afbeelding van Lonely
Storm

een niet te stoppen achtbaan van emoties

Hallo,

Ik wil hier even mijn verhaal in highlights neer tikken om het even van me af te schrijven.

Ik probeer het kort en beknopt te houden maar kan niets garanderen.

Maart 2012, een begin van een voorzichtige maar goed voelende relatie, wat echter in mei een schaduw krijgt doordat een, onschuldig oogend, bultje een kwaadaardig melanoom blijkt te zijn. Een aantal operaties verder bleek verder alles "schoon" te zijn. Ieder kwartaal waren er onderzoeken en werden er kweekjes etc genomen maar niets wees erop dat de ziekte zich verder verspreid heeft. Eind vorig jaar moesten we plotseling verhuizen (we woonde inmiddels samen) en we maakten de optelsom met de mogelijkheden. Aangezien ze al bijna 2 jaar "schoon" was, was mijn idee om samen een nieuw pad in te slaan en samen een huisje te kopen, een plek echt van ons en een hele nieuwe start. Het vergt enige tijd wil je dat allemaal rond krijgen maar 5 december 2013 was het dan zo ver, we kregen de sleutel van ons droomhuisje. 

Echter, tijdens het inpakken in het oude huis deed zich een bultje ontwikkelen op haar arm maar dat zou een vochtbultje zijn, i.v.m. verwijderde lymfklieren, dat gaat vanzelf weg en anders weg laten halen was het advies. Eind december zijn we daadwerkelijk in ons huisje getrokken en konden ons geluk niet op. Heerlijk! Dit werd al snel verstoord doordat het bultje op haar arm, in twee weken tijd, uitgegroeit was tot formaat tennisbal. Eind januari zou ze voor de reguliere controle moeten komen maar op mijn aandringen zocht ze half januari contact met het ziekenhuis. Eerste conclusie was inderdaad een vocht of vetbult en misschien wel een onderhuidse bloeding door het intensieve danwel overbelast gebruik tijdens de verhuizing/verbouwing. Maar als snel moesten ze toegeven dat het dat allemaal niet was en na een punctie bleek dat het weer kwaadaardig was en toen is ze helemaal weer door de molen gegaan. Wat er dan gebeurd is niet voor mogelijk te houden, het bleek al uitgezaaid naar de longen, hersenen en op haar arm dus. Dan ga je de molen in van zware bestralingen en chemo. Maar al na 3 chemo's ging het mis met haar en werd opnieuw opgenomen en uit de scans bleek dat het niet meer te stoppen was, alles verder was door gegroeid en nu zelfs op de lever was gezien. 

En dit alles gebeurt in 3 maanden en maakt je helemaal gek. We hebben gelukkig nog heel veel kunnen ondernemen. Ze wilde een keer Parijs zien en hebben dat gedaan, ze wilde ooit een keer trouwen dus hebben we dat ook nog gedaan. we hebben nog veel meer uitjes gedaan en veel van haar lijstje weg kunnen strepen. Tijdens een weekje, mogelijk gemaakt door ROPARUN, ging het fout en kreeg ze drie zware epileptische aanvallen en was ze al bijna weg. Vanaf dat moment ging het allemaal nog sneller. Zo ze lopend op vakantie ging, ging ze nog geen week later met de rolstoel terug naar huis. Eenmaal thuis leek het wat te stabiliseren en werd ze langzaam aan wel wat zwakker maar het viel allemaal mee. Iedere keer maakte ze een grote sprong achterwaarts en bleef het weer een tijdje stabiel. Tot begin augustus ze het van de ene op de andere minuut vreselijk benauwd kreeg en het niet weg wilde gaan, ook niet met de inmiddels voorgeschreven pufjes voor wat incidentele keren. De thuiszorg was er maar wist het ook niet. Ik heb zelf de huisartsenpost gebeld omdat ik het niet vertrouwde. Binnen 10 minuten was de dienstdoende arts er en na wat onderzoekjes zei hij, ijskoud: Ga je er rekening mee houden dat je vanavond komt te overlijden? Alles ging ineens zo slecht, zuustofwaarde in het bloed was minder dan 50% en de longen vol met vocht. Ineens gaf haar lichaam het dus op. 20 Minuten later was mijn vrouw overleden. Ongelofelijk hoe snel dit allemaal gegaan is. Ze heeft nog net kunnen zeggen; Ik hou van je... 

Nu, een maand na haar overlijden en twee maanden huwelijk, ben ik kapot. Een half jaar van intesieve zorg en drukte in huis, is nu die spreekwoordelijk stilte gevallen. Ik heb het heel erg moeilijk met verwerken. Waarom zij, waarom op zo'n jonge leeftijd? Wat is er allemaal gebeurd? Het is gewoon niet te bevatten. Ik heb het er moeilijk mee dat ze koos voor cremeren, ik had liever dat ze begraven werd, maar dat is persoonlijk, maar wel lastig om mee om te gaan. Ik heb natuurlijk wel haar wil gerespecteerd. 

Dan komt er na de uitvaart verschrikkelijk veel op je af, er moet van alles geregeld worden en dat doe je, dat lukt ook wel maar als dat ook klaar is, of het loopt, dan valt pas echt de stilte. Ik zit hier nu in een huis dat 'ons" thuis was. Niks is meer wat het was, en gaat het ook niet meer worden.

Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan, hoe het verder moet en of ooit die dag komt dat ik hier mee om kan gaan.

Eén ding weet ik wel, de laatste twee en half jaar was de gelukkigste tijd van haar leven.

Mijn vrouw is slechts 35 jaar geworden.

Groet,

Lonely.

 

Hartjes 0

Er zijn 7 reacties op dit bericht

afbeelding van irma
Storm
#1

 lonely,

Wat jij mee gemaakt is wel erg, ik had het bijna zelfde mee gemaakt alleen ik heb mij man op 7 feb 2015 verloren dus nog heel kort.

Mij man kreeg te horen in 2012 dat hij longkanker had, na 4 chemo en na 24 bestaling en 24 chemo bleek dat het weg was niks meer te vinden. Tot zijn rechter onderarm en hand soms niet kon bewegen (2014) wij naar bestraling arts omdat wij dacht dat van bestraling af kwam nou vergeet maar. hij werd gelijk naar neuroloog gestuurd en daar bleek dat hij tumor van 2 cm in zijn hoofd had uitzaaid door de longkanker. dus weer gelijk alles moeten reagelen hij gammannife en we konden in 2014 op vakantie. maar later kreeg in 2014 kregen te horen dat het ook weer in zijn longen en bijnier zat. dus weer chemo na de 3e keer kreeg hij ook last van zijn hart en toen moest hij opgenomen wegen hartinfarct op ic na week mocht hij er af. hij ging terug naar long afdelen en toen kreeg hij daar 3 toeval en bij de laatste keer zei tegen zijn broer en schoonzus en mij daar gaan we weer en toen was hij opeens dood. Wij zijn nog aan het uitzoeken wat er precies is gebeurt. door apdoptie wat hebben doen.

Ik weet jij bent een aantal maanden verder, maar het verhaal deed met wel wat.

gr irma 

 

Loves 0
afbeelding van droom
Licht bewolkt
#2

Lonely,

Ik haat het woord gecondoleerd. Maar wat moet je dan zeggen? Wat vreselijk, sterkte ik weet het niet. Je zegt het goed, een achtbaan van gevoelens. Ik noem het altijd een rollercoaster. Dat is wat er in je hoofd gebeurt als je geliefde is overleden Je hebt het gevoel dat je gek wordt! Het is niet te bevatten, laat staan uit te leggen wat je voelt. Dat hoeft ook niet, want mensen die dit niet hebben meegemaakt kunnen dit ook niet begrijpen, hoe ze ook hun best doen. We kunnen het ze  niet kwalijk nemen, maar soms.......

Ik ben inmiddels dik 7 maanden verder. Mijn lieverd overleed van het een op het andere moment aan een aneurysma. Weg, foetsie, wat gebeurt hier,, wat overkomt mij nou? Ik snapte er niks van! En nu soms nog niet, hij komt wel weer. Maar ik weet dat de realiteit anders is. Dat besef beweegt mij om door te gaan, hoe verdrietig ik ook ben. Maar het is echt, ik moet zonder hem verder maar hoe doe ik dat dan? Ik heb niet eens zin om op te staan! En toch doe ik het en toch kom ik de dagen door. Het lukt! Maar het is niet zo leuk meer zoals het was. Eigenlijk is niets leuk en niets belangrijk, alleen de kinderen. Stapje voor stapje zie je dingen veranderen Lonely, alhoewel je je dat nu nog niet voor kan stellen. Het zal bij de een ook langer duren dan bij de andere. Maar ineens merk je dat je je eigen ding, je eigen weg gaat volgen zonder steeds je af te vragen wat je lieverd daarvan zou vinden. Eerst is het eng maar het went. En zo merk ik dat het met heel veel dingen gaat. Het verdriet blijft wel maar anders. Kan zomaar uit het niets komen. Steeds spreek ik mezelf toe, hij is niet in mijn leven maar wel in mijn hart en altijd bij me! En zo probeer ik mij een weg te banen door het leven, overleven. 

Ik weet zeker dat het jou ook gaat lukken. Ik ben er nog lang niet, maar het gaat steeds een beetje beter. Hoop dat je wat hebt aan wat herkenning van het hierboven geschrevene. Wel in het heel kort, maar toch.

Veel sterkte Lonely! 

Loves 0
afbeelding van yokoda
Licht bewolkt
#3

wat een verschrikkelijk verhaal. Ik heb er kippevel van en ik weet geen woorden van troost. Het is gewoon verschrikkelijk om alleen verder te moeten. Ik geloof het dat je overal nog om moet huilen. Dat is ook niet erg. Laat die tranen maar komen en lopen want hoeveel tranen zijn er nodig om je verdriet te verzachten. Een sloot, een meer, een zee, een oceaan. Opkroppen heeft geen zin en dat gaat ook niet... I wens je echt heel veel sterkte en hoop dat je beetje bij beetje momenten gaat kennen dat je je iets beter gaat voelen..

 

Loves 0
afbeelding van Lonely
Storm
#4

Ik ben bijna 7 weken verder en probeer mijn leven te herpakken maar niets voelt goed. Ik zoek afleiding op verschillende vlakken, motorles, werken, dingen ondernemen... maar niets, en dan bedoel ik ook echt niets, voelt zoals het hoord. Ik heb het huis vanbinnen verandert met andere meubeltjes, alle auto's opgeruimd en een kleine er voor terug genomen, kortom, ik richt mijn leven in om alleen verder te kunnen. Iedereen zegt; je bent goed bezig, goed dat je dat allemaal doet. Werk ook weer halve dagen maar ook daar zit ik zonder 'goed' gevoel. Sterker nog, het gemis en verdriet wordt alleen maar groter en heftiger. Ik kan niet eens een programma kijken op tv waar iets vervelends in gebeurt, zit dan te janken op de bank. Als ik een ambulance voorbij hoor gaan met gillende sirene, zit ik weer te janken. Wordt er echt helemaal gek van. 

Zolang ik onder de mensen ben weet ik me wel staande te houden, doe mee met de rest en merk dat iedereen om mij heen zijn/haar leven weer heeft opgepakt, en denk dat ze dat ook van mij verwachten want als je soms probeert te vertellen dat je het allemaal wel heel zwaar vind is meteen het advies dat het nog wel een tijdje zal duren maar de tijd doet het slijten... Tijd geneest alle wonden. Nou, einde gesprek dus! Je kan dus niet ergens echt je verhaal kwijt. Gelukkig heb ik een stel hele lieve vrienden waar ik wel terecht kan maar ook dat gaat niet elke dag, en dat zou ik ook niet willen, maar heb wel behoefte om er meer over te praten. Zometeen moet ik op gesprek bij psycholoog dus maar eens kijken of ik daar verder mee kom want zo ga ik het niet redden. 

Een gedicht wat ik laatst voor haar geschreven heb:

Stil verdriet,
huilend aan de binnenkant.
Stil verdriet,
eenzaam aan het verlaten strand.
Stil verdriet,
om het verleden.
Stil verdriet,
niet meer aanbeden.
Stil verdriet,
zonder richting zonder doel.
Stil verdriet,
pijnlijk eenzaam, geen gevoel.
Stil verdriet,
zachtjes huilen als niemand kijkt.
Stil verdriet,
als een bloem dat door de storm bezwijkt.
Stil verdriet,
het leven komt, gaat en vergat.
Stil verdriet,
ontzettend eenzaam in een grote stad.
Stil verdriet,
want je moet beslissen.
Stil verdriet,
om het hele grote "missen".
Stil verdriet,
is verre van fijn.
Stil verdriet,
doet slechts heel veel pijn.

ly schatje xxx

Loves 0
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
afbeelding van vosseberg
Bewolkt
vosseberg weduwe sinds 24 april 2014
#5

heel veel sterkte lonely. mijn verhaal staat onder vosseberg. ook ik heb niet altijd zin om het te vertellen. maar rouwen kost tijd en energie. van mij is nu net 4 maanden geleden maar wat is 4 maanden. mijn man was ineens ongeneeslijk ziek en we moesten genieten van elke dag . neem de tijd lonely en heel heel veel sterkte met alles.

Loves 0
afbeelding van Lonely
Storm
#6

Beste Erika,

Bedankt voor je reactie. 

Ik ga toch echt proberen van dit huis mijn plekje te maken. Toen we de koop eenmaal rond hadden was het eerste wat ik zei; In dit hus ga ik dood. dat komt omdat ik na mijn vorige huwelijk alleen maar antikraak woningen heb gezeten. Ik heb ongeveer 8 jaar op heel veel verschillende plekken gewoond en ben het verhuizen helemaal moe. Ik ga dus alles op alles zetten om het hier goed te krijgen. Daarnaast zoek ik ook afleiding en die heb ik denk ik gevonden in het behalen van mijn motor rijbewijs. Is iets wat ik al heel lang wil en ga het nu ook doorzetten. Eenmaal dat papiertje op zak kan ik er op uit en zo mijn gedachten verzetten. Het klinkt misschien als vluchtgedrag maar zo voelt het niet. Ik woon niet al te ver van de duitse grens en weet dat je in Duitsland heerlijk kan touren...

Aangezien ons plan was om na de verhuizing het interieur aan te pakken, we hadden een ratje toe van meubels uit twee huishoudens, heb ik dat al gedaan en oogt het huis van binnen al heel anders. Moet wel zeggen dat ik bijna alleen mijn eigen meubels heb weg gedaan maar ik vind het nu al beter, al ben ik er nog niet echt gelukkig mee maar dat komt misschien nog wel.

Ik probeer de draad dus op te pakken al is dat verrekte moeilijk, maarja, het is vandaag ook pas een maand geleden dat ze overleden is dus het is ook nog veel te vers om duidekijke conclusies te trekken. Ik doe in ieder geval mijn best en ik zie wel of het allemaal lukt.

Even wat anders Erika, ik kan jouw verhaal niet vinden. Onder welke rubriek staat die en heb je dezelfde auteurs naam? Laat me even weten als je wilt. Ik begrijp heel goed dat je het niet weer opnieuw wilt vertellen.

Groet,

lonely

Loves 0
afbeelding van erika
Storm
#7

Beste lonely

Als eerste gecondoleerd

Ik snap helemaal wat je bedoel

De eenzaamheid....ongeloof

Ja en jullie huisje...ja ik kan niet in ons huis blijven ik heb het geprobeerd maar tis wel me huis maar niet me  thuis ...en wat ik ook verander in huis niks helpt

Bij mij is het allemaal plotseling gegaan...( lees mijn verhaal als je wil ik vind het moeilijk om het weer te vertellen) heel veel sterkte smiley confuse groetjes erika

Loves 0