Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen

Dwaallicht

Ik ben een dwaallicht, op een wijdse oceaan , vol van onze tranen...

ik dobber rond,..zonder ook maar enig inzicht, over wat de toekomst mij zal brengen nu..

ik voel me leeg ,..weet niet, of ik ooit de overkant nog zal bereiken,....

want, dat betekend, de andere kant,..dus ook, verder weg van jou...

 

Hartjes 4

Er zijn 17 reacties op dit bericht

erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
afbeelding van erika boots
Bewolkt
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
#1

fade out

je neemt le liefde mee    in je hart

waar je ook gaat

wat je ook  doet

tenminste zo voel ik dat

sterkte

de weg alleen is stil een eenzaam en alleen

maar ik sjouw mijn lief in mijn hoofd en hart mee

 erika

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#2
erika boots schreef op Woensdag 9 januari 2019 19:46
fade out

je neemt le liefde mee    in je hart

waar je ook gaat

wat je ook  doet

tenminste zo voel ik dat

sterkte

de weg alleen is stil een eenzaam en alleen

maar ik sjouw mijn lief in mijn hoofd en hart mee

 erika

Dankjewel Erika,  voor jouw, lieve reactie !

Ja, natuurlijk,..ik neem haar ook mee,  waar ik ga of sta hoor,..

Zij zit in mijn hoofd , en in mijn  hart.

Ik heb dit geschreven in een zeer emotionele bui...

ik stelde mij, de andere kant voor als,.."het leven"...

en de dood,.."haar dood",..waar je mee rond blijft dobberen...als je rouwt.

Hel leven weer helemaal omarmen,...voelt als een soort verraad.

toch is het , en blijft het, de enige weg,.., de overkant.

dat is wat ik er eigenlijk mee bedoelde.

Veel Liefs, 

van, 

Fade Out,...

Loves 0
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#3

Beste FadeOut,

wat je schrijft is ZOOOOOO WAAR

De Ziel in jou schrijft met Tranen ,en Roept met, in haar Oneindige Tergende Onmacht naar Hereniging,in wie zij zich in Oprechte Schoonheid en Rein Verlangen                       wilt VERSMELTEN                                                          tot                                                          Eeuwige    EenWording

                              maar

wij zijn te klein en t mysterie te groot                    ons Eindeloos Verlangen                                              te Vervolmaken                                en blijven achter met onze Pijn

 

ik begrijp je en voel met je mee

warme troost

 

martien mols

 

 

 

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#4
Martien schreef op Woensdag 9 januari 2019 22:57
Beste FadeOut,

wat je schrijft is ZOOOOOO WAAR

De Ziel in jou schrijft met Tranen ,en Roept met, in haar Oneindige Tergende Onmacht naar Hereniging,in wie zij zich in Oprechte Schoonheid en Rein Verlangen                       wilt VERSMELTEN                                                          tot                                                          Eeuwige    EenWording

                              maar

wij zijn te klein en t mysterie te groot                    ons Eindeloos Verlangen                                              te Vervolmaken                                en blijven achter met onze Pijn

 

ik begrijp je en voel met je mee

warme troost

 

martien mols

Martien, Wat ben jij toch een, ongelovelijk oprecht, en,  lief mens !...

Jij raakt mij keer op keer, met jouw, zo troostrijke woorden.

Het is mede dankzij jou,..dat ik mij echt gezien, en, gesteund voel..

het geeft mij kracht,..vooruit,...opweg,  naar die overkant...

Zoals jij,  hier schrijft,  het mysterie te groot,....zo zal het zijn,..

en helaas ook altijd blijven..

Wij vinden in dit leven, nooit geen antwoord, op de dood.

hoezeer we daar ook naar opzoek zijn.

De knapste geleerden,..kunnen zelfs geen tipje van de sluier oplichten..

De antwoorden, die er zijn,...Blijf vooral in "de flow" zoals mijn huisarts mij vertelde..

"accepteer",  zoals de rouwbegeleidster,..mij voorhield..

"vergeet" wat achter je ligt,..en je geen invloed meer,  op kunt uitoefenen...zoals 

de mindfulness coach, mij op het hart drukte,..

"geloof  maar" dat jullie elkaar weer terug gaan vinden, na dit leven,...en, rechtstreeks uit 

de mond ,van de lijfarts, van de Dalai Lama.

O ja, ik heb alles op alles gezet, om tot het antwoord te komen..van, waarom zij, van mij,..

vandaan moest...

Het meest bevredigende antwoord, vond ik echter,  in de Biologie...

Wetende dat wij, als primatensoort, te inteligent zijn geworden....

Een Dier, zal zich pas bekommeren, om zijn (niet bewuste ) dood,..als het zover is...

Een mens kan zich, jaren van te voren, letterlijk ziek maken, door zich telkens 

af te vragen, waar de dood nu eigenlijk, goed voor is...

We kunnen moeilijk zonder die ander,...omdat zij zo crusiaal zijn, en peilers in/ voor ons bestaan..

en die waardering, is zeer zeer terecht,...

De dood, gaat aan niemand voorbij..en dat,  is een glashard feit,...

Waarom ik dan toch, in de Biologie, de meeste troost vind..?

Liefde, is , volgens mij, net zon feit als de dood, het is echt,  het is puur,..het gebeurd een mens,...in alle oprechtheid...zonder tussenkomst van moeilijke gedachten...

VERLOREN TIJD, laat zich echter,  nooit meer vinden,..LIEFDE, daarentegen,...

zal zelfs, voorbij de Dood, ons blijven verbinden...

VOORBESTEMD ZIJN elkaar in dit leven, ..te mogen vinden,..is zon rijkdom,..

het heeft ons leven,..mogen verrijken,..ons leven glans gegeven,...als dat dier, 

zonder angst voor de dood... zo bewust...

Het was ons grote voorrecht,..maar blijft onze missie,...

om het zo ook te blijven zien,.."Bewust" .opdat wij voor altijd, de ander herinneren,..door de ogen,..

van blijvende "verwondering"  iedere dag, en, iedere dag opnieuw...

Niet, nee zelfs, "nooit" als ontkenning, van ons bestaan,..maar juist, de erkenning daarvan..

Het mocht ons gebeuren, in alle waarachtigheid, die een mens maar rijk kan zijn....De Liefde,..

Los van elk denken,..zullen zij, ons leven, blijven verrijken,...De dood nog slechts een glashard  feit,...

De Liefde,...is wat,  Het leven ,van De Dood, blijvend,  onderscheid..,..

 

*Alle Goeds, Martien !

Alle *Troost, * Hoop en *Moed, voor jou

Fade Out,....

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 1
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
afbeelding van rienmuije
Bewolkt
rienmuije 60 jaar samen geweest met mijn Ireentje.
#5
Fade Out schreef op Woensdag 9 januari 2019 20:49
erika boots schreef op Woensdag 9 januari 2019 19:46
fade out

je neemt le liefde mee    in je hart

waar je ook gaat

wat je ook  doet

tenminste zo voel ik dat

sterkte

de weg alleen is stil een eenzaam en alleen

maar ik sjouw mijn lief in mijn hoofd en hart mee

 erika

Dankjewel Erika,  voor jouw, lieve reactie !

Ja, natuurlijk,..ik neem haar ook mee,  waar ik ga of sta hoor,..

Zij zit in mijn hoofd , en in mijn  hart.

Ik heb dit geschreven in een zeer emotionele bui...

ik stelde mij, de andere kant voor als,.."het leven"...

en de dood,.."haar dood",..waar je mee rond blijft dobberen...als je rouwt.

Hel leven weer helemaal omarmen,...voelt als een soort verraad.

toch is het , en blijft het, de enige weg,.., de overkant.

dat is wat ik er eigenlijk mee bedoelde.

Veel Liefs, 

van, 

Fade Out,...

Ja Fade Out je zegt het precies zoals het in mijn gevoel ook is..HET LEVEN OMARMEN VOELT ALS VERRAAD .Velen zullen roepen dat het niet waar is , maar velen van  ons zullen het zo voelen....Rien.......

Loves 2
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#6

De liefde, los van elk denken. 

Enkel voelend in elke vezel van wat je bent, die liefde stopt niet bij de dood.

Mooi verwoord Fade Out.

 

Loves 2
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
afbeelding van erika boots
Bewolkt
erika boots ik mis mijn man nog elke seconde eigenlijk praat ik steeds met en tegen hem helaas helaas krijg ik geen antwoord
#7

ik zal t leven nooit meer omarmen

ik zwoeg de dagen door

 verlangend  naar t eind

en hoop dat dat snel  mag zijn

ik zag       mijn lief sterven; waardig en heel rustig

 twas            voor hem                          denk ik goed                     geen angst of strijd

 voor mij is  de strijd begonnen

 sterkte       een ieder

erika

Loves 5
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
afbeelding van AndreaJ
Bewolkt
AndreaJ 24 november 2018 Zo intens als onze liefde, is nu ook het gemis en verdriet.
#8

Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

 

Loves 4
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#9
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

AndreaJ,

ik herken mij ook in wat jij schrijft

Oorverdovend stil  en tijd is een angstig begrip geworden

Elkaars hand vasthouden,en daarmee Verbonden te zijn en te weten,met het Meest Pure Onvoorwaardelijke van onszelf en de ander,       De ZIEL

      Een Moment wat BLIJFT

 

martien

Loves 1
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#10
AndreaJ schreef op Vrijdag 11 januari 2019 12:46
Ik heb mijn man beloofd te proberen door te gaan met leven, en dat is wat ik nu inderdaad probeer.

Op dit moment is het eigenlijk meer overleven, en denkend aan wat komen gaat, nee beter van niet want dan schiet de paniek alle kanten op.

De afgelopen maanden zijn heftig en intens geweest en vol met uiteindelijk niet meer dan samen op de bank zitten en elkaars hand vasthouden. Dat was zuiver en puur geluk, verder was er niets meer nodig. We kenden elkaar in de diepste zin van betekenis en dat zal nooit meer zijn. Tot op het laatste moment waren we samen, zijn laatste blik was voor mij en ik zag in zijn ogen dat hij het leven verliet.  En vanaf dat moment is het oorverdovend stil,  en tijd is een angstig begrip geworden.

Lieve Andrea,

Het klinkt raar want liever had je dit natuurlijk niet mee willen maken.

Maar wat heb dit afscheid mooi omschreven en hoe bijzonder en intens dat jullie dit samen zo hebben mogen beleven.

Het maakt het verdriet er zeker niet minder op, misschien juist niet. Overleven dat is het en de paniek is ook heel herkenbaar.

Lieve groet en heel veel troost en sterkte.

Ank

Loves 1

Pagina's