afbeelding van caro1965
Bewolkt

Een jaar geleden.....

Een jaar geleden hoorden we het vernietigende nieuws, kanker, uitzaaiingen……… Ik wist het toen al, hij was vol moed. Nooit de gevolgen van behandeling gezien, nooit chemo een lichaam zien vernietigen, nog nooit de woorden ‘we zouden nog kunnen proberen om…’. Hij wist het niet, ik wel. Ik heb het hem niet allemaal verteld, kon niet vertellen hoe het zou gaan, kon niet zeggen ‘lieverd, het is voorbij’. Maar al heel snel verdween hij in het donkere gat van een delier. Ik werd verzorger, ik werd z’n scherm tegen de rest van de wereld, ik werd de beschermer, de hoeder tegen al het onheil dat buiten de voordeur stond en de uitlaatklep voor al z’n boosheid.

Hij was bang, hij was boos, hij was verdrietig omdat niemand hem begreep. Met moeite kon ik de man herkennen waar ik zoveel van houd. Het zorgen voor overschaduwde soms het houden van. Ik zou van hem houden, hoewel ik niet meer wist of hij van mij hield, soms zelfs niet of hij echt wist wie ik was, als hij dood zou gaan zou het zijn met mijn liefde om hem heen. Hij, die de rots in mijn chaos was, die me eindelijk een thuis had gegeven, hij die onvoorwaardelijk van me had gehouden, hij zou niet doodgaan zonder mijn liefde om hem heen.

Hij kwam terug voor een paar weken. Niets kan de waarde van die paar weken uitdrukken. Tijd om afscheid te nemen om weer met elkaar te kunnen praten. Soms ben ik boos om al die zinloze weken waarin een zwarte schaduw over het huis lag. Afscheid nemen ging te snel, de omslag van een fijn leven en een leven waarin boosheid en verwardheid centraal stonden was bijna onverdraaglijk. Maar ik kreeg hem even terug. Om hem na een paar weken voorgoed te moeten loslaten. Ooit het gevoel gehad dat de tijd een grote rode stopknop nodig heeft?

Tenslotte verdween hij weer in een delier maar daar heeft hij niets meer van gemerkt. Eigenlijk heb ik dat nooit gezegd tegen iemand. Dat ik niet alleen zo verdrietig ben omdat hij dood moest gaan maar ook omdat de tijd die we nog hadden zo in het teken stond van verwardheid en boosheid. Dat ik hem al moest verliezen voor ik hem echt verloor.

Pas de laatste weken kan ik z’n laatste maanden loslaten. Ik heb de laatste foto’s naar boven verbannen en de foto’s van ver voor alles in de woonkamer gezet. Dit was hij, zo wil ik dat hij is voor mij.

De rouw blijft hetzelfde, het oppakken van m’n leven gaat met moeite maar ik doe het wel. Ik moet opstaan, naar m’n werk gaan en eten. Dat is wat moet voor de rest moet niets en ik weet dat iedereen op zijn eigen manier rouwt, dit is blijkbaar de mijne.

Iemand zei dat dit de prijs is van liefde; deze diepe rouw.  Die prijs betaal ik met liefde, ik had er geen moment van willen missen. Nee, ook niet in de donkere maanden, ik denk dat hij in die tijd alleen maar moest voelen dat ik onvoorwaardelijk van hem zou houden. Want ik heb nog nooit iets zo gemeend: in goede en slechte tijden.

Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#1

Lieve Caro,

Wat een verdrietig en ontroerend verhaal.

Maar zo vol liefde, mooi.

Een lieve groet en heel veel troost en sterkte,

Ank

 

Loves 0
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
afbeelding van Romana.2de
Licht bewolkt
Romana.2de Mijn man , vriend , maatje overleden aan kanker 18-11-2017. Wat een verdriet , pijn, gemis. ,
#2

Lieve Caro,

Wat een verhaal zeg,er zijn overeenkomsten met mijn verhaal.

Ook ik heb mijn man verzorgd 8 maanden lang, ik heb hem beschermd, vertroeteld, met hem gelachen en gehuild, veel gehuild.

Het is fijn en mooi en zwaar de laatste periode maar met alle liefde heb ik naast hem gestaan en gelegen.

Mooi om op terug te kijken ondanks het verdriet de leegte het gemis de pijn van het alleen zijn.

Ook ik zie hem liever zoals hij was , niet het bleke magere mannetje door de ziekte de chemo de medicatie, dat was een schim van hoe hij werkelijk was.

Na bijna 19 maanden is het gemis ,de pijn , en het verdriet nog dagelijks aanwezig.

We waren 50 jaar maatjes vrienden geliefden. Nooit zal ik dit vergeten zolang ik nog leef.

Soms wil/kan ik niet meer,dan is het allemaal zo verschrikkelijk pijnlijk en somber en zinloos.

Toch zal ik sterk zijn omdat hij dat wilde .......Lieve groet Petra

Loves 1
afbeelding van ErikV
Bewolkt
#3

Inderdaad een prachtig verhaal. Mijn lieverd is vorig jaar na 10 jaar MS door euthanasie overleden. Het verdriet wordt niet minder, hooguit anders. Zelfmedelijden, een snelle nieuwe relatie, drank etc, gaat je niet verder helpen. Ik onderga het gemis zoals het komt, het is niet anders. Ik moet er zijn voor de dochters, maar geluk heb ik al heel lang niet meer ervaren. De jaren voor het overlijden waren ook al niet om over naar huis te schrijven. Ik ook heb foto's opgediept van lang voor de MS, van 15 jaar geleden, van een prachtige jonge moeder. "Dat was zij, zo wil ik dat zij is voor mij" 

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#4

Dank jullie wel.

Iemand zei me laatst, maar je hebt zoveel van hem gehouden! Alsof dat verleden tijd is, ik hou van hem. Ik heb in al die donkere maanden waarin hij een schim was van zichzelf nooit daaraan getwijfeld. Nooit gedacht, nu is het genoeg en ik ben weg. Terwijl mensen wel zeiden dat ik dat ook kon doen.  Wel gedacht, misschien komt hij nog terug, misschien wordt hij nog even zichzelf al is het maar voor een uur. Alleen, al was dat niet gebeurt, ik wilde dat hij zou sterven met mijn liefde om hem heen. We hebben tenslotte meer geluk gehad. Dat is iets waar ik dankbaar voor ben.

Ik heb aan de rand van de afgrond gestaan toen hij overleed. Echt geen idee hoe ik dat moest overleven. Maar dat heb ik wel gedaan. Maar dat weten jullie waarschijnlijk ook, het is nu niet meer dan dat, overleven. Wat me overeind hield was dat ik niet wilde en nog steeds niet wil dat het zo eindigt. Hij verdient het dat ik het red. Hij verdient beter dan een vrouw die het tenslotte toch opgeeft. Boven alles, het gaat niet alleen om mij. Niet alleen ik heb hem verloren.

We hadden weinig foto’s, alleen de laatste maanden had ik redelijk wat foto’s gemaakt. Toen vond ik een oude SD kaart, die heb ik in m’n telefoon gedrukt en daarop bleken foto’s te staan die ik al was vergeten. Heb ze af laten drukken en in huis gezet. Zo wil ik dat hij is, de laatste foto’s zijn vooral een pijnlijke herinnering.

Caro XX

Loves 0