Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
afbeelding van Aluap0691
Bewolkt
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!

Eenzaam. Geen zin om iets te doen.

Mijn maatje, mijn alles is op 28 juli 2018 plotseling overleden. Ik mis hem steeds meer, in alles. We waren 33 jaar samen. De laatste 15 jaar hebben we intensief samen geleeft, aangezien hij in oktober 2003 plotseling blind werd. Die intensieviteit, alles delen, alles samen doen! Ik moet letterlijk en figuurlijk opnieuw leren lopen. Alleen! Maar ik vind het leven alleen niet leuk. Heb lieve mensen om mij heen, maar ben toch alleen in mijn verdriet.

Hartjes 1

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve Paula.? neem ik aan..

Allereerst natuurlijk,..Gecondoleerd, met dit grote verlies.

Ik kan alleen maar zeggen...Heel herkenbaar !..

Wanneer je rouwt, om iemand , waarmee je zo close was...ontgaat je de lust en zin in alles..

en zeker middin het rouwproces...ervaar je de wereld als koud ,kil en eenzaam...

Rouwen om een geliefde,  is heftig...heel heftig.

iedere dag zal anders aanvoelen,...

het belangrijkste is,..dat je niet vecht,..tegen je emoties...

laat ze er maar gewoon zijn...

vaak,..hoe meer je er tegenin gaat...hoe meer het met jou op de loop wil...

Je gevoel volgt op jouw gedachten......

Ben jij al bekend met www.pratenoververlies.nl ?

dat is een gratis chatsite van humanitas,..waar je iedere dag, van 1600-2200 uur terecht kan..

je kunt daar je verdriet delen, met mensen die alle tijd voor jou nemen..

praten en uiting geven,..aan je emoties is erg belangrijk...

Probeer ook vooral niet,..situaties nu  uit de weg te gaan,....

het is goed, om jezelf niks te ontzeggen,..wees maar mild naar jezelf..

Het heeft tijd nodig,..om weer plezier te kunnen voelen..

ieder mens is anders, en rouwt op een andere manier...

wat ons wel allemaal verbind is, dat iedereen op een bepaald moment,..

het plezier in het leven,..even helemaal kwijt is...

Dat is de rouw,..het vele denken,..het diep missen, van jouw maatje...jouw alles...

Rouwen maakt lusteloos...en ontneemt je erg veel energie...

Zorg maar heel goed voor jezelf...

wat helpt om een beetje rustiger te worden is een goede vitamine B complex in combinatie met 

Omega 3 visoliecapsules,..en extra magnesium..

ook heb je vele kruiden die rustiger maken,...bv st janskruid...

Er komen echt, na verloop van tijd, ook voor jou, weer betere tijden...

blijf vooral jouw gevoel delen,...

Alleen jij weet,..wat nu goed voor jou voelt,...

volg dat gevoel maar....

Jouw partner, zal voor altijd heel dicht bij jou blijven...

in de mooie herinneringen,..die jullie samen deelden..

Er is geen loslaten.....alleen, op een andere manier, leren ..vasthouden,...

Heel Veel Veerkracht toegewenst !

Houd *Moed & *Hoop !

Een lieve Groet, 

van,..

Fade Out,.......

 

 

 

 

Loves 1
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
afbeelding van Aluap0691
Bewolkt
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
#2
Fade Out schreef op Donderdag 23 mei 2019 11:42
Lieve Paula.? neem ik aan..

Allereerst natuurlijk,..Gecondoleerd, met dit grote verlies.

Ik kan alleen maar zeggen...Heel herkenbaar !..

Wanneer je rouwt, om iemand , waarmee je zo close was...ontgaat je de lust en zin in alles..

en zeker middin het rouwproces...ervaar je de wereld als koud ,kil en eenzaam...

Rouwen om een geliefde,  is heftig...heel heftig.

iedere dag zal anders aanvoelen,...

het belangrijkste is,..dat je niet vecht,..tegen je emoties...

laat ze er maar gewoon zijn...

vaak,..hoe meer je er tegenin gaat...hoe meer het met jou op de loop wil...

Je gevoel volgt op jouw gedachten......

Ben jij al bekend met www.pratenoververlies.nl ?

dat is een gratis chatsite van humanitas,..waar je iedere dag, van 1600-2200 uur terecht kan..

je kunt daar je verdriet delen, met mensen die alle tijd voor jou nemen..

praten en uiting geven,..aan je emoties is erg belangrijk...

Probeer ook vooral niet,..situaties nu  uit de weg te gaan,....

het is goed, om jezelf niks te ontzeggen,..wees maar mild naar jezelf..

Het heeft tijd nodig,..om weer plezier te kunnen voelen..

ieder mens is anders, en rouwt op een andere manier...

wat ons wel allemaal verbind is, dat iedereen op een bepaald moment,..

het plezier in het leven,..even helemaal kwijt is...

Dat is de rouw,..het vele denken,..het diep missen, van jouw maatje...jouw alles...

Rouwen maakt lusteloos...en ontneemt je erg veel energie...

Zorg maar heel goed voor jezelf...

wat helpt om een beetje rustiger te worden is een goede vitamine B complex in combinatie met 

Omega 3 visoliecapsules,..en extra magnesium..

ook heb je vele kruiden die rustiger maken,...bv st janskruid...

Er komen echt, na verloop van tijd, ook voor jou, weer betere tijden...

blijf vooral jouw gevoel delen,...

Alleen jij weet,..wat nu goed voor jou voelt,...

volg dat gevoel maar....

Jouw partner, zal voor altijd heel dicht bij jou blijven...

in de mooie herinneringen,..die jullie samen deelden..

Er is geen loslaten.....alleen, op een andere manier, leren ..vasthouden,...

Heel Veel Veerkracht toegewenst !

Houd *Moed & *Hoop !

Een lieve Groet, 

van,..

Fade Out,.......

Beste Fade Out,

Bedankt voor je lieve woorden en voor het doorgeven van site pratenoververlies...

Loves 0
#3

Ik herken je gevoel van eenzaamheid.... dat verdriet is zo groot he. Ik denk aan je. Hoop wel dat de zon weer voor jou gaat schijnen. 33 jaar is een lange tijd, dat kun je niet even zo verwerken. Hou je goed.... 

Loves 0
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
afbeelding van Aluap0691
Bewolkt
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
#4
Movanderplas69 schreef op Vrijdag 24 mei 2019 09:00
Ik herken je gevoel van eenzaamheid.... dat verdriet is zo groot he. Ik denk aan je. Hoop wel dat de zon weer voor jou gaat schijnen. 33 jaar is een lange tijd, dat kun je niet even zo verwerken. Hou je goed....

Het lijkt wel of het verdriet en het gemis alleen maar groter wordt, na het verstrijken van de tijd!

Loves 0
#5
Aluap0691 schreef op Vrijdag 24 mei 2019 11:27
Movanderplas69 schreef op Vrijdag 24 mei 2019 09:00
Ik herken je gevoel van eenzaamheid.... dat verdriet is zo groot he. Ik denk aan je. Hoop wel dat de zon weer voor jou gaat schijnen. 33 jaar is een lange tijd, dat kun je niet even zo verwerken. Hou je goed....

Het lijkt wel of het verdriet en het gemis alleen maar groter wordt, na het verstrijken van de tijd!

Ja, het is onomkeerbaar. K mis mijn lieve moeder zo. Soms als ik verdrietig ben dan voel ik me dubbel eenzaam. In mijn omgeving zijn niet veel luisterende oren. Juist dan mis ik haar. Alles is anders, ik ben veranderd, er zijn nu 3.5 jaar voorbij. Er is geen dag dat ze niet in mijn gedachten is.

Fijn om even te delen. Ik zeg altijd, de dood is cru. Ze ontneemt je dierbaren en laat je ook nog achter met het gemis voor de rest van je leven.... 

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#6

het belangrijkste is,..dat je niet vecht,..tegen je emoties...

laat ze er maar gewoon zijn...

Dat raakte me, geloof maar dat ik gevochten heb. Dat houd je niet vol, tenslotte komt, het wreed en keihard. De rouw is na zes maanden zo diep dat ik aan de rand van de afgrond heb gestaan. Het was niet dat ik dood wilde of zo, ik wilde alleen niet verder zonder hem. Dat was een spagaat waar ik niet mee om kon gaan. Tenslotte kwam het neer op dit; ik moet door en hoeveel verdriet ik nu ook heb, het is de zwarte kant van iemand zo liefhebben. Wanneer ik opgeef dan lijkt het alsof al die liefde voor niets was. Weet niet of iemand daar wijs uit kan worden maar het hielp mij.

De herinneringen komen en hoewel ik weet dat het de goede zijn doen ze ook veel verdriet. De eerste keer alleen weer met de trein op een station aankomen waar hij altijd op me wachtte. Langs het terras lopen waar we zo vaak zaten. Op de fiets naar z'n favoriete restaurant. Mensen zeggen dat je aan al die goede dingen moet denken maar ze begrijpen niet dat al die goede ook nog zo pijnlijk zijn. 

 

Loves 2
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
afbeelding van Aluap0691
Bewolkt
Aluap0691 Ben 33 jaar samen geweest met mijn maatje, mijn alles. De laatste 15 jaar was mijn maatje blind. Samen hebben wij daarin onze ze weg gevonden!
#7
caro1965 schreef op Zaterdag 25 mei 2019 11:20
het belangrijkste is,..dat je niet vecht,..tegen je emoties...

laat ze er maar gewoon zijn...

Dat raakte me, geloof maar dat ik gevochten heb. Dat houd je niet vol, tenslotte komt, het wreed en keihard. De rouw is na zes maanden zo diep dat ik aan de rand van de afgrond heb gestaan. Het was niet dat ik dood wilde of zo, ik wilde alleen niet verder zonder hem. Dat was een spagaat waar ik niet mee om kon gaan. Tenslotte kwam het neer op dit; ik moet door en hoeveel verdriet ik nu ook heb, het is de zwarte kant van iemand zo liefhebben. Wanneer ik opgeef dan lijkt het alsof al die liefde voor niets was. Weet niet of iemand daar wijs uit kan worden maar het hielp mij.

De herinneringen komen en hoewel ik weet dat het de goede zijn doen ze ook veel verdriet. De eerste keer alleen weer met de trein op een station aankomen waar hij altijd op me wachtte. Langs het terras lopen waar we zo vaak zaten. Op de fiets naar z'n favoriete restaurant. Mensen zeggen dat je aan al die goede dingen moet denken maar ze begrijpen niet dat al die goede ook nog zo pijnlijk zijn.

Je zegt het precies. Alle mooie en fijne herinneringen zijn zo pijnlijk. Een mooie foto van onze vakanties doet al zo veel verdriet. Alles alleen doen. Alleen aankomen, alleen thuiskomen, alleen koffiedrinken, slapen, eten. Het doet zoveel verdriet, waarom hij, waarom? We hadden zoveel dromen samen. Samen oud worden. Alles is weg. Ik zit ook in die afgrond. Hoe pak ik mijn leven weer op, alleen!?

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#8
Aluap0691 schreef op Zaterdag 25 mei 2019 15:16
caro1965 schreef op Zaterdag 25 mei 2019 11:20
het belangrijkste is,..dat je niet vecht,..tegen je emoties...

laat ze er maar gewoon zijn...

Dat raakte me, geloof maar dat ik gevochten heb. Dat houd je niet vol, tenslotte komt, het wreed en keihard. De rouw is na zes maanden zo diep dat ik aan de rand van de afgrond heb gestaan. Het was niet dat ik dood wilde of zo, ik wilde alleen niet verder zonder hem. Dat was een spagaat waar ik niet mee om kon gaan. Tenslotte kwam het neer op dit; ik moet door en hoeveel verdriet ik nu ook heb, het is de zwarte kant van iemand zo liefhebben. Wanneer ik opgeef dan lijkt het alsof al die liefde voor niets was. Weet niet of iemand daar wijs uit kan worden maar het hielp mij.

De herinneringen komen en hoewel ik weet dat het de goede zijn doen ze ook veel verdriet. De eerste keer alleen weer met de trein op een station aankomen waar hij altijd op me wachtte. Langs het terras lopen waar we zo vaak zaten. Op de fiets naar z'n favoriete restaurant. Mensen zeggen dat je aan al die goede dingen moet denken maar ze begrijpen niet dat al die goede ook nog zo pijnlijk zijn.

Je zegt het precies. Alle mooie en fijne herinneringen zijn zo pijnlijk. Een mooie foto van onze vakanties doet al zo veel verdriet. Alles alleen doen. Alleen aankomen, alleen thuiskomen, alleen koffiedrinken, slapen, eten. Het doet zoveel verdriet, waarom hij, waarom? We hadden zoveel dromen samen. Samen oud worden. Alles is weg. Ik zit ook in die afgrond. Hoe pak ik mijn leven weer op, alleen!?

Lieve schat, 

Ik weet dat niet. Ik realiseerde me alleen dat ik wel wilde leven. En ja, er zijn dagen dat ik het op wilde geven maar dat zou zo'n afbreuk doen aan ons leven samen. Ik wil niet dat dat geweldige leven, die grote liefde zou eindigen in nog meer verdriet. Ik sta nog steeds voor die afgrond wel met de overtuiging dat hij me genoeg liefde heeft gegeven om er niet in te vallen. Maar het is overleven, meer niet. Dat moet genoeg zijn voor nu. Ik doe m'n werk, eet en slaap, dat is het. Soms ben ik blij dat ik de dag door ben gekomen, soms al met een uur. Ik hoef niets meer van mezelf, ik hoef niet sociaal te zijn, hoef niet gelukkig te zijn, hoef niet blij te zijn, hoef niet te luisteren naar anderen die denken te weten hoe het gaat met rouw en mag best een avond de ogen uit m'n hoofd huilen. Maar wat ik wel moet is iedere dag opstaan. 

XXX

Loves 0