Lindabakker Weduwe 2,5 jaar, 3 dochters thuiswonend
afbeelding van Lindabakker
Bewolkt
Lindabakker Weduwe 2,5 jaar, 3 dochters thuiswonend

Dit slaat helemaal nergens op

2,5 jaar geleden is mijn man nico op 48 jarige leeftijd overleden en bleef ik achter met 3 dochters, allemaal nog thuiswonend. Hij is overleden aan darm en leverkanker. Een knappe en daarvoor heel gezonde man. Samen runde we een woonwinkel, die ik nog steeds heb. Dit slaat helemaal nergens op zei ik direct na zijn overlijden en stond ook op de kaart. Dan ga je ervoor om en je kinderen te troosten en je zaak draaiende te houden. En al die mensen die je proberen te helpen, heel lief maar hield geen tijd over. Mijn ouders hebben me na die tijd helemaal laten vallen wat ik ook een plekje probeer te geven. Nu heb ik na veel toestanden mijn winkelpand verkocht en ga verder werken vanuit mijn huis als styliste en woninginrichter als alles goed is vanaf volgend jaar.na 2,5 jaar hoopte ik dat het ergste wel eens over zou zijn maar merk dat ik me al meer afsluit en totaal geen zin heb om veel “leuke” dingen te ondernemen. Ik vind er allemaal niets meer aan en hoop alleen maar dat ik niet heel oud ga worden. Weet niet meer hoe ik hieruit moet komen . Ben al bij mediums, psycholoog en hypnotiseurs geweest,probeer ook naar feestjes te gaan maar kan t niet vinden. Heb ook niemand in mijn omgeving die op mijn leeftijd dit heeft meegemaakt en vraag me af of iemand nog tips heeft. Wil ook niet dat iedereen me maar negatief en somber vind en dat valt denk ik ook wel mee maar als ik weer alleen thuis bent is er geen zak aan. Zal mij benieuwen Gr linda
Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van Sjef
Zonnig
#1
Hallo. Ik begrijp wat je bedoelt. Als ik dit lees ,kon ik het wel geschreven hebben. Dezelfde dingen en gevoelens waar ik mee rondloop.
Loves 0
#2
Ja inderdaad, hier bij mij ook hetzelfde. Ben nu 47 jaar en al ruim 4 jaar verder zonder mijn man, maar het wordt er maar niet beter op. Ik ben er helemaal klaar mee...Ook mijn ouders hebben me laten vallen. Iedereen weet het beter dan de ander, (wellicht lief bedoeld), maar niemand in mijn vrienden-/familiekring heeft zoiets meegemaakt, dus ze kunnen niet echt begrijpen hoe/wat je voelt...
Loves 0
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
afbeelding van Jester
Zonnig
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
#3
Er is geen recept voor rouw. Ook als je wel zoiets hebt meegemaakt is het voor iedereen anders hoe je het verwerkt. Ik kan alleen maar mijn ervaring delen, en hopen dat dit een klein beetje helpt. Mijn vrouw is nu bijna twee jaar geleden overleden. De eerste maanden waren vreselijk, het is onvoorstelbaar dat iemand die gewoon gezond is in een periode van 3 dagen kan overlijden. Dat is misschien nog wel het moeilijkst: dat je zomaar, helemaal onverwacht, er alleen voor kunt komen te staan met 2 thuiswonende kinderen, en niet echt afscheid hebt kunnen nemen. Gelukkig heb ik wel veel steun van mijn familie gehad. Het is me in de maanden daarna gelukt te accepteren dat mijn vrouw er niet meer is, en dat ze niet meer terug zal komen. Ik denk dat dat heel belangrijk is om verder te kunnen: acceptatie. Of dat iedereen lukt? Ik weet het niet, ik kan alleen vanuit m'n eigen ervaring spreken. Die acceptatie was voor mij belangrijk om verder te kunnen leven, en het betekende ook dat er na verloop van tijd ruimte was voor nieuwe liefde. Ik heb vervolgens het geluk gehad al vrij snel de juiste nieuwe partner te ontmoeten, en inmiddels zijn we ruim 9 maanden samen. Dat betekent niet dat ik mijn vrouw vergeten ben, en niet meer aan haar denk. Zeker niet. Maar langzaam wordt het deel van je, en verdwijnt het meer naar de achtergrond. Ik heb het er ook met mijn nieuwe partner over, en zij wil dat ook graag. Zij heeft er wel gemengde gevoelens over (gehad), want haar nieuwe geluk komt voort uit een tragische gebeurtenis. Maar dat is nu eenmaal de situatie, daar verandert niets meer aan, hoe graag ik dat ook gewild heb. Ik lees dat je al heel veel geprobeerd heb om dit te verwerken. Als ik dan toch een tip mag geven: probeer hem los te laten...
Loves 0