Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Storm
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen

Dwaallicht

Ik ben een dwaallicht, op een wijdse oceaan , vol van onze tranen...

ik dobber rond,..zonder ook maar enig inzicht, over wat de toekomst mij zal brengen nu..

ik voel me leeg ,..weet niet, of ik ooit de overkant nog zal bereiken,....

want, dat betekend, de andere kant,..dus ook, verder weg van jou...

 

Hartjes 4

Er zijn 16 reacties op dit bericht

AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
#1
Martien schreef op Vrijdag 11 januari 2019 15:45
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

AndreaJ,

ik herken mij ook in wat jij schrijft

Oorverdovend stil  en tijd is een angstig begrip geworden

Elkaars hand vasthouden,en daarmee Verbonden te zijn en te weten,met het Meest Pure Onvoorwaardelijke van onszelf en de ander,       De ZIEL

      Een Moment wat BLIJFT

 

martien

Zeker een moment wat blijft Martien, zeker.

Loves 0
AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
#2
AnkNiek schreef op Vrijdag 11 januari 2019 17:44
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

Lieve Andrea,

Het klinkt raar want liever had je dit natuurlijk niet mee willen maken.

Maar wat heb dit afscheid mooi omschreven en hoe bijzonder en intens dat jullie dit samen zo hebben mogen beleven.

Het maakt het verdriet er zeker niet minder op, misschien juist niet. Overleven dat is het en de paniek is ook heel herkenbaar.

Lieve groet en heel veel troost en sterkte.

Ank

Het is inderdaad dubbel, de manier waarop wij afscheid konden nemen, is een kostbare herinnering en gelijkertijd het meest pijnlijkste moment in mijn leven.

warme groet terug en voor jou ook alle kracht.

Andrea

Loves 2
#3
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 18:32
AnkNiek schreef op Vrijdag 11 januari 2019 17:44
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

Lieve Andrea,

Het klinkt raar want liever had je dit natuurlijk niet mee willen maken.

Maar wat heb dit afscheid mooi omschreven en hoe bijzonder en intens dat jullie dit samen zo hebben mogen beleven.

Het maakt het verdriet er zeker niet minder op, misschien juist niet. Overleven dat is het en de paniek is ook heel herkenbaar.

Lieve groet en heel veel troost en sterkte.

Ank

Het is inderdaad dubbel, de manier waarop wij afscheid konden nemen, is een kostbare herinnering en gelijkertijd het meest pijnlijkste moment in mijn leven.

warme groet terug en voor jou ook alle kracht.

Andrea

Dat overleven, dat doe ik op dit moment en eigenlijk is dat het enige wat ik doe. Afscheid nemen hoe kan je dat in vredesnaam ik kon het niet. Kan het nog niet, ben gewoon verloren zonder hem. Dan ben ik op m'n werk en hoor de ellende, het verdriet en soms de boosheid van anderen aan en dan denk ik, ik voel het niet meer. Het is leeg, ik ben leeg. Ik leef van dag tot dag en soms probeer ik een uur door te komen. Alleen al het idee dat ik de rest van m'n leven zonder hem door moet is zo angstaanjagend dat ik dat niet aan kan. Je bent zo sterk zeggen mensen maar hij was die kracht achter me, dat hij van me houdt was het grote wonder, heb ik altijd gevonden. Daar was hij ineens, de grote liefde van m'n leven en die ging dood. Jullie waren perfect samen zei een vriendin gisteren, ken geen stel dat beter bij elkaar paste dan jullie twee. Hij zei altijd dat we elkaar in ieder geval hadden gevonden maar dat helpt nu niet. Ik weet dat hij wilde dat ik verder ging, ik weet dat hij wil dat ik dit overleef maar ik heb geen idee hoe. 

Loves 2
AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
AndreaJ 24 novemver 2018 Zo intens als onze liefde, is nu het gemis en verdriet.
#4
caro1965 schreef op Zaterdag 12 januari 2019 11:52
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 18:32
AnkNiek schreef op Vrijdag 11 januari 2019 17:44
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

Lieve Andrea,

Het klinkt raar want liever had je dit natuurlijk niet mee willen maken.

Maar wat heb dit afscheid mooi omschreven en hoe bijzonder en intens dat jullie dit samen zo hebben mogen beleven.

Het maakt het verdriet er zeker niet minder op, misschien juist niet. Overleven dat is het en de paniek is ook heel herkenbaar.

Lieve groet en heel veel troost en sterkte.

Ank

Het is inderdaad dubbel, de manier waarop wij afscheid konden nemen, is een kostbare herinnering en gelijkertijd het meest pijnlijkste moment in mijn leven.

warme groet terug en voor jou ook alle kracht.

Andrea

Dat overleven, dat doe ik op dit moment en eigenlijk is dat het enige wat ik doe. Afscheid nemen hoe kan je dat in vredesnaam ik kon het niet. Kan het nog niet, ben gewoon verloren zonder hem. Dan ben ik op m'n werk en hoor de ellende, het verdriet en soms de boosheid van anderen aan en dan denk ik, ik voel het niet meer. Het is leeg, ik ben leeg. Ik leef van dag tot dag en soms probeer ik een uur door te komen. Alleen al het idee dat ik de rest van m'n leven zonder hem door moet is zo angstaanjagend dat ik dat niet aan kan. Je bent zo sterk zeggen mensen maar hij was die kracht achter me, dat hij van me houdt was het grote wonder, heb ik altijd gevonden. Daar was hij ineens, de grote liefde van m'n leven en die ging dood. Jullie waren perfect samen zei een vriendin gisteren, ken geen stel dat beter bij elkaar paste dan jullie twee. Hij zei altijd dat we elkaar in ieder geval hadden gevonden maar dat helpt nu niet. Ik weet dat hij wilde dat ik verder ging, ik weet dat hij wil dat ik dit overleef maar ik heb geen idee hoe.

Lieve Caro,

De woorden *afscheid nemen* ik begrijp dat je er moeite mee hebt en toch is dat wat wij hebben mogen doen, ja mogen doen, want vanaf het moment dat wij hoorden dat mijn man uitgezaaide blindedarmkanker had, ben ik mij bewust geweest dat het ook anders had kunnen zijn. Hoeveel mensen zijn er, die niet de kans krijgen om zo samen naar het einde toe te gaan. Daar heb ik mezelf ook constant een soort van mee getroost, want wat als hij een hartaanval had gekregen s nachts, of op weg was geweest en nooit meer thuis gekomen.  Wij hebben gelukkig samen naar dat einde mogen gaan en ik zal daar altijd bijzonder intense herinneringen aan houden, die koester ik.

En ja, ik weet wat je doormaakt, ook ik voel me verloren en probeer niet verder dan vandaag te kijken omdat het anders niet te aanvaarden is.

Ik weet het ook allemaal niet, zo angstig, zo stil, zo eenzaam,  en zoveel onbegrip in een maatschappij die geen seconde stilstaat. En meer dan proberen kan niet.

Dus lieve Caro, blijf proberen, net als ik, neem kleine stapjes en zeker niet aan morgen denken.

wat warmte en sterkte van mij.

Andrea

 

Loves 2
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#5
AndreaJ schreef op Zaterdag 12 januari 2019 15:36
caro1965 schreef op Zaterdag 12 januari 2019 11:52
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 18:32
AnkNiek schreef op Vrijdag 11 januari 2019 17:44
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

Lieve Andrea,

Het klinkt raar want liever had je dit natuurlijk niet mee willen maken.

Maar wat heb dit afscheid mooi omschreven en hoe bijzonder en intens dat jullie dit samen zo hebben mogen beleven.

Het maakt het verdriet er zeker niet minder op, misschien juist niet. Overleven dat is het en de paniek is ook heel herkenbaar.

Lieve groet en heel veel troost en sterkte.

Ank

Het is inderdaad dubbel, de manier waarop wij afscheid konden nemen, is een kostbare herinnering en gelijkertijd het meest pijnlijkste moment in mijn leven.

warme groet terug en voor jou ook alle kracht.

Andrea

Dat overleven, dat doe ik op dit moment en eigenlijk is dat het enige wat ik doe. Afscheid nemen hoe kan je dat in vredesnaam ik kon het niet. Kan het nog niet, ben gewoon verloren zonder hem. Dan ben ik op m'n werk en hoor de ellende, het verdriet en soms de boosheid van anderen aan en dan denk ik, ik voel het niet meer. Het is leeg, ik ben leeg. Ik leef van dag tot dag en soms probeer ik een uur door te komen. Alleen al het idee dat ik de rest van m'n leven zonder hem door moet is zo angstaanjagend dat ik dat niet aan kan. Je bent zo sterk zeggen mensen maar hij was die kracht achter me, dat hij van me houdt was het grote wonder, heb ik altijd gevonden. Daar was hij ineens, de grote liefde van m'n leven en die ging dood. Jullie waren perfect samen zei een vriendin gisteren, ken geen stel dat beter bij elkaar paste dan jullie twee. Hij zei altijd dat we elkaar in ieder geval hadden gevonden maar dat helpt nu niet. Ik weet dat hij wilde dat ik verder ging, ik weet dat hij wil dat ik dit overleef maar ik heb geen idee hoe.

Lieve Caro,

De woorden *afscheid nemen* ik begrijp dat je er moeite mee hebt en toch is dat wat wij hebben mogen doen, ja mogen doen, want vanaf het moment dat wij hoorden dat mijn man uitgezaaide blindedarmkanker had, ben ik mij bewust geweest dat het ook anders had kunnen zijn. Hoeveel mensen zijn er, die niet de kans krijgen om zo samen naar het einde toe te gaan. Daar heb ik mezelf ook constant een soort van mee getroost, want wat als hij een hartaanval had gekregen s nachts, of op weg was geweest en nooit meer thuis gekomen.  Wij hebben gelukkig samen naar dat einde mogen gaan en ik zal daar altijd bijzonder intense herinneringen aan houden, die koester ik.

En ja, ik weet wat je doormaakt, ook ik voel me verloren en probeer niet verder dan vandaag te kijken omdat het anders niet te aanvaarden is.

Ik weet het ook allemaal niet, zo angstig, zo stil, zo eenzaam,  en zoveel onbegrip in een maatschappij die geen seconde stilstaat. En meer dan proberen kan niet.

Dus lieve Caro, blijf proberen, net als ik, neem kleine stapjes en zeker niet aan morgen denken.

wat warmte en sterkte van mij.

Andrea

Lieve Caro,

Wat je schrijft is zo herkenbaar.

Wij hebben geen afscheid kunnen nemen, dat vind ik heel zwaar. Maar misschien hadden we het ook niet gekund, elkaar fysiek loslaten. 

De vragen, de stilte, het gemis, nooit meer 'samen'.............. nog steeds onwerkelijk.

Het lijkt nu bijna ondoenlijk een weg te vinden in de jungle van rouw, toch gaat je dat hoe dan ook  lukken.

Lieve groet,

Ank

Loves 1
#6

Ik vind jullie zo dapper en jullie kunnen het zo goed verwoorden.

Ik weet dat het me moet lukken maar kijk tegen een enorme zwarte leegte aan en heb geen idee hoe ik daarin verder moet. En de wereld draait door, iedereen leeft mee en is zo ontzettend lief maar het helpt niet. Het lijkt allemaal zo zinloos. Je moet eerst een paar maanden verder zijn zeggen mensen. Hoezo, is hij er dan weer? Ik weet dat ik boos klink en het is vandaag niet een goede dag maar tot nu toe was er geen goede. 

Maar het is goed om hier de verhalen te lezen.

XX
Caro

Loves 1

Pagina's