijn? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik afgelopen jaren al zoveel moest doen, dat ik eigenlijk niet meer wil 'moeten'. Bij elke stap zie ik een enorme drempel. Ik merk ook geen enkele vorm geen gewenning. Alleen maar verergering en aftakeling. Het lijkt wel ziekelijk. Maar wat nu? Hoe moet dat verder? (pff...dat is er uit.)
Hartjes 1

Er zijn 6 reacties op dit bericht

.Adri Schillemans Adri 68 jaar. Sinds 9 weken alleen. Op 2 maanden na 50 jaar getrouwd geweest.
afbeelding van .Adri Schillemans
Storm
.Adri Schillemans Adri 68 jaar. Sinds 9 weken alleen. Op 2 maanden na 50 jaar getrouwd geweest.
#1
Hallo Ernst, Begrijpelijk dat je uitgeput bent. Het als maar zorgen voor je dochters ,je werk het huishouden. Alles proberen in goede banen te leiden en jezelf weg cijferen. Het is allemaal niet niks. Petje af dat je het allemaal alleen hebt gedaan. Je dochters zijn nu wat ouder en hebben niet zoveel zorg meer van jou nodig. Nu kom jezelf aan de beurt. De verwerking, het gemis ,de verbazing dat je dat allemaal Alleen hebt gedaan. Laat jezelf medisch onderzoeken. Dat kan nooit geen kwaad toch. Als je weet dat je lijfelijk oke bent vraag dan een gesprek aan bij een psycholoog. Misschien via de huisarts. Nu bent jij aan de beurt om alles te gaan verwerken. Ook helpt het om te gaan mediteren. Logisch dat je dood moe bent. De laatste jaren steunde alles op jou. Nu gaan loslaten. Sterkte Ernst.
Loves 0
afbeelding van Ernst
Bewolkt
#2
Dank
Loves 0
BeaB Ik ben weduwe sinds januari 2020.Mijn man kreeg september 2019 te horen dat hij een hersentumor had. Hij is 5 januari 2020 overleden.
afbeelding van BeaB
Licht bewolkt
BeaB Ik ben weduwe sinds januari 2020.Mijn man kreeg september 2019 te horen dat hij een hersentumor had. Hij is 5 januari 2020 overleden.
#3
Zo herkenbaar dat je uitgeput bent. Het is niet niks. Je gaat maar door, zeker voor je dochters. Maar het gaat een keer mis. Dat je lijf op is dat is niet zo gek. Misschien is een "apk"keuring niet verkeerd. Er kunnen ook andere oorzaken zijn. Tekorten aan vitamines enz... Ik heb 4 maand heel intensief voor mijn man gezorgd. Hij overleed in januari. Ik kom uit de zorg en dacht dat lukt mij wel. Is ook gelukt en ik ben zo dankbaar dat ik dat heb kunnen doen. Maar ik kreeg dezelfde klachten. Het heeft vast te maken met wat je allemaal gedaan hebt. Bloedonderzoeken en foto's van de rug. Toch ook maar eens kijken wat er uit komt. Je wilt toch vast nog een poos door in goede gezondheid. Pas goed op jezelf en ik hoop dat je er een goede weg in komt vinden. Heel veel sterkte, Bea.
Loves 0
MB
afbeelding van MB
Bewolkt
MB
#4
Dag Ernst, Je verhaal is heel herkenbaar. Nu 6,5 jaar geleden is mijn man overleden. Mijn kinderen waren toen 18 en 16 jaar. Vanaf dat moment ga je in de 'overleef' stand en was (en is) de belangrijkste taak de zorg en steun voor de kinderen. Jezelf medisch laten controleren is misschien wel een geruststelling. Waarschijnlijk in ieder geval voor je kinderen. Maar het is niet vreemd dat je mentaal 'op' bent. Dat gevoel overheerst bij mij ook nog vaak. Heel veel sterkte.
Loves 0
Lindabakker Weduwe 2,5 jaar, 3 dochters thuiswonend
afbeelding van Lindabakker
Bewolkt
Lindabakker Weduwe 2,5 jaar, 3 dochters thuiswonend
#5
He ernst, schrijf net mijn verhaal op en lees net die van jou. Mijn man was 1,5 jaar ziek en 2,5 jaar geleden overleden. Ik heb 3 dochters en die waren toen 14,17 en 20. En een eigen winkel. Weet ook niet hoe ik t heb gedaan maar er is geen keus, je moet. Maar ben er ook wel klaar mee. Het idee dat dit nog jaren zo gaat,daar word ik niet vrolijk van. Las net de reacties en denk dat ik ook maar s naar de dokter ga. T leven is behoorlijk klote, hoopte dat het na een paar jaar wel s minder zou worden. Maar heb ook niet echt advies, zal ooit toch wel weer s leuk worden. Succes, heb een hekel gekregen aan sterkte
Loves 0
Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Had 2 zonen, maar oudste is kortgeleden overleden. De jongste heeft 2 kleine kinderen. Wonen verder weg.
afbeelding van Berenvrouw
Bewolkt
Berenvrouw Sinds 7 oktober 2016 weduwe. Had 2 zonen, maar oudste is kortgeleden overleden. De jongste heeft 2 kleine kinderen. Wonen verder weg.
#6
Hallo Ernst, Je verhaal is zó herkenbaar. In mijn geval ligt het iets anders, maar toch. Mijn man ( hij is 71 geworden) werd 5 jaar geleden ziek, in oktober werd darmkanker geconstateerd. Een grote tumor van 25 cm. De artsen " hoopten" dat door chemotherapie en bestraling de tumor zou slinken zodat hij geopereerd kon worden. Hij heeft in een jaar tijd 7 x in het ziekenhuis gelegen. Zelfs met kerst en de jaarwisseling 2015, waaronder een paar dagen op intensive care. 5 weken was hij doodziek en kwam eind januari thuis, zeer verzwakt. Onze kinderen woonden niet in de buurt en familie was er ook niet, zodat ik, met toch al last van psychische problemen en depressiviteit, overal alleen voorstond. Toen mijn man, doodziek, in oktober 2016 overleed, kwam er weer rust in mijn leven. Dat had ik gedacht. November 2017 kreeg ik te horen dat mijn hartsvriendin, bijna zus, een hersentumor had, zij overleed in februari 2018. In die tijd leerde ik een lieve,zorgzame weduwnaar kennen. Wij hebben sindsdien een LATrelatie. Ik was nog vaak bezig met de ' verwerking" van de ziekte van mijn man. Dat kreeg langzaamaan een plaatsje. Door de nieuwe relatie was de rouw om mijn vriendin uitgesteld. Van het ene moment op het andere kwam dat opzetten, intens verdrietig om haar. Ook daarmee leerde ik omgaan en heb het een plaatsje kunnen geven. Er was weer ruimte om verder te leven en gelukkig te zijn. Dat dacht ik. Een half jaar geleden kreeg ik van mijn oudste zoon te horen dat hij vergevorderde en ongeneeslijke kanker had. Hij heeft nog twee weken gelee er d. Ook ik ben opgebrand. Mijn lichaam reageert daar heftig op. Vorige week zat ik zelf opeens in het ziekenhuis bij de specialist. Wacht nu de uitslag van diverse onderzoekjes af. Ik ben al heel lang onder behandeling bij een arts- acupuncturist. Ik ga op zijn mening af. Ik zou aanraden om ook eens een afspraak te maken bij zo'n arts. Na 3 behandelingen komt mijn energie weer terug. Ik eet weer en heb weer zin om dingen te doen ipv lusteloos de hele dag op bed te liggen. Natuurlijk ben ik intens verdrietig, maar heb ook wel vertrouwen. Ik wil nog iets van mijn leven proberen te maken. Leven is, ondanks alle narigheid, de moeite waard. Groet Hanny
Loves 0