Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief

Eindelijk mooi weer, maar van binnen regent het

Eind februari moest ik je na ruim 41 jaar laten gaan. Voor jou in alle opzichten beter. Dat moet troost geven, maar mijn hart zegt wat anders. Ik probeerde afleiding te zoeken, maar nu ik zelf ziek ben geworden (Corona)  heb ik daar den energie niet voor. Ik mis je zo vreselijk. Hoe lief iedereen op gepaste afstand ook is, ik mis de knuffels zo. Jouw zorgzaamheid en liefde.

gaat dit ooit over? Ik weet dat ik niet de enige ben, maar begrijp nu het woord hartzeer beter.

Hartjes 1

Er zijn 26 reacties op dit bericht

Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
afbeelding van Jokepoelsma
Licht bewolkt
Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
#1

Beste Maria,

Gecondoleerd met het grote verlies van je partner, zoals je schrijf het was voor hem beter maar het doet zo'n pijn om je geliefde los te moeten laten. Ik heb mijn lieve partner los moeten laten na een zware strijd, jaren was mijn Rudolf ziek het laatste jaar wisten wij dat er niets meer aan was te doen maar het ging toch ineens heel erg snel. Voor mij is het nu 4 maanden geleden en het verdriet komt met golven dan denk je het gaat weer wat beter en dan komt er weer een golf van verdriet. Het gemis wordt nu erger omdat je nu gaat beseffen hij komt nooit weer thuis. Maar je merkt ook dat je toch weer kan genieten van de kleine dingen bv de zonen schijn. Voor jou Maria is het nog wel heel kort en dan nu ook ziek worden de eerste keer ziek zijn zonder je geliefde doet heel erg veel pijn en ook nu er ook nog niemand bij je langs mag komen. Hoe vol lieve Maria je komt hier door en dan voel jij je ook weer wat sterker. Ik geef je een dikke knuffel op afstand.

Joke.

Loves 0
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
#2
Jokepoelsma schreef op Zondag 5 april 2020 10:05
Beste Maria,

Gecondoleerd met het grote verlies van je partner, zoals je schrijf het was voor hem beter maar het doet zo'n pijn om je geliefde los te moeten laten. Ik heb mijn lieve partner los moeten laten na een zware strijd, jaren was mijn Rudolf ziek het laatste jaar wisten wij dat er niets meer aan was te doen maar het ging toch ineens heel erg snel. Voor mij is het nu 4 maanden geleden en het verdriet komt met golven dan denk je het gaat weer wat beter en dan komt er weer een golf van verdriet. Het gemis wordt nu erger omdat je nu gaat beseffen hij komt nooit weer thuis. Maar je merkt ook dat je toch weer kan genieten van de kleine dingen bv de zonen schijn. Voor jou Maria is het nog wel heel kort en dan nu ook ziek worden de eerste keer ziek zijn zonder je geliefde doet heel erg veel pijn en ook nu er ook nog niemand bij je langs mag komen. Hoe vol lieve Maria je komt hier door en dan voel jij je ook weer wat sterker. Ik geef je een dikke knuffel op afstand.

Joke.

Dank je wel Joke. Mijn Fred is heel snel overleden. Begin januari naar de dokter en een paar dagen later hoor je dat het fout zit. Niks meer aan te doen asbestkanker. Je wereld stort in, maar je leeft in een roes, wat jij ook wel zal herkennen. Herinneringen die door je hoofd nu gaan. Mooi om te hebben, maar nu zo pijnlijk. Ik weet dat het beter zal gaan ooit, maar het gemis hè, dat zal wel even duren.

jij ook

Loves 2
Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
afbeelding van Jokepoelsma
Licht bewolkt
Jokepoelsma Mijn grote liefde Rudolf na 23 jaar los moeten door de gevreesde ziekte uitgezaaide darmkanker. Het verdriet en gemis is zo groot.
#3

Maria, wel erg heftig om zo snel naar de diagnose je grote geliefde Fred al los te moeten laten, geen tijd voor afscheid dit verlies ging wel heel snel. Laat je verdriet stromen, dat je in een roes leeft begrijp ik, ikzelf zei naar 6 weken nu vind ik het genoeg en nu kom je maar weer thuis Rudolfhet heeft nu lang genoeg geduurd, ik besefte toen pas hij komt nooit weer. Nu naar 4 maanden begin ik toch weer van hele kleine dingen te genieten. Het gemis wordt wel erger maar alles heeft zijn tijd nodig en dan denk ik maar weer aan het lijden van mijn lieve Rudolf en denk dan je heb gevochten om bij mij te blijven maar jou lichaam kon niet meer, dat geeft mij dan weer wat troost. Best Maria het is nog zo kort en zo snel gegaan over een paar maanden ga jij ook voorzichtig het licht weer zien. Heel veel sterkte en kracht.

Joke.

 

Loves 1
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
#4

Dank je wel Joke voor deze opbeurende woorden. Er komen betere tijden al lijkt het nu nog ver weg.

maar ik zal verder moeten.  Dat moeten we allemaal.

groet,

maria

Loves 1
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
afbeelding van Belinda1971
Storm
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
#5

Op 12 maart heb ik mijn man na 33 jaar verlorgen. We wisten op 13 februarie dat hij ziek was en 4 dagen erna hoorde we dat er niks meer aan te doen was. Binnen 4 weken was het over en uit. De grond slaat onder je voeten vandaan en ik weet nog steeds niet waar ik het zoeken moet. Ik wacht nog altijd dat hij thuis komt en kan het nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is. Iedere dag kom ik er weer achter dat het echt gebeurd is en voel me ontzettend alleen. Ik heb gelukkig de kinderen nog thuis en dat zorgt wel voor wat afleiding, maar het is zo'n gemis en niet te bevatten. Ik hoop hier wat steun en herkenning te vinden.

Groetjes, Belinda

Loves 0
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
#6
Belinda1971 schreef op Maandag 6 april 2020 23:05
Op 12 maart heb ik mijn man na 33 jaar verlorgen. We wisten op 13 februarie dat hij ziek was en 4 dagen erna hoorde we dat er niks meer aan te doen was. Binnen 4 weken was het over en uit. De grond slaat onder je voeten vandaan en ik weet nog steeds niet waar ik het zoeken moet. Ik wacht nog altijd dat hij thuis komt en kan het nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is. Iedere dag kom ik er weer achter dat het echt gebeurd is en voel me ontzettend alleen. Ik heb gelukkig de kinderen nog thuis en dat zorgt wel voor wat afleiding, maar het is zo'n gemis en niet te bevatten. Ik hoop hier wat steun en herkenning te vinden.

Groetjes, Belind
Loves 0
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
#7
Maria58 schreef op Dinsdag 7 april 2020 06:38
Belinda1971 schreef op Maandag 6 april 2020 23:05
Op 12 maart heb ik mijn man na 33 jaar verlorgen. We wisten op 13 februarie dat hij ziek was en 4 dagen erna hoorde we dat er niks meer aan te doen was. Binnen 4 weken was het over en uit. De grond slaat onder je voeten vandaan en ik weet nog steeds niet waar ik het zoeken moet. Ik wacht nog altijd dat hij thuis komt en kan het nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is. Iedere dag kom ik er weer achter dat het echt gebeurd is en voel me ontzettend alleen. Ik heb gelukkig de kinderen nog thuis en dat zorgt wel voor wat afleiding, maar het is zo'n gemis en niet te bevatten. Ik hoop hier wat steun en herkenning te vinden.

Groetjes, Belind

Beste Belinda,

 

het is een vreselijke schok om te ontdekken dat alle dingen die zo vanzelfsprekend waren voor zoveel jaar in ene niet meer bestaan. Geen thuiskomen meer, geen gewone dingen zoals wil je wat drinken?

de arm om je schouder. Gelukkig heb jij je kinderen nog thuis, ik ben blij met ons hondje.die kan ik knuffelen. Ik hoop dat jullie nog een goed afscheid hadden dit i.v.m. Corona.

lieve meid, ik wens je van hieruit alle kracht toe, ze zeggen dat de scherpe kantjes eraf gaan, maar dat is voor ons nog niet zo ver.  Ik draag hem met me mee in mijn hart, dus hij is heel dicht bij me, waar ik ook ben.

liefs, Maria

Loves 0
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
afbeelding van Belinda1971
Storm
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
#8
Maria58 schreef op Dinsdag 7 april 2020 07:07
Maria58 schreef op Dinsdag 7 april 2020 06:38
Belinda1971 schreef op Maandag 6 april 2020 23:05
Op 12 maart heb ik mijn man na 33 jaar verlorgen. We wisten op 13 februarie dat hij ziek was en 4 dagen erna hoorde we dat er niks meer aan te doen was. Binnen 4 weken was het over en uit. De grond slaat onder je voeten vandaan en ik weet nog steeds niet waar ik het zoeken moet. Ik wacht nog altijd dat hij thuis komt en kan het nog steeds niet geloven dat hij er niet meer is. Iedere dag kom ik er weer achter dat het echt gebeurd is en voel me ontzettend alleen. Ik heb gelukkig de kinderen nog thuis en dat zorgt wel voor wat afleiding, maar het is zo'n gemis en niet te bevatten. Ik hoop hier wat steun en herkenning te vinden.

Groetjes, Belind

Beste Belinda,

 

het is een vreselijke schok om te ontdekken dat alle dingen die zo vanzelfsprekend waren voor zoveel jaar in ene niet meer bestaan. Geen thuiskomen meer, geen gewone dingen zoals wil je wat drinken?

de arm om je schouder. Gelukkig heb jij je kinderen nog thuis, ik ben blij met ons hondje.die kan ik knuffelen. Ik hoop dat jullie nog een goed afscheid hadden dit i.v.m. Corona.

lieve meid, ik wens je van hieruit alle kracht toe, ze zeggen dat de scherpe kantjes eraf gaan, maar dat is voor ons nog niet zo ver.  Ik draag hem met me mee in mijn hart, dus hij is heel dicht bij me, waar ik ook ben.

liefs, Maria

Hoi Maria,

Jij ook nog heel veel sterkte met het verlies van je man. Het is en blijft echt onwerkelijk dat je van de een op de andere dag alleen bent. Ik merk dat ik er iedere dag meer moeite heb met het missen van hem. Je gaat pierkeren over wat er gebeurd is en blijft je afvragen of je wel alles goed hebt gedaan en had ik niet nog dit moeten zeggen of nog dat moeten zeggen. Op de dag van de crematie ging het Corona gebeuren allemaal in, maar we hebben alles zo door laten gaan zoals we het gepland hadden. Helaas zijn er wel veel mensen niet gekomen voor de angst van het Corona. Ik hoop echt dat het wat dragelijker gaat worden, want ik kan het nu echt helemaal nog geen plaats geven en weet nog niet waar ik het zoeken moet. Fijn om te lezen dat er hier mensen zijn in dezelfde situatie, want je vrienden en familie zien het toch niet zo als dat wij het mee maken.

Dank je voor je reactie. Groetjes, Belinda

Loves 0
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
afbeelding van Maria58
Bewolkt
Maria58 Ben sinds 27-02-2020 zonder mijn lief
#9

Beste Belinda,

ja hier zitten de ervaringsdeskundigen helaas. Vanmorgen weer zo,n moment, echtpaar 43 jaar getrouwd, kon even geen feestje. Dan denk ik f**k off, wees blij dat je elkaar hebt, zeur niet! En dan nog zo,n emotionele plaat erover heen. Nou dan is het wankele evenwicht weer ver te zoeken.

ik heb besloten dat ik mijn lieverd in mijn hart bij me te dragen. Het helpt een beetje en ik vraag ook raad dan hoor ik wat hij gezegd zou hebben. Je kent elkaar zo door en door.

en de dingen die je misschien nog had willen zeggen? Zeg ze alsnog, hij hoort ze vast nog. Ik heb het idee dat hij er nog een beetje is om mij soms te steunen. Voor een plekje geven is het nog te vroeg, je moet het verdriet gewoon toelaten, dat is beter, we zullen er helemaal doorheen moeten.

ik wens je het allerbeste samen met je kinderen, die missen hun vader natuurlijk ook.

zet hem op, we kunnen het!

liefs, Maria

 

Loves 0
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
afbeelding van Belinda1971
Storm
Belinda1971 op 12 maart ben ik de liefde van mijn leven binnen 4 weken verloren...
#10
Maria58 schreef op Dinsdag 7 april 2020 12:29
Beste Belinda,

ja hier zitten de ervaringsdeskundigen helaas. Vanmorgen weer zo,n moment, echtpaar 43 jaar getrouwd, kon even geen feestje. Dan denk ik f**k off, wees blij dat je elkaar hebt, zeur niet! En dan nog zo,n emotionele plaat erover heen. Nou dan is het wankele evenwicht weer ver te zoeken.

ik heb besloten dat ik mijn lieverd in mijn hart bij me te dragen. Het helpt een beetje en ik vraag ook raad dan hoor ik wat hij gezegd zou hebben. Je kent elkaar zo door en door.

en de dingen die je misschien nog had willen zeggen? Zeg ze alsnog, hij hoort ze vast nog. Ik heb het idee dat hij er nog een beetje is om mij soms te steunen. Voor een plekje geven is het nog te vroeg, je moet het verdriet gewoon toelaten, dat is beter, we zullen er helemaal doorheen moeten.

ik wens je het allerbeste samen met je kinderen, die missen hun vader natuurlijk ook.

zet hem op, we kunnen het!

liefs, Maria

Ik snap precies wat je bedoeld en dat zijn de dingen waar ik me ook enorm over stoor, mensen die klagen over de meest onbenullige dingen. Ik heb ook echt in het begin niet naar oudere mensen of echtparen kunnen kijken. Altijd weer denken, waarom konden wij dat nu niet zijn? Ik weet dat het tijd nodig heeft, maar soms zie je het zelf ook niet  meer zitten en dan denk ik stel ik word 78 jaar dan moet ik nog 30 jaar zonder hem. Hij was nog zo jong en had nooit ergens last van en dan ineens ziek en dood. Ik weet dat ik door moet en ook voor de kinderen is het belangrijk dat ik me niet ga laten hangen, maar poeh wat is dat een opgave zeg. Ik vind het heel moeilijk om te weten dat ik echt nooit meer iets zal horen of zien van hem, dat valt heel zwaar. Het is nu komende donderdag 4 weken geleden. Het is allemaal zo snel gegaag en de tijd die we nog hadden waren in het ziekenhuis. Ik hoop dat het dragelijker gaat worden en vooral dat de Corona maar snel voorbij mag zijn.

Groetjes, Belinda

Loves 1

Pagina's